ความลับของตระกูลแวน ฮอร์น

กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นสาบของกาลเวลาพุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่ร่างของเอเลน่ากระแทกลงบนพื้นหินแข็ง เธอไม่ได้กรีดร้องอีกต่อไป ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง ความมืดมิดเบื้องล่างนี้ไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยไอเย็นที่ซึมลึกราวกับความตายที่รอคอยการมาเยือนของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เธอยันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล มือสั่นเทาคลำหาแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันที่กลิ้งหล่นไปไม่ไกลนัก เปลวไฟวูบวาบเผยให้เห็นผนังหินที่สลักลวดลายแปลกตา เป็นตราสัญลักษณ์ที่เธอคุ้นเคยดีจากเอกสารลับในห้องทำงานของบิดา... ตรากุหลาบดำไขว้กับดาบหัก ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลแวน ฮอร์น "ไม่จริง..." เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวลึกลงไปอีก ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตั้งหลัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเบื้องบน ไม่ใช่เสียงของคนบุกรุก แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เดินนวยนาดราวกับเจ้าของบ้านกำลังเดินตรวจตราพื้นที่ส่วนตัว จังหวะการก้าวที่มั่นคงและเชื่องช้าหยุดลงที่ขอบหลุมนั้น ก่อนที่ใบหน้าคมสันของคาสเซียน แวน ฮอร์น จะโผล่พ้นเงามืดลงมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสุภาพสตรีที่รักการผจญภัยหรอกนะ เอเลน่า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "โดยเฉพาะสุภาพสตรีที่ชอบสอดรู้สอดเห็นในเรื่องที่ควรจะฝังกลบไปพร้อมกับซากปรักหักพัง" เอเลน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มที่อยู่สูงกว่าด้วยความชิงชัง "คุณรู้... คุณรู้มาตลอดว่าใต้รูปปั้นนั่นคืออะไร และคุณก็เป็นคนผลักฉันลงมา" คาสเซียนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบหลุมอย่างใจเย็น พลางแกว่งไม้เท้าหัวเงินในมือเล่น แสงไฟสลัวจากด้านล่างกระทบกับโครงหน้าอันงดงามที่เต็มไปด้วยความเย็นชา "บางครั้ง ความลับก็เหมือนกับกุหลาบที่สวยงาม เอเลน่า มันมีหนามที่แหลมคมรอจะทิ่มแทงมือของผู้ที่หวังจะเด็ดมันมาเชยชม" เขาทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวเขา "ตระกูลวอน เดอ บรูค ของเธอไม่ได้ล่มสลายเพราะอุบัติเหตุทางธุรกิจอย่างที่พวกรัฐบาลป่าวประกาศหรอกนะ และถ้าเธออยากรู้ความจริง... ลองหันไปดูผนังด้านหลังเธอสิ" เอเลน่าหันไปตามคำบอก ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อแสงตะเกียงส่องไปกระทบกับชั้นวางเอกสารเก่าแก่ที่ซ่อนอยู่ในโพรงหิน รายชื่อผู้เสียชีวิตในคืนที่บ้านของเธอถูกเผาวอดวายปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษหนังโบราณ แต่สิ่งที่ทำให้น้ำตาของเธอร่วงเผาะไม่ใช่ชื่อของบิดามารดา หากแต่เป็นตราประทับสีชาดที่มุมกระดาษ... ตราประจำตระกูลแวน ฮอร์น รุ่นปู่ของเขา "คนของตระกูลคุณ..." เธอเค้นเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ "ถูกแล้ว" คาสเซียนตอบรับเสียงเรียบ "บรรพบุรุษของฉันเป็นผู้ถือครองกุญแจที่ไขไปสู่ความร่ำรวยที่เปื้อนเลือดของครอบครัวเธอ และดูเหมือนว่าหนี้เลือดนั้น... จะยังคงค้างคามาจนถึงรุ่นของเรา" เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะปัดเศษฝุ่นบนสูทราคาแพงออกอย่างประณีต "ฉันจะทิ้งเชือกไว้ให้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอได้รับอิสระ จงอ่านเอกสารพวกนั้นให้จบ แล้วเธอจะเข้าใจว่าทำไมในคืนที่บ้านเธอถูกเผา... ฉันถึงต้องเป็นคนส่งเธอไปซ่อนตัวอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ห่างไกลที่สุด" เอเลน่าตัวชาไปทั่วร่าง ความลับที่ถูกเปิดเผยมันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่า เธอไม่ได้ถูกช่วยชีวิตโดยคนแปลกหน้า แต่ถูกกักขังไว้ในแผนการที่ซับซ้อนของผู้ชายที่เธอเผลอใจไปให้ "คาสเซียน! หยุดเดี๋ยวนี้!" เธอตะโกนเรียก แต่เขากลับหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความมืดที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เอเลน่ารีบคว้าแผ่นกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาอ่าน มือที่สั่นเทาไล่เรียงไปตามตัวอักษรที่จารึกด้วยหมึกสีดำสนิท ทว่าในขณะที่เธอกำลังอ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ระบุถึง 'สัญญาพันธะเลือด' เสียงฝีเท้าที่สองที่หนักแน่นและแผ่วเบากว่าเดิมก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของอุโมงค์... ไม่ใช่คาสเซียน และไม่ใช่ใครที่เธอรู้จัก ร่างเงาดำตะคุ่มปรากฏขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ "คุณมาถึงที่นี่ช้ากว่าที่ผมคาดไว้มาก... คุณหนูวอน เดอ บรูค แต่ก็ถือว่าทันเวลาที่จะร่วมพิธีสังเวยครั้งสุดท้ายพอดี" แสงตะเกียงดับพรึบลงทันที พร้อมกับความรู้สึกถึงปลายมีดเย็นเฉียบที่แนบอยู่ตรงลำคอของเธอ เอเลน่ารู้ตัวทันทีว่าเธอไม่ได้ติดอยู่ในกับดักธรรมดา แต่นี่คือจุดจบที่ใครบางคนเตรียมไว้รอเธอนานนับสิบปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ จูบแรกยามสายัณห์