รอยร้าวที่ยากประสาน

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาลายครามราคาค่างวดสูงลิ่วสั่นระรัว น้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปื้อนพรมขนสัตว์ปักดิ้นทองนำเข้าจากแดนประจิม เป็นภาพสะท้อนความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นภายใต้ห้องรับรองอันเงียบสงบของจวนสกุลอวี้ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ขุนนางไท่! ที่จู่ๆ เจ้าจะถอนตัวจากการสนับสนุนแผนการในครั้งนี้!" เสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากปากของอวี้ไห่ เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ยามจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนผู้สวมชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีครามเข้ม ขุนนางไท่ผู้ซึ่งเคยเป็นดั่งมือเท้าและสหายร่วมเป็นร่วมตายในแผนการกบฏเงามานานนับปี ขุนนางไท่แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความหวาดระแวงที่ปิดไม่มิด นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนพนักเก้าอี้ไม้จันทน์อย่างใจเย็น ตรงกันข้ามกับอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง "ถอนตัวรึ? ข้ามิได้เรียกว่าถอนตัว อวี้ไห่... ข้าเรียกว่า 'เอาตัวรอด' ต่างหากเล่า" ขุนนางไท่แค่นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุจสุนัขป่าเหลือบมองสหายเก่าด้วยความเหยียดหยาม "เจ้าคิดว่าพวกเราฉลาดนักหรือ? แผนการที่พวกเราวางไว้ร่วมกันเพื่อโค่นล้มชินอ๋องจิ้นอี้ แท้จริงแล้วมันเป็นหลุมพรางตั้งแต่ต้นจนจบ! เจ้าไม่รู้สึกตัวบ้างเลยหรือว่า ทุกย่างก้าวที่พวกเราเดิน ล้วนอยู่ในอุ้งมือของกุนซือหญิงหลิวหยางเฟยผู้นั้น!" ชื่อของหลิวหยางเฟยเปรียบเสมือนใบมีดน้ำแข็งที่กรีดลงกลางห้อง บรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยความโกรธพลันเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นยะเยือก อวี้ไห่ชะงักงัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจปนเคืองแค้น แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ชื่อนี้ก็เป็นดั่งฝันร้ายที่ตามหลอนเขามาหลายค่ำคืน ในขณะเดียวกัน ณ เรือนรับรองชั้นในที่ถูกปกคลุมด้วยม่านผ้าโปร่งสีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานดอกเหมยลอยอวลอยู่ในอากาศ หลิวหยางเฟยในชุดคลุมยาวสีขาวปักลายกิ่งเหมยสีแดงชาด กำลังนั่งจิบชาใหม่อย่างสบายอารมณ์ นางวางถ้วยแ로celain ลงบนโต๊ะไม้หอมอย่างนุ่มนวล ใบหน้างามสงบเรียบเฉยราวน้ำในบึงใหญ่ที่ไร้ระลอกคลื่น ดวงตาคู่คมดั่งหงส์มองทะลุผ่านฉากกั้นไม้แกะสลักไปยังห้องโถงใหญ่ที่เสียงโต้เถียงกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "ดูท่าทางสุนัขที่เคยเห่าหอนพร้อมเพรียงกันในวันวาน บัดนี้เริ่มแยกเขี้ยวใส่กันเองเสียแล้วกระมังเพคะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังเยือกเย็น เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางขยับตัวเล็กน้อย จิ้นอี้ ชินอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้าย ปรายตามองภาพความวุ่นวายผ่านรอยแยกของฉากกั้น ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มหยัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันอำมหิตที่พร้อมจะเด็ดหัวศัตรูได้ทุกเมื่อ "เจ้าใช้เพียงคำพูดไม่กี่คำ และจดหมายลับปลอมๆ เพียงฉบับเดียว ก็ทำให้พวกมันหันมาฆ่าฟันกันเองได้แล้ว ช่างเป็นวิธีที่ประหยัดแรงยิ่งนัก ชายาของข้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบไว้อย่างประณีตด้วยปิ่นหยกขาว หยางเฟยไม่แม้แต่จะสะดุ้ง นางเอียงคอเล็กน้อยรอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับซ่อนความคมกริบของคมมีดไว้ "หม่อมฉันมิได้ทำอะไรมากเลยเพคะท่านอ๋อง คนโลภย่อมระแวงคนโลภเป็นธรรมดา เมื่อผลประโยชน์เริ่มสั่นคลอน ความภักดีที่สร้างขึ้นบนกองเงินกองทองและอำนาจจอมปลอม ก็ย่อมพังทลายลงได้ง่ายดายยิ่งกว่าวิมานในอากาศ" นางลุกขึ้นยืน ชายผ้าคลุมยาวลากพื้นส่งเสียงเสียดสีกับเบาะรองนั่งเบาๆ มือเรียวเรียงร้อยสะบัดแขนเสื้อเล็กน้อยเพื่อจัดความเรียบร้อยของอาภรณ์ชั้นนอกซึ่งตัดเย็บจากแพรไหมต่วนเนื้อดีสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินลายเมฆมงคล สะท้อนฐานะและอำนาจที่เหนือกว่าผู้ใดในที่นี้ กลับมาที่ห้องโถงใหญ่ ความขัดแย้งทวีความรุนแรงจนถึงขีดสุด ขุนนางไท่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้า! ข้าไม่ได้ทรยศกลุ่มของเรา!" อวี้ไห่คำราม ลมหายใจหอบกระชั้น "เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ!" ขุนนางไท่ตวาดกลับ เสียงดังลั่นจนบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ด้านนอกสะดุ้ง "ข้าเพิ่งได้รับข่าวกรองมาว่า บุตรชายของเจ้าแอบไปพบกับคนสนิทของชินอ๋องเมื่อวานนี้! เจ้าขายพวกเราเพื่อแลกกับความปลอดภัยของตระกูลอวี้ใช่หรือไม่! สุนัขสารเลวอย่างเจ้า สมควรตายนัก!" "เจ้าพูดพล่อยๆ ระวังหัวของเจ้าจะหลุดจากบ่า!" อวี้ไห่ชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว โลหะสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงวับวับวาววาว ปลายกระบี่สั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวจ่อตรงหน้าขุนนางไท่ ขุนนางไท่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ แต่ความกลัวก็ถูกแทนที่ด้วยความแค้นเคืองทันที เขาตบโต๊ะสั่งการให้ผู้ติดตามของตนชักอาวุธออกมาเช่นกัน "คิดจะฆ่าปิดปากข้าอย่างนั้นหรือ?! เอาสิ! มาดูกันว่ากระบี่ของใครจะเร็วกว่ากัน!" การเผชิญหน้าอันดุเดือดระหว่างพันธมิตรผู้เคยร่วมสาบาน บัดนี้กลับกลายเป็นสงครามภายในที่พร้อมจะนองเลือดได้ทุกเมื่อ ความระแวงและความเห็นแก่ตัวได้กัดกินรากฐานของกลุ่มอำนาจนี้จนผุกร่อนจากภายใน โดยที่หลิวหยางเฟยยังไม่ต้องลงมือสังหารด้วยซ้ำ นางยืนมองภาพความพินาศนั้นผ่านรอยแยกของม่านด้วยแววตาราบเรียบ ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความสะใจเย็นชาที่ลุกโชนอยู่ในก้นบึ้งของดวงตา—นี่คือการแก้แค้นที่งดงามที่สุด การทำลายล้างพวกมันด้วยมือของพวกมันเอง จิ้นอี้โน้มตัวลงมาใกล้ ร่างสูงใหญ่โอบกอดเอวบางของนางไว้จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ คางคมเกยลงบนลาดไหล่บาง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากกายสาวท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ "เจ้าทำให้ข้าทึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิวหยางเฟย..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างกกหูเต็มไปด้วยความลุ่มหลง "ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า ไยจึงต้องยอมสยบให้แก่สตรีตัวเล็กๆ เช่นเจ้าเล่า" หยางเฟยเพียงแค่เหลือบตามองเขานิดๆ ริมฝีปากหยักยิ้มเยي็น "เพราะพวกมันโง่เขลาอย่างไรเลเพคะท่านอ๋อง... และเพราะหม่อมฉันมีท่านคอยหนุนหลังต่างหาก" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดที่น่าพึงพอใจ เสียงฝีเท้าเร่งรีบอันผิดปกติก็ดังขึ้นจากทางระเบียงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงกระหืดกระหอบขององครักษ์ประจำตัวที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าอย่างตื่นตระหนก "เรียนท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" จิ้นอี้ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "มีเรื่องอันใด เหตุใดจึงตื่นตูมเช่นนี้" องครักษ์เงยหน้าขึ้น ใบซีดเผือดจนไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก มือที่ประสานกันสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ราชโองการลับจาก... จากพระพันปีหลวง ถูกส่งมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ และ... และเนื้อความในราชโองการระบุชัดเจนว่า..." องครักษ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้ลมหายใจของคนทั้งห้องแทบหยุดนิ่ง "ทรงมีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์แคว้น และ... และสั่งประหารชีวิตพระชายาภายในสามวันพ่ะย่ะค่ะ!" ถ้วยชาในมือของหลิวหยางเฟยร่วงหล่นกระทบพื้นแตกร้าว น้ำชาสีอำพันไหลนองเปื้อนชายผ้า รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่ไหววูบเพียงเสี้ยววินาที แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!