ปฏิเสธด้วยคมดาบ

"กฎหมายของอาณาจักรนี้ ผมเป็นคนร่างขึ้นมากับมือ เพื่อใช้ปกป้องผู้ผลิต ไม่ใช่ให้พวกสุนัขรับใช้ที่ขาดการฝึกสอนมาเห่าหอนในเขตกิลด์ของผม" ศิลากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขุมนรก ดวงตาคู่คมจ้องมองกลุ่มผู้เล่นเกราะหนักตราสัญลักษณ์กิลด์ 'อำนาจมืด' ที่ยืนล้อมเขาอยู่กลางโรงตีเหล็ก สองมือของเขายังคงวางอยู่บนแท่นตีเหล็ก ไม้ค้อนประจำกายถูกวางไว้ข้างๆ อย่างเป็นระเบียบ แต่รัศมีพลังรอบตัวเขากลับแผ่พุ่งจนอากาศบริเวณนั้นบิดเบี้ยว "ปากดีนักนะไอ้ช่างกระจอก!" ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะแม่ทัพซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยบุกรุกถ่มน้ำลายลงพื้น "จอมทัพสั่งให้แกไปรับโทษฐานขัดขวางการผูกขาดตลาด ถ้าไม่อยากให้ร้านพังเป็นจุณ ก็จงเดินตามมาดีๆ อย่าให้พวกข้าต้องออกแรง!" ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา เขาสะบัดมือเบาๆ เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานกังวานไปทั่วโรงตีเหล็ก บานประตูกลเหล็กกล้าที่เขาออกแบบเองค่อยๆ เลื่อนปิดลง ปิดตายทางเข้าออกทั้งหมด ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องแคบลงจนน่าอึดอัด "พวกคุณรู้ไหมว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับช่างตีเหล็กไม่ใช่การขาดแคลนแร่..." ศิลาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งภายใต้ผ้ากันเปื้อนหนังมังกรดูสง่างามผิดกับภาพลักษณ์ช่างฝีมือทั่วไป "แต่คือการที่ใครบางคนมาขัดจังหวะตอนที่เขากำลัง 'ทดสอบอาวุธชิ้นใหม่'" เขาหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาจากกองเศษเหล็กข้างกาย มันดูธรรมดา ไม่มีแสงออร่าหวือหวา ไม่มีลวดลายวิจิตรบรรจง แต่มันกลับส่งเสียงแหลมสูงโหยหวนราวกับวิญญาณที่ถูกกักขังเมื่อศิลาใช้นิ้วดีดไปที่ใบมีด "แกจะทำอะไร!" หัวหน้าหน่วยอุทานด้วยความระแวง ก่อนจะชักดาบยักษ์ออกมาหมายจะฟันใส่ชายหนุ่มตรงหน้า ทว่าศิลาเคลื่อนที่เร็วกว่าที่ตาเห็น ร่างของเขาเหมือนภูตผีที่ไหลไปตามกระแสลม ความลื่นไหลของจังหวะก้าวเท้าที่เกิดจากการคราฟต์ไอเทมด้วยสมาธิขั้นสูงสุดทำให้เขาสามารถคาดการณ์จังหวะโจมตีของศัตรูได้ล่วงหน้าก่อนที่พวกมันจะขยับตัวเสียอีก *ฉึบ!* คมมีดในมือศิลาไม่ได้แทงเข้าที่ร่าง แต่มันปาดผ่านเกราะหน้าอกของชายร่างยักษ์อย่างแผ่วเบา ทว่าแรงปะทะที่แฝงมาด้วยค่าพลัง 'ทำลายเกราะ' สูงลิ่วที่เขาจงใจใส่ลงไปในอาวุธต้นแบบ กลับทำให้ชุดเกราะเกรดดีของกิลด์อำนาจมืดแตกร้าวราวกับแก้วที่โดนค้อนทุบ "อุปกรณ์ของพวกคุณ... แย่มากครับ" ศิลาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวฟาดด้ามค้อนในมืออีกข้างเข้าที่ขมับของศัตรูอย่างแม่นยำ *ตึง!