กลยุทธ์ในความมืด

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและคราบเขม่าดินปืนลอยอวลอยู่เบื้องหลังม่านไหมโปร่งสีนิล หยาดหมึกสีดำสนิทบนกระดาษซวนจื่อยังไม่แห้งสนิทดีนัก ทว่าแผนผังเส้นทางลำเลียงอาวุธเถื่อนของตระกูลสือกลับถูกขีดฆ่าด้วยพู่กันขนกระต่ายป่าจนยับเยิน หลิวหยางเฟยสวมอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงซ่อนลายเมฆสีเงินยวด อาภรณ์ชั้นนอกทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์เพื่อขับเน้นความเยียบเย็น ทว่าแววตาดำขลับคู่นั้นกลับระอุไปด้วยประกายเพลิงแห่งการชำระแค้นที่รอวันแผดเผา "เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าสินค้าล็อตนี้จะผ่านด่านภาษีลับที่ท่าเรือหยางโจวในคืนนี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทรงอักษร จิ้นอี้ (ชินอ๋อง) ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาไม้จันทน์แดง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวปักลายมังกรห้ากรงเล็บสีดำสนิทสะท้อนแสงตะเกียงสำริด ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพสลักนิ่งสนิท ทว่าดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นกลับทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความลุ่มลึกที่ยากจะหยั่งถึง เขายื่นถ้วยชาอุ่นที่เพิ่งต้มเสร็จส่งให้ โดยปลายนิ้วแกร่งสัมผัสโดนหลังมือเรียอบางของนางแผ่วเบา สื่อความหมายลึกซึ้งที่ไมเอ่ยคำ หยางเฟยรับถ้วยชามาจิบเบาๆ รสชาติขมฝาดของชาผู่อឺร์ช่วยเรียกสติท่ามกลางกลิ่นอายการเมืองที่เข้มข้น นางวางถ้วยลงบนโต๊ะไม้หอมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "หม่อมฉันไม่เคยเล่นเกมที่ตนเองถือไพ่ตายรอง มือปราบกรมอาญาและกองกำลังลับของตระกูลสือคิดว่าพวกมันซ่อนเตาหลอมเหล็กและคลังอาวุธไว้ใต้หอคอยบรรณารักษ์ร้างริมน้ำได้แนบเนียนแล้ว แต่พวกมันลืมไปว่า... สิ่งที่สร้างขึ้นด้วยเงินทองจากการรีดนาทาเร้นราษฎร ย่อมล่มสลายได้ด้วยไฟโลกันต์ที่จุดจากความแค้นเช่นกันเพคะ" จิ้นอี้แค่นเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา แววตาดุร้ายฉายประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างทะนุถนอม "เจ้าเป็นเช่นนี้เสมอ... หลิวหยางเฟย สตรีที่ทำให้ข้าทั้งอยากกอดรัดไว้ในอ้อมอกและอยากยกกองทัพทั้งหมดมารองรับบาทาเมื่อเจ้าต้องการกวาดล้างศัตรู" "ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย หม่อมฉันกำลังพูดถึงงานใหญ่" หยางเฟยเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้พวงแก้มจะขึ้นสีระเรื่อจางๆ อย่างห้ามไม่อยู่ "งานใหญ่ที่ว่า ข้าได้ส่งหน่วยเงาทมิฬไปปิดล้อมเส้นทางถอยของพวกมันไว้หมดแล้ว ขาดก็แต่... คำสั่งประหารจากกุนซือเช่นเจ้า" จิ้นอี้โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของนาง กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงอำนาจและเย้ายวนใจในคราวเดียวกันทำเอาหัวใจของนางกระตุกวูบ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความเสน่หาอันตึงเครียด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ เสียงเคาะสามครั้งตามด้วยสองครั้งเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด ร่างขององครักษ์เงาในชุดดำสนิทพุ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าทันทีที่ประตูเปิดออก "ท่านอ๋อง! กุนซือหยาง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มละล่ำละลักรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "สินค้าอาวุธเถื่อนที่ควรจะอยู่ที่ท่าเรือหยางโจว... มิได้มีเพียงแค่หน้าไม้กลและดาบเหล็กกล้าตามที่เราสืบทราบมา แต่... แต่ทว่า..." "พูดให้มันชัดๆ อย่าอึกอัก!" จิ้นอี้ตวาดกร้าว นัยน์ตาดุจเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "พ่ะย่ะค่ะ! ในคลังสินค้าลับนั้น มีตราประทับลับของกองทัพพิทักษ์ชายแดนอุดร และ... และราชโองการลับที่ลงพระปรมาภิไธยจาก 'องค์รัชทายาท' ซ่อนอยู่กว่าร้อยฉบับ เพื่อเตรียมส่งมอบให้ชนเผ่าทางเหนือใช้ก่อกบฏในอีกสามวันข้างหน้านี้!" สิ้นคำรายงานนั้น รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของหยางเฟยก็แข็งค้างทันที ประกายในดวงตาดำขลับไหววูบอย่างรุนแรง นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ขณะที่จิ้นอี้หรี่ตาลงอย่างอันตราย รังสีสังหารแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น เกมการค้าอาวุธเถื่อนที่นางวางแผนจะใช้กระชากหน้ากากขุนนางฉ้อฉล บัดนี้กลับกลายเป็นมหันตภัยระดับกบฏแผ่นดินที่โยกย้ายอำนาจไปถึงบัลลังก์มังกรเบื้องบนเสียแล้ว และก่อนที่ทั้งสองจะได้ทันตั้งรับความพลิกผันครั้งใหญ่ เสียงกลองศึกจากท้องพระโรงหน้าก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นยามวิกาล พร้อมกับราชองครักษ์หลวงนับร้อยชีวิตที่กรูเข้ามาปิดล้อมตำหนักชินอ๋องไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามกลเกมอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