ความจริงที่เจ็บปวด

“วางปืนกระบอกนั้นลงเสีย เอเลน่า... การถืออาวุธที่เธอไม่รู้วิธีลั่นไก มันมีค่าไม่ต่างจากการถือของเล่นราคาแพงที่อาจย้อนกลับมาปลิดชีพตัวเองได้ในสักวัน” เสียงทุ้มต่ำของคาสเซียน แวน ฮอร์น ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายจางๆ ของไม้สนหอม เขาไม่ได้ขยับกายไปไหน เพียงแค่ยืนพิงกรอบหน้าต่างบานสูง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย ทั้งที่ปลายกระบอกปืนลูกโม่สีเงินในมือของเอเลน่ากำลังสั่นระริกชี้ตรงมาที่หน้าอกของเขา เอเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกสั่นสะท้าน เธอพยายามรักษาความเยือกเย็นภายใต้ชุดราตรีผ้าไหมสีนิลที่บัดนี้ยับยู่ยี่ “ความผิดพลาดของฉันในอดีตคือการเชื่อคำพูดของคนอย่างคุณ คาสเซียน... คืนนั้นที่คฤหาสน์วอน เดอ บรูค สัญลักษณ์บนจดหมายที่ฉันพบในห้องทำงานของท่านพ่อ มันเป็นลายเซ็นเดียวกับที่อยู่บนเอกสารลับในกระเป๋าของคุณเมื่อครู่” คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเผยให้เห็นแววตาเย็นชาที่แปรเปลี่ยนเป็นความขบขัน “ช่างช่างสังเกตเสียจริงนะแม่กุหลาบผู้บอบบาง เธอคิดว่าการค้นพบเศษกระดาษเพียงแผ่นเดียว จะทำให้เธอเข้าใจกลไกของโลกมืดที่ครอบครัวเธอถลำลึกเข้าไปหรืออย่างไร” เขาก้าวเท้าออกมาจากเงามืด ช้าๆ แต่หนักแน่น ทุกจังหวะการเดินที่ใกล้เข้ามาทำให้เอเลน่าถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เธอไม่ได้ถอยหนีเพราะความกลัวอย่างเดียว แต่มันคือความรังเกียจที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดเมื่อเห็นเขายังคงตีหน้าซื่อได้แม้กระทั่งในนาทีที่ความจริงถูกกระชากออกมา “บอกความจริงมา” เอเลน่าเค้นเสียงผ่านไรฟัน นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกเริ่มชุ่มเหงื่อ “พ่อของฉัน... ท่านไม่ได้ถูกฆ่าเพราะการเมือง ท่านถูกฆ่าเพราะท่านรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการหายสาบสูญของเด็กหญิงในโครงการลับนั่น ซึ่งถ้าฉันจำไม่ผิด หนึ่งในรายชื่อผู้สนับสนุนโครงการ ก็มีชื่อของตระกูลแวน ฮอร์น อยู่ด้วย!” คาสเซียนหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันได้ เขายื่นมือออกมาช้าๆ แล้วใช้นิ้วเรียวยาวดันปลายกระบอกปืนลงต่ำอย่างไม่สะทกสะท้าน “เธออยากรู้ความจริงงั้นหรือเอเลน่า? ความจริงที่เธอพยายามขุดคุ้ยมันอาจไม่ใช่เรื่องของวีรบุรุษผู้ถูกสังหารหรอกนะ แต่เป็นเรื่องของความโลภที่ส่งต่อกันมาราวกับมรดกสายเลือด” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นโทนที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก “คืนนั้น... เธอไม่ได้เป็นเพียงพยานผู้เห็นเหตุการณ์หรอกนะ แต่เธอคือชิ้นส่วนสำคัญที่สุดของปริศนาที่ท่านพ่อของเธอพยายามปกปิดไว้ด้วยชีวิต” เอเลน่าชะงัก ลมหายใจขาดห้วง “หมายความว่าอย่างไร...” “ความทรงจำของเธอที่หายไปน่ะ ไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุหรือแรงกระแทกจากระเบิดหรอก แต่มันถูกลบ... ถูกปิดตายโดยใครบางคนที่เธอไว้ใจที่สุด” คาสเซียนถอยออกมาแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มรื้นด้วยหยดน้ำตาของเธอ “พ่อของเธอไม่ได้ตายเพื่อปกป้องความลับของตระกูล แต่นั่นคือการเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อไม่ให้เธอ... ผู้ซึ่งครอบครองกุญแจดอกสุดท้ายของหอจดหมายเหตุใต้ดิน—ต้องเอ่ยปากออกมา” ความรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังถล่มทลาย เอเลน่ารู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง เธอไม่ได้ถูกตามล่าเพียงเพราะเธอเป็นทายาทที่หลงเหลืออยู่ แต่เธอถูกตามล่าเพราะตัวเธอเองคือ 'รหัสผ่าน' ที่มีชีวิต “ไม่จริง...” เธอสั่นหน้าเบาๆ พลางก้าวถอยหลังจนสะดุดชายกระโปรงตัวเอง คาสเซียนคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอนิ่วหน้า แต่มันกลับตอกย้ำความจริงที่ว่า เธอไม่มีทางหนีพ้นจากวงโคจรของเขาได้เลย “ความเจ็บปวดเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอเลน่า” คาสเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเวทนาที่ดูปลอมเปลือก “เพราะคนที่เป็นคนสั่งการในคืนนั้น... ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน แต่คือคนที่เธอยอมมอบความจงรักภักดีให้มาตลอดนับตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของเขา” จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับการปลดล็อกกลอนที่ดังสะท้อนกังวาน ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบ ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นดั่งบิดาที่เอเลน่าเคารพรักสุดหัวใจ ทว่าในมือของเขากลับถือซองปืนที่ถูกปรับแต่งมาอย่างดี “คาสเซียน... ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้หนูเอเลน่าต้องรับรู้อะไรที่เกินกว่าหน้าที่ของเธอ” เสียงของชายชราเย็นเยียบจนห้องทั้งห้องดูจะลดอุณหภูมิลงทันที เอเลน่าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก เมื่อเห็น 'เขา' ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน สายตาที่มองเธอ... เหมือนมองเห็นเพียงแค่ตัวหมากในกระดานที่กำลังจะหมดประโยชน์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่โหดร้ายที่สุดของเอเลน่า แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์