ความเหงาในฝูงชน

"ผมไม่ได้หนีครับ" ผมตอบกลับไปในทันที เสียงของผมแหบพร่าผิดปกติ แผ่นหลังที่พิงอยู่กับกำแพงอิฐเปลือยในตรอกแคบๆ ของโตเกียวดูจะเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน ชายในชุดสูทสีเข้มตรงหน้าผม เขามีใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมทับไว้ ผมจำเขาได้ดี เขาคือตัวแทนจากอดีตที่ผมพยายามฝังกลบมันไว้ในแฟ้มเอกสารหนาๆ ที่ถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่สามปีก่อน "คุณตะวัน คุณรู้จักกฎของที่นั่นดีนะครับ การ 'ไม่สรุป' คือการค้างคา... และการค้างคาในโลกธุรกิจ มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ" เขาไม่ได้รอคำตอบ เขาวางนามบัตรสีดำสนิทลงบนถังขยะเหล็กข้างตัวผม ก่อนจะหันหลังเดินหายไปในฝูงชนที่ไหลบ่าเหมือนกระแสน้ำในชั่วโมงเร่งด่วนของสถานีชินจูกุ ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ท่ามกลางกระแสคนนับพันที่เดินสวนไปมา เสียงรองเท้ากระทบพื้นเสียงดังรัวราวกับเสียงกลองที่ไร้จังหวะ ผมเห็นชายหนุ่มวัยทำงานก้มหน้ามองสมาร์ทโฟน เห็นหญิงสาวกลุ่มหนึ่งหัวเราะร่าด้วยความสุข เห็นชายชราที่ยืนรอใครสักคนด้วยสายตาว่างเปล่า ทุกคนอยู่ที่นี่... แต่ไม่มีใครเห็นผมเลย ความเหงาไม่ใช่การอยู่คนเดียว แต่มันคือการที่ผมรู้ว่าไม่ว่าผมจะตะโกนสุดเสียงแค่ไหน ในท่ามกลางผู้คนนับล้านที่นี่ ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงในหัวใจที่กำลังแตกสลายของผมได้เลย ผมคว้าเป้ใบเก่าขึ้นมาสะพาย พยายามดึงสติแล้วแทรกตัวเข้าสู่กระแสธารของผู้คน ผมเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมาย จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะเล็กๆ แห่งหนึ่ง ลุงมาร์คนั่งอยู่ที่นั่นแล้ว ท่านกำลังมวนยาสูบด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย กลิ่นยาสูบฉุนๆ ของท่านทำให้ผมรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง "เธอดูเหมือนคนเพิ่งถูกผีหลอกนะ ตะวัน" ลุงมาร์คเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ท่านจ้องมองไปยังกลุ่มเด็กๆ ที่กำลังไล่จับนกพิราบ "ผมเจอเขาครับลุง... คนจากที่นั่น" ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มือสั่นจนต้องกำไว้แน่นในกระเป๋ากางเกง ลุงมาร์คหัวเราะหึๆ ในลำคอ "อดีตมันเหมือนเงาที่ดื้อรั้นนะ ยิ่งเธอวิ่งหนี แสงแดดของปัจจุบันก็จะยิ่งทอเงาของมันให้ยาวขึ้นเรื่อยๆ จนวันหนึ่งเธอก็จะหนีไม่พ้น เพราะเงาของเธอมันยาวเกินกว่าจะหลบซ่อนได้แล้ว" "ผมแค่ต้องการอิสระ ลุงเข้าใจไหม ผมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาหาความหมายของการมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่การกลับไปเป็นฟันเฟืองในเครื่องจักรเดิมที่พร้อมจะบดขยี้จิตวิญญาณผมได้ทุกเมื่อ" ผมระบายความอัดอั้นออกมา เสียงของผมเริ่มสั่น ลุงมาร์คหันมามองผม ดวงตาของชายชราผู้นี้ผ่านอะไรมามากมาย ทั้งความทุกข์ระทมและความเบิกบาน "อิสระไม่ได้อยู่ที่ว่าเธอไปที่ไหน หรือสะพายเป้ใบใหญ่ออกไปไกลแค่ไหนหรอกตะวัน แต่มันอยู่ที่ว่าเธอ 'กล้า' ที่จะเผชิญหน้ากับเศษเสี้ยวที่เธอทำหล่นหายไปในอดีตหรือเปล่า ถ้าเธอไม่หันกลับไปปิดบัญชีนั้น เธอจะไม่มีวันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ หรอก" ผมมองไปรอบๆ ผู้คนในโตเกียวต่างก็มี 'โครงการ' หรือ 'พันธะ' ของตัวเอง คนเหล่านี้ก็อาจจะกำลังแบกสิ่งที่พวกเขาพยายามหนีมาเช่นกัน เราทุกคนต่างก้มหน้าเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง โดยมีก้อนหินหนักๆ วางซ้อนอยู่ในใจ ผมหยิบนามบัตรสีดำใบนั้นออกมาดู ในนั้นไม่มีชื่อตำแหน่ง มีเพียงตัวเลขสี่หลักที่สลักไว้ด้วยหมึกสีทอง มันคือรหัสเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ลับที่ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองเมื่อสามปีก่อน "ถ้าผมเปิดมัน" ผมพึมพำกับตัวเอง "นั่นหมายถึงผมต้องยอมรับความจริงทั้งหมดที่ผมพยายามลบมันทิ้ง" "บางที" ลุงมาร์คพูดทิ้งท้ายพลางลุกขึ้นยืน "ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้เธอหายเหงาก็ได้นะ เพราะอย่างน้อย มันก็เป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาเองกับมือ" ท่านเดินจากไป ทิ้งให้ผมอยู่กับความเงียบงันในสวนที่แวดล้อมด้วยตึกระฟ้า ผมตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ผมพยายามปิดตายมาตลอดสามปี นิ้วมือของผมสั่นเทาขณะที่กรอกรหัสสี่หลักนั้นลงในหน้าเว็บที่ถูกปลดล็อก หน้าจอเปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉานทันที ข้อมูลที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นปรากฏขึ้นตรงหน้า มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์งาน แต่มันคือรายชื่อของผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อความล้มเหลวของโครงการนั้น และรายชื่อแรกที่ปรากฏอยู่บนสุดของรายการ... คือชื่อของคนที่ผมไว้ใจที่สุดในชีวิต นั่นคือชื่อของพ่อผมเอง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ไขสันหลัง มือของผมปล่อยโทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้า ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *“ยินดีต้อนรับกลับมา ตะวัน... พ่อรอเวลาที่ลูกจะเปิดมันมาตลอดสามปี”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมค้นหาความหมายของชีวิตไปพร้อมกันนะครับ