วินาทีความเป็นความตาย

“ถ้าคุณยังก้าวต่ออีกเพียงก้าวเดียว คมกระสุนนัดนี้จะไม่ฝังลงที่ไหล่คุณ... แต่มันจะเจาะทะลุขั้วหัวใจที่เย็นชืดนั่นเสีย” เสียงทุ้มต่ำของคาสเซียนสั่นพร่าเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลวอน เดอ บรูคที่ทรุดโทรม เงาจันทร์ที่ทอดผ่านหน้าต่างบานสูงทำให้เห็นประกายเย็นเยียบจากปากกระบอกปืนในมือของเขา เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเอเลน่า ร่างสูงใหญ่ที่มักจะดูสมบูรณ์แบบเสมอในชุดสูทสั่งตัด ตอนนี้กลับมีรอยยับย่นและรอยเปื้อนคราบฝุ่นจากการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านพ้น เอเลน่าหายใจหอบถี่ มือสั่นเทาของเธอกำชายกระโปรงจนแน่น “คาสเซียน... หลบไปเถอะค่ะ คุณก็รู้ว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่ฉันเพียงคนเดียว” “หุบปากเถอะ เอเลน่า” เขาเค้นเสียงตอบ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้เหลือบมองเธอเลยแม้แต่น้อย มันยังคงจับจ้องไปที่ความมืดมิดบริเวณระเบียงชั้นสอง “ผมยอมให้คนทั้งโลกตราหน้าว่าเป็นปีศาจ แต่ผมจะไม่ยอมให้เลือดของคุณต้องหลั่งลงบนพื้นหินที่เน่าเฟะแห่งนี้เป็นอันขาด” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำที่สวมหน้ากากกะโหลกขยับใกล้เข้ามา ความกดดันในอากาศบีบคั้นจนเหมือนจะสูบออกซิเจนออกไปจนหมด เอเลน่ารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดชายผู้เย็นชาและไร้ความปราณีคนนี้ถึงได้เลือกที่จะปกป้องเธอด้วยชีวิต ในเมื่อความทรงจำที่หายไปของเธออาจจะเป็นสิ่งที่ทำลายตระกูลแวน ฮอร์นของเขาด้วยซ้ำ *เปรี้ยง!* เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบ เอเลน่ากรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อเห็นร่างของคาสเซียนกระตุกวูบ เขาไม่ได้หลบ แต่เขาเลือกที่จะขยับตัวมาบังกระสุนนัดนั้นไว้ด้วยไหล่ซ้าย เลือดสีเข้มเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าสีเข้มจนเป็นวงกว้าง เขาเซถอยหลัง แต่แทนที่จะล้มลง เขากลับกัดฟันแน่นและตวัดปืนในมือยิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำจนศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดล้มลงกองกับพื้น “คาสเซียน!” เอเลน่าถลาเข้าไปประคองร่างที่กำลังทรุดฮวบของเขา ความเย็นจากตัวเขาที่เธอคุ้นเคย บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มของบาดแผลที่ฉกรรจ์ “อย่า... ร้องไห้” เขากระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและขาดห้วง มือข้างที่ยังใช้การได้คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น สายตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวด้วยความรู้สึกที่เขาปิดบังมาตลอดชีวิต “วิ่งไปที่ห้องลับใต้ดิน... อย่าหันหลังกลับมา... ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม” “ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ!” คาสเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่ามันเป็นเสียงที่เจ็บปวด “คุณนี่มันดื้อรั้นจริงๆ เหมือนแม่คุณไม่มีผิด...” เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เอเลน่าเคยเห็นมา “เอเลน่า ฟังนะ... ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของผมที่คฤหาสน์แวน ฮอร์น มีกุญแจดอกหนึ่ง... ดอกที่จะเปิดเผยว่าทำไม... ทำไมผมถึงต้องเป็นคนที่ฆ่าพ่อคุณในคืนนั้น...” คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจเอเลน่า ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหยุดหายใจ ความโกรธแค้น ความสับสน และความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาปะทะกันจนสมองของเธอขาวโพลน “คุณ... ว่าอะไรนะคะ?” “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อปกป้องคุณ... ในตอนแรก” คาสเซียนไอออกมาเป็นเลือด เขาพยายามยันตัวขึ้นแต่ล้มลงไปอีกครั้ง “ผมมาเพื่อจบเรื่องทั้งหมด... เพื่อฆ่าคุณ... เพื่อตัดวงจรของตระกูลที่ต้องสาปนี้... แต่ผมทำไม่ได้... พระเจ้าช่วย ผมทำมันไม่ลง...” เอเลน่าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยด้วยความสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เธอจำได้แล้ว... แสงไฟสีแดงฉานในคืนนั้น เสียงปืนที่ดังลั่น และกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวล... และที่สำคัญที่สุด... เธอจำเงาของชายผู้หนึ่งได้ เงาที่สวมแหวนตราตระกูลแวน ฮอร์นที่นิ้วนางข้างซ้าย ก่อนที่เอเลน่าจะได้เอ่ยปากถามอะไรไปมากกว่านั้น บานประตูห้องโถงก็ถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึก พวกมันก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือที่เตรียมพร้อมจะปลิดชีพทั้งสองคนในคราวเดียว คาสเซียนพยายามจะยกปืนขึ้นอีกครั้ง แต่เลือดที่เสียไปมากทำให้มือของเขาสั่นเกินกว่าจะควบคุมได้ “วิ่งไป!” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงกึ่งคำราม ขณะที่เอเลน่ากำลังตัดสินใจว่าจะหันหลังหนีหรือจะยืนหยัดเคียงข้างชายที่ทำลายชีวิตเธอแต่ก็ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเธอไว้ แสงจันทร์สลัวที่ส่องผ่านหน้าต่างกลับดับวูบลงราวกับถูกอะไรบางอย่างบดบังไว้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มชายชุดดำ ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของศัตรู... แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เอเลน่าคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่คฤหาสน์ของเธอถูกเผาผลาญ “ถอยออกไปให้หมด” เสียงสุภาพที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้น เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิด ชายผู้นั้นสวมหน้ากากเงินครึ่งหน้า และแววตาที่มองตรงมายังเอเลน่ามีรอยยิ้มที่ดูโหดร้ายและยินดีอย่างบอกไม่ถูก คาสเซียนเบิกตากว้าง เลือดในกายของเขาดูเหมือนจะเย็นเฉียบลงกว่าเดิม “เป็นไปไม่ได้... เจ้าคนทรยศ... แกยังไม่ตาย!” การปรากฏตัวของบุรุษลึกลับที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีก่อน ทำเอาเอเลน่าถึงกับก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ความลับที่ถูกฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาพร้อมกับหายนะที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่าเก่า และในวินาทีที่ความตายประชิดตัว เอเลน่าก็ตระหนักได้ว่า... เกมนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เธอและคาสเซียน แต่มันมี 'ผู้เล่น' คนที่สามที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังเงาจันทร์มาโดยตลอด ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างไปพร้อมกับเอเลน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์