แผนซ้อนแผนที่ไร้เสียง

"เจ้าค่ะ! เจ้าคนตระกูลหลิวช่างสามห้าวถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงกล้าบังอาจก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนเอกของข้า ทั้งที่ยังมิได้ทำพิธีคารวะน้ำชาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม!" เสียงแหลมสูงปนความริษยาแผดก้องไปทั่วห้องโถงรับรอง กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาอวลกำจาย ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นอายความตึงเครียดที่พุ่งสูงเสียดฟ้า อนุภรรยา 'เมิ่งชูหรู' ในอาภรณ์ผ้าต่วนสีแดงทับทิมปักลายหงส์คู่ดิ้นทอง ซึ่งเป็นสีที่เกินฐานะอนุภรรยาไปไกลลิบ กำลังยืนเชิดหน้าชูตา ปลายเล็บที่สวมปลอกทองคำประดับหยกยาวเฟื้อยชี้หน้าบุตรีอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้สงบนิ่ง หลิวหยางเฟยหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามบนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง ชายกระโปรงชุดผ้าไหมแพรต่วนสีนิลสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินยวงทิ้งตัวลงอย่างงดงาม ทุกอิริยาบทเต็มไปด้วยความเยือกเย็นสูงศักดิ์ ดุจพญาหงส์ที่กำลังมองดูมดปลวกดิ้นรนในกำมือ "อนุเมิ่ง..." หยางเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นบิดาของข้า แม้จะล่วงลับไปแล้ว แต่ตำแหน่งบรรดาศักดิ์และพระราชโองการพระราชทานสมรสที่ฮ่องเต้ทรงประทานให้ข้าแต่งเข้าจวนชินอ๋องในฐานะ 'พระชายาเอก' นั้น มีค่าควรเมืองยิ่งนัก ไยท่านซึ่งเป็นเพียง 'อนุภรรยา' ที่ท่านอ๋องทรงรับเข้ามาทางประตูข้างด้วยความจำเป็นชั่วคราว ถึงมีปากกล้าอาจเอื้อมใช้คำว่า 'ข้า' ข่มทับสะใภ้หลวงผู้ได้รับแต่งตั้งอย่างถูกต้องตามกฎหมายราชสำนักเล่า?" "เจ้า...!" เมิ่งชูหรูหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นจนแทบคลั่ง ยามเมื่อกวาดสายตาสำรวจเครื่องแต่งกายและปิ่นปักผมไข่มุกราตรีบนเรือนร่างของหยางเฟย ความอิจฉาริษยาก็แผดเผาจนอกแทบระเบิด "อย่ามาอ้างกฎหมายกับข้า! ในจวนชินอ๋องแห่งนี้ ท่านอ๋องทรงโปรดปรานข้าที่สุด! สิ่งใดที่ข้าต้องการ ย่อมต้องได้! ต่อให้เจ้าเป็นพระชายาเอกที่ถูกบังคับแต่งเข้ามาโดยราชโองการ แล้วอย่างไรเล่า? หากท่านอ๋องเสด็จกลับมาและพบว่าเจ้ากล้าอาจหาญมารังแกข้าในเรือนของข้าเอง เจ้าจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้า!" หยางเฟยแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้ม ทว่ากลับเยือกเย็นเสียจนผู้พบเห็นต้องขนพองสยองเกล้า นางไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย ความโกรธเป็นเครื่องมือของคนโง่เขลา ส่วนนาง... เป็นผู้ควบคุมหมาก "รังแกท่านหรือ?" หยางเฟยปรายตามองสาวใช้ข้างกายที่ถือหีบไม้จันทน์แกะสลักลายวิจิตรเข้ามาวางลงตรงหน้า "ข้าหาได้รังแกท่านไม่... แต่ข้ากำลังจะ 'สั่งสอน' ท่านในสิ่งที่กฎมณเฑียรบาลและกฎหมายแผ่นดินบัญญัติไว้ต่างหากเล่า" นางผายมือเรียวบางออกช้าๆ สาวใช้เปิดหีบออก เผยให้เห็นม้วนราชโองการเก่าคร่ำครึแผ่นหนึ่ง ประทับด้วยตราประทับหยกประจำพระองค์ขององค์อดีตฮ่องเต้ และสมุดบัญชีรายชื่อทรัพย์สินของจวนชินอ๋องที่ถูกคัดลอกอย่างเป็นระเบียบ "เจ้า... นั่นมันอะไร?" เมิ่งชูหรูเริ่มใจคอไม่ดี เมื่อเห็นแววตาคมกริบดุจใบมีดโกนของหยางเฟย "ประมวลกฎหมายต้าเฉิน หมวดที่เจ็ดว่าด้วยการละเมิดฐานะและเครื่องยศในเรือนขุนนางขั้นหนึ่งระบุไว้ชัดเจน..." หยางเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงระหงและรัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนเมิ่งชูหรูต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "อนุภรรยาแต่งเข้าทางประตูข้าง ห้ามสวมอาภรณ์สีแดงทับทิมปักลายหงส์ ห้ามใช้ปิ่นทองคำประดับไข่มุกขนาดใหญ่กว่าสามหุน และห้ามครอบครองทรัพย์สินส่วนกลางของจวนที่เกินกว่าโควตาที่อนุภรรยาพึงมี..." นางก้าวเข้าไปใกล้เมิ่งชูหรูทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อบ... ก๊อบ... ดุจเสียงเคาะโลงศพของศัตรู "แต่อนุเมิ่ง... ท่านสวมชุดสีแดงหงส์คู่มาสามปี ใช้ปิ่นทองคำฝังมุกราตรีมูลค่าเทียบเท่าเบี้ยหวัดขุนนางขั้นสามถึงแปดปี