กำแพงที่พังทลาย

“คุณแต่งงานกับฉันเพราะความแค้น หรือเพราะต้องการทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายกันแน่คะ คาสเซียน?” เสียงของเอเลน่าสั่นพร่าทว่ากังวานอยู่ในห้องสมุดที่เงียบสงัด กลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันเคลือบไม้ราคาแพงอบอวลจนน่าอึดอัด เธอขว้างจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ จดหมายที่ถูกเผาขอบจนเกรียมซึ่งเธอเพิ่งค้นพบในลิ้นชักลับหลังภาพวาดบรรพบุรุษของเขา คาสเซียน แวน ฮอร์น ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงจิบไวน์สีเลือดในแก้วคริสตัลช้าๆ ดวงตาสีเทาเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งใต้เงาจันทร์จ้องมองเธอผ่านแสงเทียนที่วูบไหว เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ แต่กลับวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าที่สง่างามจนน่าเกลียด “ความอยากรู้อยากเห็นเป็นนิสัยที่อันตรายนะ เอเลน่า” เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันจนเธอต้องก้าวถอยหลังไปพิงชั้นหนังสือ “คุณไม่ควรเปิดกล่องที่ถูกปิดตายไว้... โดยเฉพาะเมื่อคุณยังไม่พร้อมจะรับมือกับสิ่งที่อยู่ข้างใน” “ฉันไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่คุณจะวางไว้ตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ!” เอเลน่าตะคอก เสียงนั้นกรีดลึกในความเงียบ “ในคืนที่ครอบครัวฉันถูกสังหาร ตราประทับบนจดหมายขู่ฉบับนั้น... มันเป็นตราประจำตระกูลแวน ฮอร์น แล้วคุณจะอธิบายอย่างไรคะ? การแต่งงานครั้งนี้คือการไถ่บาป หรือคือการคุมขังนักโทษในกรงทองกันแน่!” คาสเซียนก้าวเข้าหาเธอเพียงก้าวเดียว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของไม้สนและเหล้าวิสกี้ที่ห่อหุ้มตัวเขาไว้ เขาเชยคางเธอขึ้นด้วยปลายนิ้วที่เย็นจัด แม้จะเป็นสัมผัสที่ดูห่างเหิน แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก “คุณอยากรู้ความจริงงั้นหรือ?” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าดั่งเสียงใบไม้เสียดสีกัน “คุณคิดว่าตระกูลวอน เดอ บรูค ล่มสลายเพราะอำนาจมืดหรือความมั่งคั่งงั้นหรือ? ผิดถนัด... มันล่มสลายเพราะความโง่เขลาของคนที่คุณเรียกว่า 'บิดา' และตัวคุณเองในวัยเยาว์” เอเลน่าตัวแข็งทื่อ คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม “จดหมายนั่นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือสัญญา” คาสเซียนปล่อยคางเธอ แล้วเดินไปที่หน้าต่างที่เปิดแง้มไว้รับลมหนาว “ตระกูลแวน ฮอร์นไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกเขา เอเลน่า เราคือคนที่พยายามจะช่วยคุณไว้ในคืนนั้น แต่เราทำพลาด... เรามาช้าไปหนึ่งก้าว และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องแต่งงานกับคุณ” เขาสะบัดเสื้อคลุม หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยแววตาที่สั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “ผมไม่ได้แต่งงานกับคุณเพราะความรัก หรือความแค้นอย่างที่คุณคิด แต่มันคือการคุ้มครอง... เพราะหากคุณหลุดพ้นจากนามสกุลของผมเมื่อไหร่ คนพวกนั้นที่เฝ้ามองคุณอยู่ในเงามืด จะไม่ปล่อยให้คุณมีลมหายใจถึงเช้าวันถัดไปแน่นอน” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เอเลน่านิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ความทรงจำบางอย่างที่เธอพยายามลบเลือนเริ่มตีตื้นขึ้นมาเป็นภาพแฟลชที่เจ็บปวด เธอจำได้... ในคืนนั้น มีมือหนึ่งที่ฉุดเธอออกมาจากกองเพลิง มือที่สวมแหวนตราประจำตระกูลแวน ฮอร์น... “คุณ... คุณเป็นคนที่พาฉันหนี?” เธอถามเสียงแผ่ว “ผมเป็นคนที่พาคุณหนี และเป็นคนที่ต้องทนมองคุณลืมเลือนทุกอย่างไปพร้อมกับการแต่งงานที่ไร้ความหมายนี้” คาสเซียนก้าวเข้าหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาโอบกอดเธอไว้อย่างหวงแหนราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นหมอกควันไปต่อหน้า ทว่า ในขณะที่เอเลน่ากำลังจะเอนกายซบลงบนอกของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าห้องสมุด ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีแม้แต่เสียงขออนุญาต เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงธรณีประตู—เขาไม่ใช่คนรับใช้ และไม่ใช่คนของตระกูลแวน ฮอร์น แต่เป็นชายสวมหน้ากากที่เธอจำได้แม่นยำว่าเห็นในฝันร้ายมาตลอดสิบปี มือของเขาถือดาบที่หยดเลือดสดๆ ลงบนพื้นพรมสีแดงฉาน “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ท่านหญิงเอเลน่า” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ “แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่า กุหลาบที่อาบเงาจันทร์นั้น... ไม่เคยเป็นของใครถาวร นอกจากความตาย” คาสเซียนรีบดึงเอเลน่าไปหลบข้างหลังทันที พร้อมกับคว้าปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะขึ้นมา แต่ทว่า... เมื่อเขามองไปยังชายที่อยู่หน้าประตู เขากลับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเอเลน่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง “เอเลน่า... อย่ามองที่หน้าของมัน” คาสเซียนสั่งเสียงสั่นพลางดันตัวเธอให้ถอยไปทางประตูลับ “นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นสิ่งที่คุณพยายามจะลืมไปตลอดกาล” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงแห่งความลับครั้งนี้ไปกับเอเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์