พิธีวิวาห์ในความเงียบ

"กวาดเศษแก้วพวกนั้นออกไปซะ ก่อนที่มันจะกรีดเท้าเจ้าสาวของฉันจนเลือดนองพื้น" เสียงราบเรียบของคาสเซียน แวน ฮอร์น ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นควันปืนเจือจางลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายของฝุ่นผงที่เพิ่งถูกปลุกจากการพังทลายของประตูกระจกบานยักษ์ เอเลน่าไม่ได้ขยับตัว เธอจ้องมองเศษกระจกที่กระจัดกระจายราวกับอัญมณีแตกสลายบนพรมเปอร์เซียสีเลือดนก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับนกที่ถูกขังอยู่ในกรงซี่เหล็กที่มองไม่เห็น "คุณเรียกนี่ว่ากรงทองงั้นหรือ?" เอเลน่าถาม น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่ทว่าแฝงด้วยแรงปะทะที่เธอกลั้นไว้สุดชีวิต "ฉันว่ามันดูเหมือนหลุมศพมากกว่า" คาสเซียนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปล่อยข้อมือของเธอแล้วหยิบถุงมือหนังสีดำขึ้นมาสวมอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาสง่างามจนน่าเกลียด—สง่างามราวกับนักล่าที่กำลังจัดระเบียบชุดออกงานก่อนจะลงมือสังหารเหยื่อ "หลุมศพสำหรับบางคน อาจเป็นวิหารสำหรับอีกคน" เขากล่าวพลางเดินเข้าไปใกล้จนเอเลน่าสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุกเข่าลงเสีย เอเลน่า พิธีแต่งงานของเราต้องดำเนินต่อไป... แม้ในความเงียบงันและซากปรักหักพังนี้ก็ตาม" ห้องโถงกว้างของคฤหาสน์แวน ฮอร์น ไร้ซึ่งแขกเหรื่อ ไร้ซึ่งเสียงดนตรีบรรเลง มีเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นจนหูอื้ออึง บาทหลวงชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือที่สั่นเทาของเขากำคัมภีร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาเจ้าบ่าวผู้ทรงอิทธิพล "ทำไมต้องเป็นคืนนี้?" เอเลน่ากระซิบ ขณะที่เธอยอมคุกเข่าลงบนพรมเคียงข้างเขา ผ้าลูกไม้สีขาวจากชุดแต่งงานที่ได้รับมาแบบกะทันหันลากยาวไปบนเศษแก้วจนเกิดเสียงเสียดสีที่น่าขนลุก "ทำไมต้องรีบเร่ง... หรือเพราะคุณกลัวว่าใครบางคนจะมาขัดขวาง?" คาสเซียนก้มลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวทว่าวาจานั้นเย็นเยียบเสียดกระดูก "ฉันไม่กลัวใครทั้งนั้น เอเลน่า แต่คนตระกูลวอน เดอ บรูค มักจะมีความทรงจำที่เลือนหายไปเสมอ ฉันแค่ต้องการให้แน่ใจว่า... เมื่อความทรงจำของเธอหวนกลับมา เธอจะมีนามสกุลที่สามารถคุ้มครองเธอได้พอ" เขาสอดแหวนเพชรสีดำสนิท—เพชรที่ดูคล้ายดวงตาของปีศาจ—เข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอแรงจนผิวหนังขึ้นรอยแดง เอเลน่ารู้สึกเหมือนถูกล่ามโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ร่างกายของเธอชาวาบ ยามที่เขาเงยหน้าขึ้นมองบาทหลวงด้วยสายตาดุดัน "เริ่มพิธี" เสียงสวดอ้อนวอนเริ่มขึ้นอย่างตะกุกตะกัก บรรยากาศในห้องโถงกดดันราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เอเลน่ามองไปรอบห้อง ความมืดมิดในมุมอับของคฤหาสน์ดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้ มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือสิ่งเลวร้ายที่เธอคุ้นเคย... ความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มรบกวนจิตใจ ภาพของห้องใต้ดินที่เปื้อนเลือดและเสียงกระซิบชื่อของเธอในคืนที่ครอบครัวถูกสังหารดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท *อย่าแต่งงานกับเขา... เอเลน่า... วิ่งไป...* เสียงนั้น... เป็นเสียงของใคร? "เอเลน่า" เสียงของคาสเซียนดึงเธอกลับสู่ความจริง เขาคว้าคางเธอให้เงยหน้าขึ้นมา "อย่าเหม่อลอยในพิธีของตัวเอง มันดูไม่เป็นมืออาชีพเลย" "คุณรักฉันหรือเปล่า?" เธอถามคำถามที่โง่เขลาที่สุดในชีวิตออกไป ท่ามกลางบรรยากาศที่ไม่มีความรักแม้แต่น้อย คาสเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากของเธอ แต่มันเป็นสัมผัสที่แฝงไปด้วยคำเตือน "ความรักเป็นเรื่องของคนช่างฝัน สำหรับเราสองคน... คำว่า 'พันธะ' มีค่ามากกว่าหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ" บาทหลวงประกาศจบพิธีด้วยประโยคที่เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ เอเลน่าลุกขึ้นยืนขาของเธอสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ คาสเซียนประคองเธอไว้แน่น แต่เป็นการประคองที่เหมือนการจับดึงโซ่ล่ามให้เข้าใกล้กรงขัง ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ทั้งหมดก็ดับพรึบลง ความมืดสนิทปกคลุมทุกตารางนิ้ว เอเลน่าลมหายใจสะดุด เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ขยับเข้าใกล้ตัวเธอจากด้านหลัง ไม่ใช่คาสเซียน—เพราะเขายืนอยู่ข้างหน้าเธอ เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืด ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจที่คุ้นเคยพัดผ่านรอยแผลเป็นที่ต้นคอของเธอ เป็นสัมผัสเดียวกับที่เธอเคยได้รับในคืนที่นรกมาเยือนบ้านของเธอเมื่อหลายปีก่อน "เจ้าสาวของศัตรู... ถึงเวลาชดใช้หนี้ที่ยังไม่จบสิ้นแล้วหรือยัง... เลดี้เอเลน่า?" ร่างของคาสเซียนที่เพิ่งปล่อยมือเธอไป กลับกลายเป็นแข็งค้างอยู่ในเงามืด เขาไม่ได้ตกใจ แต่เขากลับถอนหายใจยาว... ราวกับรอคอยวินาทีนี้มาตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในกรงทองแห่งพันธะสัญญาไปพร้อมกับข้าพเจ้า... จูบแรกยามสายัณห์