รอยเลือดบนพรมสีขาว

"อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยค่ะท่าน... ขอเพียงแค่ท่านปล่อยมือจากฉัน แล้วออกไปจากห้องนี้ก่อนที่ใครจะเห็น" น้ำเสียงของเอเลน่าสั่นเครือ ทว่ายังคงความเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์วอน เดอ บรูค กลิ่นอายของความตายไม่ได้โชยมาจากสุสาน แต่มันอบอวลอยู่ในบรรยากาศของคฤหาสน์แห่งนี้อย่างชัดเจน เบื้องหน้าของเธอ ร่างของ 'มาร์ธา' หญิงรับใช้ผู้ภักดีที่เปรียบเสมือนครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ นอนจมกองเลือดอยู่บนพรมเปอร์เซียสีขาวสะอาดตา รอยเลือดนั้นขยายวงกว้างราวกับดอกกุหลาบสีฉานที่กำลังบานสะพรั่งท่ามกลางความหนาวเหน็บ คาสเซียน แวน ฮอร์น ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แสงจากโคมไฟระย้าเหนือหัวสาดกระทบใบหน้าคมสันของเขาให้เห็นเพียงครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งถูกกลืนกินด้วยเงามืดมิด ดวงตาสีเทาเข้มของเขาไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย เขากำลังพิจารณาร่างที่ไร้สติบนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองดูของประดับตกแต่งที่ชำรุดเสียหาย "คุณดูจะตกใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนะคะ เอเลน่า" คาสเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากรีดผ่านอากาศไปถึงโสตประสาทของหญิงสาว "มาร์ธาเป็นเพียงคนรับใช้ที่บังเอิญรู้ในสิ่งที่เธอไม่ควรจะรู้... การหายตัวไปของเธอต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับคุณ" "อย่ามาพูดจาดูถูกความจงรักภักดีของเธอด้วยคำพูดตื้นๆ แบบนั้นเลยค่ะ" เอเลน่าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือของเธอสั่นระริกจนต้องกำชายกระโปรงลูกไม้ไว้แน่น "คุณต้องการอะไรกันแน่ คาสเซียน? คุณมาที่นี่เพื่อเก็บกวาดสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้น หรือมาเพื่อดูให้แน่ใจว่าฉันจะแตกสลายไปต่อหน้าคุณ" คาสเซียนเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาขยับกายก้าวเข้ามาใกล้เธอจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไม้สนและไอเย็นที่ติดตัวเขามา "ความโศกเศร้าเป็นเครื่องประดับที่สวยงามสำหรับคุณเสมอ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ช่วยให้คุณรอดพ้นจากเงื้อมมือของความจริงได้ ความลับที่มาร์ธากำลังจะบอกคุณเมื่อคืนนี้... มันไม่ได้มีค่าพอที่จะแลกกับลมหายใจของใครหรอกค่ะ" เอเลน่ากัดริมฝีปากจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดในปาก เธอจ้องมองรอยเลือดที่เริ่มแห้งกรังบนพรมสีขาว ความทรงจำที่ขาดหายไปในคืนที่ครอบครัวของเธอถูกฆาตกรรมดูเหมือนจะพยายามแทรกซึมกลับเข้ามาในโสตประสาท มันคือภาพของใครบางคนที่สวมแหวนตราสัญลักษณ์รูปกุหลาบอาบเงาจันทร์... แหวนวงเดียวกันกับที่วางอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของคาสเซียนในขณะนี้ "คุณฆ่าพวกเขา..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "คุณไม่ได้แค่ต้องการสมบัติของตระกูลฉัน แต่คุณต้องการลบตัวตนของฉันออกไปจากประวัติศาสตร์ด้วย" คาสเซียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาเฉียดผ่านแก้มของหญิงสาว เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น "ถ้าฉันต้องการลบคุณทิ้งจริงๆ คุณคิดว่าคุณจะมีโอกาสได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้เพื่อกล่าวหาฉันหรือคะ เอเลน่า? บางทีสิ่งที่ตายไปอาจไม่ใช่แค่คนรับใช้... แต่เป็นเศษเสี้ยวของหัวใจที่คุณพยายามปกป้องมันไว้ต่างหาก" เขาผละออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูบานใหญ่ ทิ้งให้เอเลน่ายืนเผชิญหน้ากับร่างที่ไร้ความเคลื่อนไหวเพียงลำพัง ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวพ้นธรณีประตูไป เขาก็หยุดชะงักลงเล็กน้อย "รอยเลือดนั่น... ทำความสะอาดเสียนะคะเอเลน่า พรุ่งนี้เช้าจะมีแขกผู้ทรงเกียรติมาเยือน และคงไม่ดีแน่ถ้าพวกเขาต้องมาเห็นหลักฐานที่บ่งบอกว่า... คุณไม่ใช่ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบอย่างที่ทุกคนคาดหวัง" เมื่อเสียงฝีเท้าของเขาจางหายไปจนเหลือเพียงความเงียบสงัดที่กดทับหัวใจ เอเลน่าทรุดกายลงนั่งข้างๆ ร่างของมาร์ธา เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปประคองศีรษะของหญิงชราขึ้นมา ทันใดนั้น นิ้วมือของเธอก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของวัตถุบางอย่างที่มาร์ธากำชับไว้ในกำมือแน่นจนวินาทีสุดท้าย นั่นคือจดหมายปิดผนึกด้วยครั่งตราสัญลักษณ์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทันทีที่เธอแกะจดหมายออก สายตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อได้อ่านบรรทัดแรกของข้อความที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของบิดาผู้ล่วงลับ 'เอเลน่า... อย่าไว้ใจคนที่ถือครองกุหลาบอาบเงาจันทร์ เพราะแท้จริงแล้ว คาสเซียน แวน ฮอร์น ไม่ใช่ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในบ้านหลังนี้... แต่เขากำลังปกป้องฆาตกรที่แท้จริงเอาไว้' เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถงอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงย่างก้าวที่สง่างามของคาสเซียน แต่เป็นเสียงลากลากโลหะที่ครูดไปกับพื้นไม้ราวกับคมมีดที่กำลังจะกระชากวิญญาณ เอเลน่าหันกลับไปมองประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ ภายใต้ความมืดมิดที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง... ดวงตาสองคู่ที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองเธอด้วยความกระหายเลือด ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับเอเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์