การเปิดโปงในงานเลี้ยง

“หลักฐานชิ้นนี้คงจะพอเปลี่ยนสถานะของคุณจากแขกผู้ทรงเกียรติ ให้กลายเป็นนักโทษประหารได้ในชั่วข้ามคืนนะคะ ท่านเคานต์” เสียงหวานเย็นเยือกของเอเลน่าดังก้องไปทั่วโถงเต้นรำหรูหรา กลิ่นอายของดอกกุหลาบสีเลือดอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นแชมเปญราคาแพงที่ถูกรินทิ้งค้างไว้ในแก้วคริสตัล ทันทีที่ประโยคนั้นสิ้นสุดลง เสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงวอลซ์ที่กำลังเร้าอารมณ์ก็ชะงักงันลงราวกับถูกคมมีดตัดฉับ บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต้นรำประจำปีของตระกูลแวน ฮอร์น ที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับกลายเป็นความเงียบสงัดที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เอเลน่า วอน เดอ บรูค ยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของเหล่าขุนนางชั้นสูง ในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวซีดของเธอให้ดูดั่งรูปสลักจากหินอ่อน ดวงตาสีมรกตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวขณะจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น—ท่านเคานต์เอ็ดมันด์ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสหายร่วมสาบานของบิดาเธอ “เธอมันก็นังเด็กจองหอง เหมือนพ่อแม่ที่ไร้หัวคิดของเธอไม่มีผิด!” เคานต์เอ็ดมันด์คำราม ลุกขึ้นจากเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสด “เธอไม่มีหลักฐานอะไรหรอกเอเลน่า สิ่งที่เธอถืออยู่ในมือนั่นมันก็แค่กระดาษที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อสร้างความปั่นป่วน!” “งั้นหรือคะ?” เอเลน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม เธอคลี่ม้วนกระดาษตราประทับสีชาดที่จารึกเรื่องราวการยักยอกสินทรัพย์และคำสั่งสังหารหมู่ตระกูลวอน เดอ บรูค ออกต่อหน้าธารกำนัล “แล้วตราประทับประจำตำแหน่งท่านล่ะคะ? ลายเซ็นที่ถูกคัดลอกด้วยปากกาขนนกที่ใช้หมึกพิเศษเฉพาะตระกูลท่าน... ท่านจะปฏิเสธหรือว่าสิ่งนี้เป็นเพียงเรื่องโกหก?” คาสเซียน แวน ฮอร์น ผู้ยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดของเสาหินอ่อนขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลของเขาสะท้อนภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาเป็นคนส่งมอบหลักฐานนี้ให้เธอ... แต่เขาไม่ได้บอกเธอว่า 'เหยื่อ' ตัวจริงในคืนนั้นไม่ได้มีเพียงแค่ท่านเคานต์คนเดียว “จับตัวนังเด็กนี่ไว้!” เคานต์เอ็ดมันด์ตะโกนก้อง เสียงรองเท้าบูทของเหล่าองครักษ์ดังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่น่าหวาดหวั่น ทว่า ในขณะที่องครักษ์กำลังจะก้าวเข้ามา คาสเซียนก็ก้าวออกจากเงามืด มือหนาถือแก้วไวน์แกว่งไปมาอย่างใจเย็น “ใจเย็นๆ สิครับท่านเคานต์... การจะสังหารทายาทตระกูลที่เหลือรอดเพียงคนเดียวในงานเลี้ยงที่มีราชองครักษ์ร่วมอยู่ด้วย ดูจะเป็นการตัดสินใจที่ไร้สมองไปหน่อยหรือเปล่า?” เสียงของคาสเซียนทรงอำนาจจนทุกคนต้องหยุดชะงัก เอเลน่าหันไปมองเขา แวบหนึ่งที่ความระแวงแล่นผ่านนัยน์ตา เธอไม่เคยไว้ใจชายผู้นี้ แม้ว่าเขาจะคือคนที่ผลักดันให้เธอมาถึงจุดนี้ก็ตาม “คุณต้องการอะไรกันแน่ คาสเซียน?” เธอถามเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากคมดาบขององครักษ์ คาสเซียนเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขา เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “ผมต้องการเห็นจุดจบของคนที่เคยทำลายความสงบสุขของผม... และต้องการเห็นว่าคนอย่างคุณ จะรับมือกับความจริงที่ผมซ่อนไว้ในหน้าสุดท้ายของเอกสารนั่นได้อย่างไร” หัวใจของเอเลน่ากระตุกวูบ เธอเหลือบมองกระดาษในมืออีกครั้ง ก่อนจะอ่านข้อความที่ถูกเขียนไว้ด้วยหมึกสีจางๆ ที่เธอมองข้ามไปเมื่อครู่—*‘ผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังการฆาตกรรมคืนนั้น มิใช่คนอื่นไกล... แต่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลแวน ฮอร์น’* ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เอเลน่าชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอหันไปมองคาสเซียนที่กำลังยิ้มอย่างพึงพอใจ ทันใดนั้น เสียงตบมือดังก้องมาจากระเบียงชั้นบน ร่างของชายชราผู้หนึ่งที่ใครๆ ต่างคิดว่าเสียชีวิตไปนานแล้วก้าวออกมาท่ามกลางแสงไฟสลัว “ช่างเป็นละครที่น่าชมจริงๆ” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่าและคุ้นหูอย่างประหลาด เอเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนผู้นั้น มันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบุรุษที่เธอเคยเรียกหาในความฝันทุกค่ำคืน บุรุษที่ควรจะเป็นพ่อของเธอ ซึ่งบัดนี้กำลังถือปืนพกเล็งมาที่หน้าอกของคาสเซียนโดยไม่มีความลังเล “ยินดีด้วยเอเลน่า” ชายผู้นั้นเอ่ย “เธอค้นพบความลับที่น่ารังเกียจแล้ว... แต่ก็น่าเสียดาย ที่เธอจะต้องร่วมฝังตัวเองไปพร้อมกับมันในค่ำคืนนี้” ปัง! เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงเต้นรำ ดับไฟทุกดวงลงจนเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง เอเลน่าสัมผัสได้ถึงแรงกระชากจากมือปริศนาที่ดึงเธอให้ถอยหลังหายเข้าไปในความมืด พร้อมกับความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบจนแหลกละเอียด ความลับที่เธอตามหาแท้จริงแล้วกลับเป็นสิ่งที่ทำลายตัวตนของเธอเสียเอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างไปพร้อมกับเอเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์