ใบหน้าที่แท้จริง

“วางปืนลงเถอะค่ะคาสเซียน การเหนี่ยวไกในคฤหาสน์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดเก่าแก่นี้ ไม่ได้ช่วยให้ความจริงที่เน่าเฟะข้างใต้ถูกลบเลือนไปได้หรอกนะคะ” เสียงของเอเลน่าราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เพียงแต่มองเงาสะท้อนของเขาผ่านกระจกเงาบานใหญ่ที่แตกร้าวกลางโถงทางเดินชั้นบนของคฤหาสน์วอน เดอ บรูค กลิ่นอายของความตายที่จางหายไปนานปีกลับมาเด่นชัดจนน่าสะอิดสะเอียนในค่ำคืนนี้ คาสเซียน แวน ฮอร์น ไม่ได้ขยับตัว ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แตะอยู่ท้ายทอยของเอเลน่าไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่นเท่ากับการที่แววตาของเขาในกระจกนั้นเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของผู้ชายที่เธอเคยรู้จัก ไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง “ความจริงเหรอเอเลน่า?” คาสเซียนแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช “เธอคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเพียงเพราะเธอเป็นทายาทผู้เหลือรอดงั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี” เขาลดปืนลงช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมมาเผชิญหน้ากับเธอ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงฉาบใบหน้าคมคายของเขาให้ดูซีดเผือดเหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้วิญญาณ คาสเซียนหยิบหน้ากากสีเงินที่เขาเคยสวมในงานเต้นรำหน้ากากเมื่อหลายปีก่อนออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้ววางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างแผ่วเบา “ฉันเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมกลิ่นของดอกกุหลาบในสวนของพ่อเธอ ถึงได้มีกลิ่นคาวเลือดเจือจางอยู่เสมอ” เขาเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “จนกระทั่งคืนนั้น... คืนที่พ่อของเธอตัดสินใจแลกชีวิตคนทั้งตระกูลกับความมั่งคั่งที่สร้างขึ้นบนกองศพของตระกูลแวน ฮอร์น” เอเลน่ารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น มือของเธอเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก “ท่านพ่อ... ไม่มีวันทำแบบนั้น ท่านเป็นคนซื่อสัตย์” “ซื่อสัตย์งั้นหรือ?” คาสเซียนสาวเท้าเข้ามาใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง ลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ “เธอไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนในตระกูลตัวเองเลยสินะ เอเลน่า ความทรงจำที่หายไปของเธอไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือคำสาปที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้เพื่อปกป้องสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา” ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังก้องขึ้นจากเงามืดด้านหลังห้องโถง เป็นเสียงเคาะไม้เท้าที่จังหวะช้าและมั่นคงจนน่าขนลุก เอเลน่าหันไปมองด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะพบกับร่างของชายชราในชุดสูททักซิโดสีเข้มที่ดูทันสมัยเกินกว่าวัย เขาคือ ดยุกเซบาสเตียน ผู้อุปการะที่เธอเคยเคารพรักเสมือนญาติผู้ใหญ่ “ไม่เลวเลยนะคาสเซียน” ดยุกเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม “การเปิดเผยความลับในคืนที่จันทร์เต็มดวงแบบนี้ มันทำให้รสชาติของความแค้นดูหอมหวานขึ้นเป็นกอง” เอเลน่าถอยหลังกรูด “ท่านดยุก? นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันคะ?” “หมายความว่าอย่างไรงั้นหรือ?” ดยุกเซบาสเตียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปลดถุงมือหนังสีดำออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดที่ข้อมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ถูกสลักไว้บนแหวนประจำตระกูลวอน เดอ บรูคที่เธอสวมอยู่ “ความแค้นที่สั่งสมมานานนับทศวรรษของตระกูลที่ถูกตระกูลของเธอเหยียบย่ำยังไงล่ะ เอเลน่า... พ่อของเธอไม่ได้ฆ่าคนเพื่อความร่ำรวยเพียงอย่างเดียว แต่เขาฆ่าพวกเราทุกคนที่รู้เห็นในความโสมมนั้น แล้วทิ้งฉันไว้ให้ดูต่างหน้าในฐานะคนเก็บกวาด” เขาก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด “ขอบใจมากนะคาสเซียนที่ยอมเล่นละครบทนี้มาจนถึงฉากจบ ถึงเวลาที่เงาจันทร์จะกลืนกินกุหลาบดอกสุดท้ายเสียที” ทันใดนั้น คาสเซียนก็หันกระบอกปืนไปทางดยุกเซบาสเตียนอย่างฉับพลัน ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้หัวใจของเอเลน่าแทบสลาย เมื่อเธอมองเห็นใครบางคนเดินออกมาจากห้องลับหลังรูปภาพขนาดใหญ่—คนคนนั้นคือหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับเธอราวกับแกะ ทั้งดวงตา จมูก และริมฝีปาก... มันคือตัวตนของเธอที่เธอเองยังไม่เคยเห็น “เอเลน่าตัวจริงน่ะ... ตายไปนานแล้ว” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นเล็งมาที่กลางหน้าอกของเธอ “ส่วนเธอ ก็แค่เงาที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับโทษทัณฑ์แทนตระกูลที่เน่าเฟะนี้เท่านั้น” ความจริงที่กระแทกเข้ามาทำให้โลกของเธอหมุนคว้างไปชั่วขณะ หากเธอมิใช่เอเลน่า... แล้วตัวตนที่ผ่านมาของเธอล่ะคือใคร? คาสเซียนมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความโกรธแค้นเป็นความสมเพชอย่างสุดซึ้ง พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์ที่กำลังจะมอดไหม้ไปพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผยในวินาทีสุดท้าย ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างไปพร้อมกับเอเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์