ตลาดมืดคือขุมทรัพย์

“ขายของเถื่อนต้องใจถึง ถ้าคุณไม่กล้าแลกด้วยหัวใจ ก็อย่าได้หวังจะหยิบเศษทองจากพื้นดินของผม” เสียงแหบพร่าของ ‘ตาเฒ่ากริซ’ ดังแทรกความอึกทึกของตลาดมืดใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและไอความร้อนจากเตาหลอมที่ไร้ระเบียบอบอวลไปทั่วบริเวณ ผมกวาดสายตามองชายชราเบื้องหน้าที่บัดนี้กำลังนับเหรียญทองด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา ผิดกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมายังผมราวกับจะทะลุผ่านหน้ากากปิดบังใบหน้าของผม จอมทัพที่เพิ่งเดินลับสายตาไปจากโซนด้านบนทิ้งความกดดันไว้มหาศาล แต่นั่นเทียบไม่ได้กับสิ่งที่อยู่ในกระเป๋ามิติของผมตอนนี้... เศษซากจากเหมืองต้องสาปที่ระบบเพิ่งมอบภารกิจลับให้ “ใจผมถึงพอที่จะทำให้ตาเฒ่ารวยจนเกษียณได้ตลอดชาติ แต่คำถามคือ… ของที่ผมต้องการ ตาเฒ่ามีปัญญาหามาให้หรือเปล่า?” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสร้งทำเป็นไม่สนใจกองอาวุธระดับต่ำที่วางเกลื่อนกลาด ก่อนจะเลื่อนแผ่นเหล็กประหลาดที่มีรอยจารึกอักขระสีม่วงเข้มวางลงบนโต๊ะไม้ผุๆ ตาเฒ่ากริซชะงัก กลิ่นเหล้าหมักแรงจัดโชยมาจากลมหายใจของเขา เขาขยับแว่นขยายที่ทำจากแก้วผลึกแตกๆ ขึ้นส่องดูอักขระบนแผ่นเหล็กนั้น ครู่หนึ่ง… ความเงียบปกคลุมไปทั่วร้าน แม้แต่เสียงฝีเท้าของพวกอันธพาลที่เดินผ่านหน้าร้านยังดูไกลออกไป “แก… ไปเอาของแบบนี้มาจากไหน?” ตาเฒ่าลดแว่นลง ดวงตาที่เคยขุ่นมัวบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความโลภ “นี่มันไม่ใช่แร่ธาตุในเกมปกติ มันคือวัตถุดิบจากยุคที่เซิร์ฟเวอร์ยังไม่เปิดด้วยซ้ำ ถ้าเอาไปขึ้นรูปกับไอเทมคลาสสูงสุด… ผลลัพธ์มันจะเปลี่ยนดุลอำนาจของเกมไปตลอดกาล” “ไม่ต้องรู้ว่าผมได้มาจากไหน” ผมขยับตัวเข้าใกล้ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด “หน้าที่ของคุณคือหา ‘หัวใจมังกรไร้ลมหายใจ’ มาแลกกับแผ่นเหล็กนี้ และถ้าคุณทำได้ ผมจะให้สูตรลับการตีอาวุธที่ช่างตีเหล็กทุกคนในเกมนี้ต้องก้มกราบ” ตาเฒ่ากริซนิ่งค้างไป ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ “สูตรตีอาวุธงั้นรึ? พ่อหนุ่ม… แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?” “คนที่จะทำให้ชื่อของช่างตีเหล็กกลับมาเป็นอาชีพที่น่าเกรงขามที่สุด มากกว่าแค่เป็นเบี้ยล่างให้กิลด์ใหญ่ๆ บงการยังไงล่ะครับ” ผมรู้ดีว่าคำพูดนี้จี้จุดตายของตลาดมืดแห่งนี้ พวก NPC ที่นี่ต่างถูกกิลด์อำนาจมืดอย่างกิลด์ของจอมทัพกดขี่มานาน การที่ผมเสนอทางเลือกที่ทำให้พวกเขาก้าวข้ามข้อจำกัดของระบบได้ ย่อมเป็นข้อเสนอที่ไม่มีใครปฏิเสธลง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเข้าตลาดมืด มันไม่ใช่เสียงเดินปกติ แต่มันคือจังหวะการเดินของนักฆ่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ผมเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจกเก่าที่วางข้างกำแพง สัญลักษณ์รูปดาบไขว้สีดำแดงบนหน้าอกของผู้มาเยือนทำเอาตาเฒ่ากริซหน้าถอดสี “กิลด์จอมทัพ… พวกมันตามแกมาถึงนี่!” ตาเฒ่ากระซิบเสียงสั่น ผมหยิบแผ่นเหล็กคืนมาอย่างใจเย็น เก็บมันลงในกระเป๋ามิติด้วยท่วงท่าที่มั่นคงที่สุด หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะปกติไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เพราะผมรู้ดีว่าในตลาดมืดแห่งนี้ กฎของระบบมีช่องโหว่ที่ใหญ่กว่ากำแพงเมือง และนั่นคือสิ่งที่ผมกำลังจะใช้ประโยชน์ “อย่ากลัวไปเลยครับตาเฒ่า” ผมหันไปหาพวกที่กำลังพังประตูร้านเข้ามา “เพราะคืนนี้ นอกจากผมจะได้หัวใจมังกรแล้ว ผมยังจะได้เงินค่าชดเชยที่พวกมันบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของลูกค้าชั้นดีอีกด้วย” หนึ่งในนักฆ่าก้าวเข้ามา มือขวากุมด้ามมีดสั้นที่เรืองแสงสีม่วงอาบยาพิษ “แกเป็นใคร? ส่งของที่อยู่ในมือนั่นมา แล้วจะตายแบบไม่ทรมาน” ผมมองสบตานักฆ่าคนนั้น สายตาของผมไม่ได้มองเขาในฐานะศัตรู แต่มองในฐานะ ‘ทรัพยากร’ ที่กำลังเดินเอาไอเทมหายากมาส่งให้ถึงที่มือ ในจังหวะที่นักฆ่าพุ่งตัวเข้ามา ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวไปข้างหน้า ประสานมือเข้ากับกลไกที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะของตาเฒ่ากริซ ซึ่งผมได้แอบติดตั้ง ‘แผ่นวงจรเร่งปฏิกิริยา’ ที่ผมประดิษฐ์ขึ้นเองลงไปเมื่อครู่ *คลิก!* เสียงกลไกทำงานดังก้องไปทั่วร้าน ทันใดนั้น ไอระเหยสีเขียวมรกตก็พุ่งออกมาจากใต้พื้นดิน บังคับให้เหล่านักฆ่าต้องชะงักและกุมคอหอยด้วยความทรมาน เพราะนี่ไม่ใช่แค่กับดัก แต่มันคือ ‘กับดักตีเหล็ก’ ที่ผมปรับจูนให้เปลี่ยนสถานะของก๊าซในบริเวณนี้ให้กลายเป็น ‘น้ำกรดสลายเกราะ’ นักฆ่าที่นำหน้ามาสุดเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อผมด้วยความโกรธแค้น แต่มือของเขากลับเปื่อยยุ่ยลงทันทีที่สัมผัสกับไอระเหย เขามองมือตัวเองด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน “เสียใจด้วยนะ” ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูเขา ในขณะที่ค่าประสบการณ์มหาศาลไหลเข้าตัวผมจนหน้าต่างระบบแจ้งเตือนรัวไม่หยุด “อาชีพช่างตีเหล็กไม่ได้มีไว้แค่ทำอาวุธ แต่มีไว้เพื่อทำลายสิ่งที่พวกคุณภูมิใจที่สุดด้วย” ท่ามกลางความโกลาหล ผมเห็นเงาร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่หลังกลุ่มนักฆ่าที่เหลือ เขาไม่ได้เคลื่อนไหว แต่เพียงแค่ยืนมองผมด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก มันคือคนคนเดียวกับที่ผมพบในเหมืองตอนต้นตอน... ชายที่สวมหน้ากากเหล็กไร้ร่องรอยการเชื่อมต่อ เขายกมือขึ้นปรบมือเบาๆ สามครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ฝีมือดีนี่... แต่ของที่แกถืออยู่น่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่แกจะครอบครองได้โดยไม่มีต้นทุนหรอกนะ ศิลา” หัวใจผมกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากคนตรงหน้า ในขณะที่ผมกำลังจะถามกลับ เงาร่างนั้นก็สลายกลายเป็นละอองสีเทา ทิ้งไว้เพียงกล่องไม้ใบหนึ่งที่วางเด่นอยู่บนกองซากศพของเหล่านักฆ่า และเมื่อผมเปิดมันออก แสงสีแดงฉานก็สาดส่องออกมาจนแสบตา... มันคือไอเทมระดับตำนานที่ถูกประกาศว่าหายสาบสูญไปจากเซิร์ฟเวอร์ตั้งแต่วันแรกที่เกมเปิด! ค้อนตีเหล็กสะท้านเกมขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศิลาในเส้นทางสายอาชีพที่ถูกลืมนะครับ