* ร่างยักษ์ล้มลงกองกับพื้นทันทีตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของลูกน้องคนอื่นๆ เมื่อศิลาเริ่ม 'ขยับ' การต่อสู้ของเขาเหมือนการตีเหล็ก ทุกจังหวะคือการผ่อนหนักผ่อนเบา ทุกการเคลื่อนไหวคือศิลปะที่แฝงไปด้วยความตาย เขาไม่ใช่นักรบผู้ใช้ทักษะสกิล แต่เขาคือ 'ผู้คุมกฎแห่งโลหะ' ที่ใช้ความเข้าใจในโครงสร้างอาวุธมาเป็นอาวุธในการกำราบศัตรู "นี่คือการสั่งสอนบทแรก..." ศิลาเตะโล่ของศัตรูจนแตกละเอียดกระเด็นไปอัดผนังห้อง "ในโลกของช่างตีเหล็ก คมดาบของผมไม่ได้มีไว้เพื่อฟาดฟันเพื่อชัยชนะ แต่มันมีไว้เพื่อตบหน้าพวกที่หลงระเริงในอำนาจให้รู้ว่า ความรวยที่แท้จริง ไม่ได้เกิดจากการปล้นชิง แต่เกิดจากการสร้างสิ่งที่เหนือกว่า" เขาเดินไปหยุดตรงหน้าหัวหน้าหน่วยที่พยายามคลานหนีด้วยความหวาดกลัว ศิลาปักมีดเล่มนั้นลงบนพื้นข้างหูของอีกฝ่าย แรงสั่นสะเทือนทำให้อีกฝ่ายตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "กลับไปบอกจอมทัพ ว่าถ้าอยากได้สินค้าจากโรงตีเหล็กของผม... จงส่งจดหมายเชิญมาอย่างให้เกียรติ ไม่ใช่ส่งสุนัขมาเห่าในบ้านคนอื่น ไม่อย่างนั้น... ชิ้นถัดไปที่ผมจะทำ อาจจะเป็น 'โซ่ตรวน' ไว้ล่ามคอพวกแกทุกคน" ในจังหวะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมหลังความโกลาหล เสียงเคาะประตูเบาๆ จากภายนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวผ่านกำแพงเข้ามาด้วยพลังเคลื่อนย้ายมิติ เรนะนั่นเอง เธอเดินเข้ามาท่ามกลางซากปรักหักพังของลูกน้องจอมทัพด้วยท่าทางเรียบเฉย ก่อนจะกระซิบข้างหูศิลา "ศิลา... จอมทัพไม่ได้ส่งแค่พวกนี้มา แต่เขากำลังนำกองทัพกิลด์ทั้งหมดล้อมรอบเมืองการค้าไว้แล้ว และที่แย่ไปกว่านั้น... เขามี 'แบบแปลนโบราณ' ที่ระบุว่าโรงตีเหล็กแห่งนี้คือจุดยุทธศาสตร์ต้องห้ามของจักรวรรดิที่ถูกลบหายไป" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มเย็นออกมา "ถ้าแบบนั้น... ก็คงได้เวลาเปิดโรงตีเหล็กในฐานะคุกปิดตายอย่างเต็มรูปแบบเสียที" คำพูดของเขาขาดหายไปเมื่อแสงสีแดงฉานเริ่มปรากฏขึ้นทั่วพื้นห้อง หลอมรวมเข้ากับเศษเหล็กที่แตกกระจาย กลายเป็นโซ่ตรวนจำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งตรงเข้าหาพวกกิลด์อำนาจมืดที่ยังเหลือรอดอยู่... ประตูร้านระเบิดออกด้วยแรงปะทะมหาศาลจากภายนอก พร้อมกับการปรากฏตัวของจอมทัพที่ยืนถืออาวุธในตำนานที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนในมือ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กคนนี้ครับ