และที่หนักหนาที่สุด..." หยางเฟยหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดหน้าหนึ่งอย่างไม่เร่งรีบ "ท่านแอบลักลอบยักยอกโฉนดที่ดินร้านค้าแปดแห่งในเขตการค้าหลวง ซึ่งเป็นสินสมรสพระราชทานระหว่างชินอ๋องและพระชายาเอก ไปเปลี่ยนชื่อเป็นกรรมสิทธิ์ของบิดาตนเองเมื่อเดือนก่อน..." "ไม่จริง! เจ้าใส่ร้ายข้า!" เมิ่งชูหรูหวีดร้องสุดเสียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ "ข้า... ข้าไม่เคยทำ!" "ไม่เคยทำอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น และทรงอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง แทรกแซงบรรยากาศตึงเครียดให้หยุดชะงักลงทันที ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์คลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นด้าน สายลมยามอัสดงพัดพาเอาไอเย็นเยียบและกลิ่นอายสนามรบเข้ามาปะทะ ชินอ๋อง 'จิ้นอี้' ก้าวพระบาทเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ดวงเนตรคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองอนุภรรยาของตนด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและน่ากลัวยิ่งกว่าความตาย "ท่านอ๋อง...!" เมิ่งชูหรูราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายนางรีบพุ่งเข้ามาหมายจะซบลงที่แทบเท้า ทว่าถูกองครักษ์เงาขนาบข้างขวางไว้ด้วยกระบี่คมกริบ "ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ พระชายาเอกนางใส่ร้ายหม่อมฉัน นางต้องการจะกำจัดหม่อมฉันเพคะ!" จิ้นอี้ปรายพระเนตรมองเมิ่งชูหรูเพียงนิดเดียว ราวกับนางเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า ก่อนจะเบนพระพักตร์ไปสบตากับหลิวหยางเฟย สตรีผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวผู้ฉลาดล้ำจนน่ากลัว ผู้ซึ่งกำลังใช้กฎหมายของเขาเองมาเชือดคอสนีมักใหญ่ใฝ่สูงผู้นี้อย่างเลือดเย็นและสง่างาม มุมพระโอษฐ์ของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มีเพียงหยางเฟยเท่านั้นที่อ่านความหมายออก... เป็นรอยยิ้มที่บอกว่า *'เจ้าช่างร้ายกาจเสียจริง ยอดกุนซือของข้า'* "สนมเมิ่งฝ่าฝืนกฎมณเฑียรบาล ยักยอกทรัพย์สินหลวง และมีความผิดฐานลบหลู่พระชายาเอก..." จิ้นอี้ตรัสด้วยน้ำเสียงกังวาน เรียบเฉย ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "ทหาร... ลากตัวนางไปโบกยี่สิบไม้ ขับไล่ออกจากจวนชินอ๋องทันที และส่งตัวบิดาของนางให้ศาลต้าหลี่ไต่สวนข้อหาทุจริตแผ่นดิน!" สิ้นพระกระแสรับสั่ง เมิ่งชูหรูกรีดร้องโหยหวนจนเสียงหลงร่างทรุดฮวบลงกับพื้น ถูกลากตัวออกไปอย่างไร้ความปรานี ทิ้งไว้เพียงรอยคราบน้ำตาและความสิ้นหวัง หยางเฟยโค้งตัวคำนับอย่างงดงามตามธรรมเนียม ทว่าริมฝีปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับชิ้นอ๋องที่กำลังก้าวพระบาทเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้า กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นชาชั้นดีโชยเข้าจมูก จิ้นอี้โน้มพระวรกายลงกระซิบข้างพระ कर्ण (ใบหู) ของนางด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำให้หัวใจของกุนซือสาวกระตุกวูบ "จัดการคนในเรือนเสร็จแล้ว... คราวนี้ ถึงตาเจ้าต้องรับมือกับ 'สามี' อย่างข้าแล้วกระมัง พระชายาของข้า..." ทว่า ในจังหวะที่หยางเฟยกำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ องครักษ์เงาก็พุ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการลับจากฮ่องเต้ส่งตรงถึงห้องทรงอักษร... มีพระราชเสาวณาลับสั่งให้ท่านนำกองทัพม้าเหล็กเดินทางออกจากเมืองหลวงคืนนี้ เพื่อไปปราบกบฏที่ชายแดนประจิมทันที มิฉะนั้นจะทรงถือว่า... เป็นกบฏ!" จิ้นอี้ชะงัก รอยยิ้มบนพระพักตร์แข็งค้างชั่วพริบตา ก่อนที่แววตาดุร้ายจะทอประกายวับวับวาว พระหัตถ์หนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของหยางเฟยไว้แน่น ราวกับหวังจะสลักร่างนางไว้ในอ้อมพระอุทรท่ามกลางพายุการเมืองที่กำลังซัดสาดเข้ามาในยามวิกาลนี้! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงเวลาอันเชือดเฉือนและงดงามนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เงียบแต่ฟาดเรียบ -