ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... แม่กุหลาบอาบเลือด” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทดังก้องอยู่ในโถงทางเดินโอ่อ่าของคฤหาสน์แวน ฮอร์น เอเลน่า วอน เดอ บรูค ชะงักเท้า กลิ่นอายของไม้สนเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังก้าวเข้าสู่กรงขังที่ถูกประดับประดาด้วยทองคำ เธอไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้นทันที เธอเลือกที่จะจดจ้องไปยังภาพวาดสีน้ำมันขนาดมหึมาบนผนัง ภาพของบรรพบุรุษตระกูลแวน ฮอร์นที่ดูราวกับกำลังจับจ้องและเยาะเย้ยชะตากรรมที่แหลกสลายของเธออยู่เงียบๆ “คำทักทายของคุณฟังดูเหมือนคำสาปมากกว่าการต้อนรับนะคะ คาสเซียน” เอเลน่าเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังเต้นเร่าอยู่ในอก เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูห้องสมุด ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มขับเน้นให้เขาดูเย็นชาและห่างไกลจากคำว่ามิตรแท้ คาสเซียน แวน ฮอร์น ยันตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาสีเทาเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งทอดมองเธอราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่ชำรุด “คำสาปหรือความจริง? คนทั้งเมืองกำลังตามล่าคุณเหมือนหมาล่าเนื้อที่หิวกระหาย และคุณก็รู้ดีว่าในฐานะทายาทคนสุดท้ายของวอน เดอ บรูค... หัวของคุณมีค่ามากพอที่จะทำให้พวกกบฏล้มรัฐบาลได้” เขาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้เอเลน่าสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขามันเย้ายวนพอๆ กับความอันตรายที่แผ่ออกมา “คุณไม่มีที่ให้ไปแล้ว เอเลน่า และคืนที่ผ่านมามันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของนรกที่คุณกำลังเผชิญ” “แล้วคุณล่ะ? จะส่งฉันไปให้พวกมัน หรือจะเก็บไว้เป็นของสะสมที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง?” เอเลน่าเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวาดหวั่น แต่เธอก็ไม่อนุญาตให้ตัวเองเผยความอ่อนแอออกมา คาสเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “ผมไม่ชอบสะสมขยะ... แต่ผมมีข้อเสนอที่อาจจะทำให้คุณรอดพ้นจากคมดาบพวกนั้น” เขายื่นซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีแดงชาดมาตรงหน้าเธอ “แต่งงานกับผม” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เอเลน่ารู้สึกเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เธอจ้องมองจดหมายนั้นราวกับมันคืออสรพิษ “แต่งงาน? กับคนที่พยายามทำลายชื่อเสียงตระกูลฉันน่ะหรือ? นี่คือแผนการอะไรของคุณกันแน่ คาสเซียน?” “นี่คือเกราะคุ้มกัน” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกับผิวแก้มจนเธอขนลุกชัน “เมื่อคุณเป็นภรรยาของผม ไม่มีใครในอาณาจักรนี้กล้าแตะต้องคุณ แม้แต่กษัตริย์ก็ไม่อาจละเมิดสิทธิ์ในครอบครัวของตระกูลแวน ฮอร์นได้ คุณจะปลอดภัย... ภายใต้อำนาจของผม” “แต่ฉันไม่ได้รักคุณ” เอเลน่าโต้กลับ สายตาคู่นั้นของเธอสั่นระริก “ความรักเป็นเรื่องของคนว่างงานที่ไม่มีอะไรจะเสีย” คาสเซียนถอยออกมา มองดูเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ผมต้องการสถานะทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของวอน เดอ บรูคมาเพื่อคานอำนาจทางการเมือง และคุณ... ต้องการชีวิตที่เหลืออยู่โดยไม่ถูกเสียบประจานที่จัตุรัสกลางเมือง ข้อตกลงนี้ยุติธรรมดีไม่ใช่หรือ?” เขาหยิบปากกาขนนกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คข้างๆ “ถ้าคุณเดินออกไปจากประตูบานนั้นในตอนนี้ หน่วยลับของกองทัพกำลังรอคุณอยู่หน้าคฤหาสน์ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อพาคุณไปดื่มน้ำชาหรอกนะเอเลน่า” เอเลน่าหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ด้านข้าง ที่นั่น... แสงไฟจากรถม้าที่แล่นผ่านเงาสลัวของสวนกุหลาบข้างนอกเผยให้เห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่กำลังซุ่มอยู่ในเงามืด พวกเขาไม่ได้มาเพื่อคุ้มครอง เธอรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ความจริงที่เธอกลัวที่สุดกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่บนโต๊ะนี้... คือการยอมผูกมัดตัวเองไว้กับปีศาจที่เธอไม่อาจไว้ใจได้มากที่สุด เอเลน่าเอื้อมมือไปหยิบปากกา นิ้วมือของเธอสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่จ้องมองดวงตาสีเทาคู่นั้นของคาสเซียน “ถ้าฉันเซ็น... คุณต้องตอบคำถามฉันข้อหนึ่งเกี่ยวกับคืนนั้น” “อะไรก็ตามที่คุณอยากรู้” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่แฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง “ทำไมในคืนที่ครอบครัวฉันถูกฆ่า... ตราประทับของตระกูลแวน ฮอร์น ถึงตกอยู่ในที่เกิดเหตุ?” คาสเซียนชะงักไปชั่วครู่ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูราวกับรอยแยกของขุมนรก ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะกับริมฝีปากของเธอ “เพราะบางที...” เขากระซิบเสียงแหบพร่า “...คนฆ่าอาจจะเป็นคนที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วยยังไงล่ะ” เขารีบคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนที่เธอจะทันได้ขยับถอยหลัง เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกคฤหาสน์ ประตูกระจกแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวที่ร่วงหล่นลงมาดุจฝนแก้ว และท่ามกลางความโกลาหลนั้น... คาสเซียนกลับดึงตัวเธอเข้าไปซบที่อกพร้อมกับกระซิบว่า "ยินดีต้อนรับสู่กรงทองที่แท้จริง เอเลน่า" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับกุหลาบดอกนี้ครับ - จูบแรกยามสายัณห์