เสียงกริ่งยามวิกาล

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เลือดของคุณจะเปลี่ยนสีพรมผืนนี้ให้กลายเป็นกุหลาบสีชาดที่งดงามที่สุด" เสียงของเอเลน่าราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ มือเรียวบางที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำสนิทกำด้ามมีดเงินเล่มเล็กแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยดุจกวางตื่นตระหนกในยามปกติ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว เธอยืนตระหง่านอยู่กลางห้องสมุดประจำตระกูลวอน เดอ บรูค ท่ามกลางกลิ่นอายของหนังสือเก่าและฝุ่นผงที่ลอยคว้างในอากาศธาตุ คาสเซียน แวน ฮอร์น หยุดฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มมุมปากของเขามิได้จางหายไป แต่มันกลับดูเย็นเยียบและบิดเบี้ยวผิดไปจากทุกครั้ง เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ดูไร้ที่ติ แต่ในมือหนานั้นกำลังหมุนซองจดหมายสีดำสนิทที่ประทับตราครั่งรูปหัวกะโหลก—สัญลักษณ์ที่ทำให้หัวใจของเอเลน่ากระตุกวูบ "ช่างเป็นคำขู่ที่น่าฟังนะ เอเลน่า" คาสเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยาะหยัน "แต่น่าเสียดาย... ที่ในซองนี้ไม่ได้มีเพียงคำคมคาย แต่มันคือ 'ตั๋ววันตาย' ที่ใครบางคนส่งมาให้คุณ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่พวกชอบเล่นซ่อนหาเหมือนผมเสียด้วย" เขาโยนซองจดหมายนั้นลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียง 'ปึก' ของมันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด เอเลน่าไม่ละสายตาจากเขา เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง มันไม่ใช่ความกลัวในตัวคาสเซียน แต่มันคือความกลัวต่อสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเงาของชายผู้นี้ "ทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?" เธอถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นระริก "คุณก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องการให้ฉันล่มสลาย คาสเซียน อย่ามาทำตัวเป็นอัศวินขี่ม้าขาวในค่ำคืนที่แม้แต่ดวงจันทร์ยังไม่กล้าโผล่พ้นเมฆหมอกเลย" คาสเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเดินช้าๆ ไปยังหน้าต่างบานสูงที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดนกเข้ามาเป็นลำ แสงนั้นกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายของเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน "ผมไม่ได้มาเพื่อช่วยคุณ" เขาหันกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง "ผมมาเพื่อเตือน ว่าศัตรูที่คุณกำลังรับมือ ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ที่ดินหรือนามสกุลวอน เดอ บรูค แต่มันต้องการ 'เลือด' ของคุณ เพื่อปลดล็อกสิ่งที่ถูกฝังไว้ในความทรงจำที่หายไป... คืนนั้นที่คฤหาสน์หลังนี้อาบไปด้วยสีแดง คุณคิดจริงๆ หรือว่ารอดชีวิตมาได้เพียงเพราะความบังเอิญ?" ทันใดนั้น เสียงกริ่งหน้าประตูคฤหาสน์ก็ดังขึ้น... มันไม่ใช่เสียงกริ่งปกติ แต่มันเป็นเสียงลากยาว แหลมสูงและดุดัน ราวกับเสียงกรีดร้องของโลหะที่เสียดสีกัน เอเลน่าสะดุ้งสุดตัว มีดเงินในมือร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงเคร้งดังกังวานในความเงียบสงัดของยามวิกาล ไม่มีใครในเวลานี้จะมาเยี่ยมเยียนคฤหาสน์ที่ถูกลืมแห่งนี้ นอกจาก 'ใครบางคน' ที่กำลังเฝ้ามองจากมุมมืด "คุณล็อคประตูไว้แล้วใช่ไหม?" คาสเซียนถาม สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที "ฉัน... ฉันล็อคแล้ว" เอเลน่าตอบ เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ถ้าอย่างนั้น ก็ขอให้ภาวนาว่าประตูบานนั้นแข็งแรงพอที่จะต้านทาน 'สิ่งที่กำลังมาถึง' ได้ เพราะสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้น ไม่ใช่คน... แต่มันคือคำพิพากษาที่พวกเราทุกคนต้องชดใช้" เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเธอด้วยความเร็วสูงจนเธอตั้งตัวไม่ติด ก่อนจะลากเธอเข้าไปหลบในช่องลับหลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ ความมืดมิดโอบล้อมพวกเขาไว้ เอเลน่าได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของคาสเซียนที่อยู่ใกล้เพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอของความตายลอยอบอวล เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาข้างในคฤหาสน์—ก้าวที่มั่นคง สุขุม และเต็มไปด้วยอำนาจมืด มันหยุดลงที่หน้าโต๊ะทำงาน เสียงฉีกกระดาษซองจดหมายดังขึ้นอย่างชัดเจน ตามมาด้วยเสียงพึมพำที่ไม่ใช่ภาษาที่เธอคุ้นเคย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องสมุดก็ดังขึ้น... สามครั้ง หนักแน่น และเย็นชา *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* "คุณเอเลน่า..." เสียงที่ขานชื่อเธอช่างคุ้นหูอย่างประหลาด มันเป็นเสียงที่เธอเคยได้ยินในฝันร้ายซ้ำๆ เสียงของบุคคลที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน "เปิดประตูเถอะครับ... ผมนำกุญแจที่หายไปในคืนนั้นมาคืนให้คุณแล้ว" เอเลน่าเบิกตากว้าง มือที่เย็นเฉียบของเธอเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของคาสเซียนโดยสัญชาตญาณ คาสเซียนบีบมือเธอตอบแน่นเป็นการส่งสัญญาณห้ามไม่ให้ขยับ เสียงกลอนประตูห้องสมุดค่อยๆ ขยับ—คนด้านนอกกำลังพยายามไขมันออกด้วยกุญแจผี ในความมืดที่ไร้ทางออก เอเลน่ารู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่หลังประตูไม่ใช่เพียงความตาย แต่มันคือความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับเอเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์