ไอเดียที่ถูกปฏิเสธ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นในห้องประชุมใหญ่ ชั้นสิบสองของบริษัท คอนเนคทีฟ มีเดีย มืดสนิทเว้นแต่แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าที่ส่องลงมายังโต๊ะประชุมกระจกนิรภัย “คุณว่ายังไงนะ?... ไฟล์งานทั้งหมดถูกลบจากเซิร์ฟเวอร์แล้วเหรอ!” น้ำเสียงตื่นตระหนกของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เธอเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ แต่ประโยคจากผู้ช่วยฝ่ายไอทีทางโทรศัพท์มือถือกลับทำให้ร่างทั้งร่างแข็งค้าง กาแฟเกือบจะหกเรี่ยราดลงบนพรมราคาแพง “ใช่ครับคุณริน เหมือนมีคนล็อกอินสิทธิ์แอดมินแล้วฟอร์แมตไฟล์โปรเจกต์ ‘The Blueprint’ ทิ้งทั้งหมดเมื่อสิบนาทีที่แล้ว กู้คืนไม่ได้ครับ ทางเรากำลังเช็ก Log file อยู่ว่าใครเป็นคนทำ” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว โปรเจกต์นี้เธอทุ่มเททำงานกราฟิกและคีย์วิชวลมานานร่วมเดือน และกำหนดส่งพรีเซนต์ให้ลูกค้ารายใหญ่ในเช้าวันพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีไฟล์ เธอจะเอาอะไรไปนำเสนอ? ครืด... เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขึ้นขัดจังหวะความตื่นตระหนก ธันวา อาร์ตไดเรกเตอร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความปรานี ก้าวออกมาจากห้องทำงานกระจกเงาของเขา สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาตำหนิที่แทบไม่ต้องเอ่ยปาก “ยืนทำหน้าเป็นหุ่นยนต์อยู่ได้ หรือว่าสมองคุณประมวลผลไม่ทันว่าตอนนี้เรากำลังจะพังเพราะความสะเพร่าของคุณเอง” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า กอดอกมองเธอด้วยท่าทีเย่อหยิ่งตามนิสัย รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยมีคำว่าเห็นอกเห็นใจมนุษย์อยู่แล้วสินะ! “ไฟล์ในเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้หายไปเพราะความสะเพร่าของฉันค่ะคุณธันวา เพราะฉันแบ็กอัปขึ้นคลาวด์ส่วนตัวสำรองไว้ทุกขั้นตอน แต่ประเด็นคือ... มีใครบางคนตั้งใจแฮกเข้ามาลบมันเพื่อบล็อกงานนี้ต่างหาก” เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในแววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย ธันวาหรี่ตามองเธอ เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างไม่แยแส เขายื่นแท็บเล็ตในมือมาตรงหน้าเธอ บนจอแสดงผลคือหน้าตาของงานดีไซน์ชุดล่าสุดที่เขาเพิ่งเปิดดูผ่านระบบแลนสำรอง “ข้อแก้ตัวฟังไม่ขึ้นหรอกนะรินรดา” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ “และต่อให้คุณมีสำรองบนคลาวด์ งานเซ็ตนี้ที่คุณทำมา... มันใช้ไม่ได้เรื่อง” ปรึง! เหมือนมีเสียงระเบิดดังขึ้นในหัวของรินรดา “คุณว่าอะไรนะ?” เธอทวนคำ เสียงสั่นด้วยความโกรธ “ผมบอกว่า ดีไซน์พวกนี้มันห่วยแตก” ธันวาพูดซ้ำชัดถ้อยชัดคำอย่างไม่เกรงใจ เขากดเลื่อนภาพบนแท็บเล็ตโชว์งานของเธอทีละหน้า “เลย์เอาต์เกะกะ ฟอนต์ที่เลือกใช้สื่อสารแบรนด์ไม่ได้เรื่อง ช่องไฟก็พังพินาศ นี่คุณใช้สมองส่วนไหนคิดตอนออกแบบงานชิ้นนี้ฮึ หรือว่าเอาเวลาไปคิดแต่เรื่องจะรีบเลิกงานกลับไปนอน?” คำพูดขวานผ่าซากและสายตาดูแคลนนั้นทำเอารินรดาเลือดขึ้นหน้า เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นจากตัวเขา “คุณธันวา! กรุณาติเพื่อก่อ ไม่ใช่ใช้อารมณ์ส่วนตัวมาดิสเครดิตงานของฉันนะคะ!” รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ถ้าคุณบอกว่าเลย์เอาต์ฉันเกะกะ กรุณาดูหน้าสิบสอง... ฉันจงใจเบรกกริดเพื่อให้สายตาคนดูโฟกัสที่จุดสำคัญของโปรดักส์ ซึ่งเป็นหลักการ UX/UI พื้นฐานที่ต่อให้เด็กฝึกงานก็ยังรู้ แต่ถ้าคุณมองไม่ออก... ฉันคงต้องสงสัยแล้วล่ะค่ะว่าคุณได้ตำแหน่งอาร์ตไดเรกเตอร์มาได้ยังไง หรือใช้เส้นสายเข้ามากันแน่!” บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงทันที ลูกน้องคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่รอบนอกต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับธันวาด้วยประโยคเชือดเฉือนขนาดนี้มาก่อน ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่ายัยกราฟิกปากเก่งคนนี้จะกล้าปีนเกลียวและตอกกลับเขาด้วยตรรกะที่แน่นปึ้กจนเขาเถียงไม่ออกในทันที ทว่า แทนที่เขาจะโกรธ ธันวากลับรู้สึกว่ามุมปากของตัวเองกำลังกระตุกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าคมสัน เขาก้มตัวลงมาหาเธอเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน “ปากเก่งดีนี่... หวังว่าฝีมือตอนแก้แบบใหม่ในเวลาสามชั่วโมงนี้ จะคมคายเท่าคำพูดของคุณนะรินรดา” ธันวา กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความท้าทายที่ทำเอาหัวใจของคนฟังเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความใกล้ชิดกะทันหันและอารมณ์คุกรุ่นที่ตีรวนอยู่ในอก เธอถอยหลัง1ก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง พร้อมกับจะอ้าปากสวนกลับ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนี๊ยบของ ‘กวิน’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ที่เดินยิ้มระรื่นเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ “อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการตรวจงานสนุกๆ ของพวกคุณสินะครับ พอดีผมได้ยินว่าไฟล์งานเซิร์ฟเวอร์หลักหายไป... เลยเอา ‘ตัวช่วย’ มาเสนอ” กวินกวาดสายตามองธันวาและรินรดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “สนใจให้ทีมของผมเข้ามาtake over โปรเจกต์นี้แทนไหมล่ะครับ ธันวา” ธันวาหันขวับไปมองกวินทันที แววตาที่เคยมีความขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที “แกเข้ามาทำไมที่นี่ กวิน” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำอันตราย “ก็แค่มาดูความพังพินาศของแก... และบางที ฉันอาจจะรู้นะว่าใครเป็นคนลบไฟล์พวกนั้น” กวินยิ้มกริ่ม ชูแฟ้มเอกสารในมือขึ้นสูง พร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ “เพราะคนที่สั่งลบ... อาจจะนั่งอยู่แถวนี้แหละ” รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้ากวินสลับกับธันวาอย่างไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่พลิกผันไปมาบนเส้นด้ายแห่งความไว้วางใจนี้ทันที โปรดติดตามตอนต่อไป... - เมทริกซ์ซีโร่ -