ข้อตกลงที่ต้องชำระ

“ถ้าคุณพลาดไปแม้แต่นิ้วเดียว... คาสเซียน กระสุนนัดนั้นจะไม่เจาะหัวใจศัตรู แต่มันจะฝังลงในกลางหน้าอกของฉันแทน” เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอค่อยๆ ปรับระดับถุงมือลูกไม้สีดำให้กระชับเข้ากับข้อมือ สายตาของเธอจับจ้องไปยังภาพเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ของห้องแต่งตัว ภายในคฤหาสน์แวน ฮอร์น ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้สนเก่าแก่และกำยานราคาแพง เธอกำลังสวมสร้อยคอเพชร ‘น้ำตาจักรพรรดินี’ ซึ่งเป็นเหยื่อล่อชั้นดีในค่ำคืนนี้ คาสเซียนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่ดวงตาสีเทาเย็นชาของเขาสะท้อนภาพหญิงสาวที่ดูสง่างามดุจราชินีผู้ไร้บัลลังก์ เขาขยับรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่เคยไปถึงดวงตา “ความมั่นใจของคุณยังคงเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดเสมอ เอเลน่า” เขากล่าวพลางหมุนแหวนทองคำบนนิ้วเล่น “แต่โปรดจำไว้ว่า ในหมากกระดานนี้ ผมไม่ได้วางเดิมพันด้วยชีวิตเพียงอย่างเดียว... ผมวางเดิมพันด้วย ‘ความทรงจำ’ ที่คุณโหยหาด้วย” เอเลน่าหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับชายผู้เปรียบเสมือนปริศนาที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิตของเธอ แสงไฟจากโคมระย้าส่องกระทบใบหน้าคมสันของคาสเซียนจนเกิดเป็นเงามืดลึกลับ เธอเดินเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ผสมกลิ่นไอจางๆ ของดินปืน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเขา “ความทรงจำของฉัน... หรือผลประโยชน์ของตระกูลคุณกันแน่ที่อยู่เหนือกว่า” เอเลน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนปลายจมูกเกือบแตะกัน “เราตกลงกันแล้วนี่คะว่า คืนนี้เราจะแสดงละครฉากใหญ่ เพื่อให้ ‘สุนัขรับใช้’ ของผู้อยู่เบื้องหลังความตายของครอบครัวฉันเผยตัวออกมา” คาสเซียนก้มลงมองหญิงสาว สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ “ละครฉากนี้จะจบลงเมื่อศัตรูโผล่หัวออกมา แต่ถ้ามันจบลงที่ความตายของคนใดคนหนึ่ง... คุณคิดหรือว่าผมจะปล่อยให้คุณจากไปก่อนที่จะได้รู้ความจริง?” เขาเอื้อมมือไปเชยคางเธอเบาๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับสั่นประสาทของเอเลน่าให้ตื่นตัว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การร่วมมือเพื่อล้างแค้น แต่มันคือการเต้นรำบนปากเหวที่ใครก้าวพลาดก่อนคือผู้พ่ายแพ้ “ไปกันได้แล้วค่ะ ค่ำคืนในงานเต้นรำหน้ากากกำลังรอเราอยู่” เอเลน่าปัดมือเขาออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบหน้ากากขนนกสีเงินขึ้นมาสวม “อย่าลืมนะคะคาสเซียน... ต่อให้โลกทั้งใบจะหลอกลวงฉัน แต่ในคืนนี้ คุณต้องเป็นคนเดียวที่เดินตามหมากของฉัน” งานเลี้ยงเต้นรำ ณ คฤหาสน์ตระกูลวอน ดาห์ล หรูหราและฟุ้งเฟ้อตามแบบฉบับสังคมชั้นสูงที่เน่าเฟะ เสียงดนตรีบรรเลงเพลงวอลซ์ที่เนิบช้าแต่แฝงความกดดัน เอเลน่าก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรี ผู้คนรอบข้างต่างกระซิบกระซาบถึง ‘ทายาทผู้สาบสูญ’ ที่กลับมาทวงคืนความสนใจ เธอทำเป็นไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างเหยียดหยาม แต่ในใจกลับกวาดตามองหา ‘เป้าหมาย’ คาสเซียนเดินตามหลังเธอมาในระยะที่เหมาะสม เขาสวมหน้ากากครึ่งซีกสีดำสนิท ดูลึกลับและอันตรายดุจพญามัจจุราช ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน หญิงสาวในงานต่างส่งสายตาเชิญชวน แต่เขากลับไม่มีทีท่าสนใจใคร นอกเหนือจากร่างระหงที่อยู่เบื้องหน้า เมื่อดนตรีเปลี่ยนจังหวะเป็นความโกลาหลเล็กน้อย เอเลน่าก็ปลีกตัวออกไปทางระเบียงด้านหลังที่มืดมิด นี่คือแผนการที่วางไว้—เธอต้องล่อให้ ‘ชายผู้มีรอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้าย’ ปรากฏตัวออกมา ในความมืดที่ไร้แสงจันทร์ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตามมา ไม่ใช่เสียงที่เบาหวิวแบบคาสเซียน แต่เป็นเสียงของคนที่ตั้งใจมาเพื่อ ‘จัดการ’ บางอย่าง “ในที่สุด... นกน้อยก็บินออกจากกรงทองจนได้” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด เอเลน่าหยุดกะทันหัน เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายสวมหน้ากากสีขาวโพลนที่ดูไร้อารมณ์ “คุณคือคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน” เธอพูดโดยไม่ลังเล แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะชักมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ “เด็กน้อยผู้น่าสงสาร... เธอไม่รู้อะไรเลยว่าคนที่ส่งฉันมาให้กำจัดเธอนั้น คือคนที่ยืนอยู่ข้างเธอในงานเมื่อครู่นี้เอง!” เอเลน่านิ่งอึ้ง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าในวินาทีที่ชายผู้นั้นจะพุ่งเข้ามา ร่างสูงโปรดปรานของคาสเซียนก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหลังของฆาตกร เขาใช้แขนล็อคคอชายคนนั้นไว้แน่นด้วยความรวดเร็วระดับมืออาชีพ “สายไปแล้วที่จะมาเล่นบทผู้หวังดี” คาสเซียนกระซิบข้างหูชายผู้นั้น ก่อนจะหันมามองเอเลน่าด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก “เอเลน่า... ดูสิว่าใครคือ ‘เจ้านาย’ ของมัน” คาสเซียนกระชากหน้ากากของชายผู้นั้นออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เอเลน่าไม่เคยลืมเลือน—มันคือหัวหน้าพ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูลเธอเอง! แต่สิ่งที่ทำให้เอเลน่าตัวชาไปทั้งร่างไม่ใช่ใบหน้าของชายผู้นี้ หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากอีกฝั่งของระเบียง เมื่อแสงจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้าของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา... มันคือบุคคลที่เธอเชื่อใจที่สุดในบรรดาพันธมิตรของเธอ “คาสเซียน... ฉันว่าเราเล่นเกมผิดตัวแล้ว” เอเลน่าพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและโกรธแค้น คาสเซียนปล่อยมือจากพ่อบ้านคนนั้นแล้วหันไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น “ดูเหมือนว่าหมากตัวนี้... จะเป็นคนคุมกระดานตัวจริงสินะ” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ใจกลางของความมืดมิดไปพร้อมกับเอเลน่าในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์