กับดักในตลาดประมูล

"ตัวเลขสี่หมื่นเหรียญทอง... นายคิดว่าคนอย่างจอมทัพจะยอมปล่อยผ่านหรือเรนะ?" เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องรับรองวีไอพีของตลาดประมูลมหาเศรษฐี สายตาของผมจับจ้องไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงรายการไอเทม ‘ดาบอัคนีผลาญภพ’ ซึ่งวางอยู่บนแท่นประมูลเบื้องล่าง มันคือดาบที่ผมตีขึ้นมาด้วยมือตัวเอง แต่มันไม่ใช่ดาบเทพอย่างที่พวกเขากำลังเข้าใจ มันเป็นเพียง 'ขยะชั้นดี' ที่ผมจงใจใส่จุดบกพร่องทางโครงสร้างเวทมนตร์เอาไว้ เพื่อให้มันสำแดงพลังมหาศาลเพียงแค่สามนาทีแรกที่ถือครอง จากนั้น... มันจะแตกสลายกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า เรนะนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ เธอเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะ สีหน้าของเธอเรียบเฉยแต่แววตากลับวาวโรจน์ "จอมทัพไม่ใช่คนโง่ ศิลา เขาเป็นนักธุรกิจที่มองหาความได้เปรียบเสมอ แต่ความโลภของเขาน่ะเหรอ? ผมว่าเขามองเห็นเพียงแค่ 'ค่าสถานะโจมตี' ที่นายจงใจปล่อยหลุดออกไปในข่าวกรองปลอมๆ นั่นแหละ" "ถ้าอย่างนั้น ก็ถึงเวลาที่ต้องเร่งอุณหภูมิในเตาหลอมแล้ว" ผมยิ้มบางๆ ขณะกดปุ่มส่งสัญญาณไปยังระบบประมูล ทันใดนั้น หน้าจอหลักของตลาดประมูลก็แสดงผลยอดประมูลพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว จากราคาเริ่มต้นที่หนึ่งหมื่นเหรียญ พุ่งทะยานสู่ห้าหมื่น... เจ็ดหมื่น... และแตะระดับหนึ่งแสนเหรียญทองภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เสียงอื้ออึงเริ่มดังมาจากฝูงชนในโถงใหญ่เบื้องล่าง พวกเขาต่างฮือฮากับการปะทะกันของเหล่านายทุนกระเป๋าหนัก โดยเฉพาะ 'จอมทัพ' ที่ไม่ยอมลดละ "ดูนั่นสิ" เรนะชี้ไปยังฝั่งตรงข้ามของระเบียงวีไอพี ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬของจอมทัพปรากฏตัวขึ้น เขาขยับตัวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง ดวงตาของเขากำลังมองมาที่ดาบเล่มนั้นด้วยความกระหายอำนาจ "เขาต้องการมันไปเสริมบารมีกิลด์ก่อนศึกชิงปราสาทในวันพรุ่งนี้ ถ้าเขามีดาบเล่มนี้ ต่อให้มันมีข้อเสียอะไรอยู่ เขาก็คงคิดว่าเขาสามารถจัดการมันได้ด้วยทรัพยากรที่มี" "เขากำลังติดกับ" ผมตอบสั้นๆ แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงผลที่จะตามมา การหลอกลวงครั้งนี้ไม่ใช่แค่การฉ้อโกง แต่มันคือการประกาศสงครามแบบเปิดเผย หากจอมทัพรู้ว่าถูกผมปั่นหัว ความแค้นของเขาก็จะไม่มีวันจบสิ้น ราคาประมูลขยับถึงสองแสนเหรียญทอง จอมทัพกดปุ่มเสนอราคาครั้งสุดท้ายด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนผู้ชนะ เขาหันมาทางห้องวีไอพีของผม สายตาที่ประสานกันเต็มไปด้วยแรงอาฆาต เขาคิดว่าเขาได้ครอบครองอาวุธระดับตำนานที่จะพลิกกระดานเกมนี้ แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า ทุกองศาของโลหะที่ผมตีขึ้นมานั้นมี 'รอยร้าว' ซ่อนอยู่ในระดับโมเลกุล "คุณศิลาคะ... จอมทัพส่งข้อความลับมา" เรนะยื่นหน้าต่างข้อความให้ผมดู *‘แกคิดว่าของปลอมชิ้นนี้จะหยุดกิลด์ฉันได้หรือไง ศิลา? ฉันรู้ตั้งแต่วินาทีแรกว่านี่คือของที่แกทำขึ้นมา แต่ฉันแค่อยากได้มันมาเพื่อทำลายความหวังของแกต่อหน้าทุกคนในกิลด์ของแกเอง’* ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เขารู้? งั้นเขาก็เลือกที่จะรับมือด้วยความหยิ่งผยองสินะ" "นายจะทำยังไง?" เรนะถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าเขารู้ว่ามันเป็นกับดัก เขาอาจจะเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้ว" ผมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจกใสมองลงไปที่เวที "เรนะ... ศิลปะของการตีเหล็กไม่ใช่แค่การหลอมโลหะ แต่คือการรู้วันเวลาที่โลหะชิ้นนั้นจะแตกสลาย จอมทัพคิดว่าเขาซื้อ 'อาวุธ' ไป แต่สิ่งที่เขาซื้อไปจริงๆ คือ 'เวลา' ที่เขากำลังจะสูญเสียมันไปในวันพรุ่งนี้... ในนาทีที่เขาเข้าประจัญบานกับบอสใหญ่ของเกม" เสียงค้อนตีเหล็กในห้วงความคิดของผมดังกังวานขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงของการสร้าง แต่เป็นเสียงของการทำลายล้างที่ผมเตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน การประมูลสิ้นสุดลงพร้อมกับการประกาศว่าจอมทัพคือผู้ชนะ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ เขาเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อรับ 'ดาบอัคนีผลาญภพ' ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งมาให้ผมเป็นระยะ ทว่า... ในวินาทีที่มือของจอมทัพสัมผัสเข้ากับด้ามดาบเพื่อหยิบมันขึ้นมาจากแท่นจัดแสดง เสียงอักขระเวทมนตร์ก็ดังขึ้นเบาๆ แต่ทว่ากังวานไปทั่วโถงประมูล *‘เปรี้ยง!’* รอยร้าวเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าปรากฏขึ้นบนใบดาบสีแดงฉาน ความร้อนมหาศาลไม่ได้แผ่ออกมาในฐานะพลังทำลาย แต่มันคือปฏิกิริยาเคมีที่ผมวางระบบไว้ให้มันระเบิดไอหมอกสีดำคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนร่างของจอมทัพถูกบดบังหายไปจากสายตาผู้คน "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงอุทานดังมาจากทุกทิศทาง ในความวุ่นวายนั้น ผมสังเกตเห็นบางอย่าง... ไอหมอกสีดำไม่ได้หายไป แต่มันกลับก่อตัวเป็นรูปร่างของตราประทับบางอย่างที่กลางหน้าผากของจอมทัพ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ผมเป็นคนออกแบบไว้ "ศิลา... นั่นมันไม่ใช่ฝีมือของนายใช่ไหม?" เรนะคว้าแขนผมไว้แน่น สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก "นั่นคือ 'ตราพันธนาการโลหิต' ของกิลด์เงา... คนที่ประมูลดาบนี้ไปไม่ได้มีแค่จอมทัพคนเดียว แต่มันมี 'ใครบางคน' ซ่อนอยู่ในเงาของเขา!" ผมขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่คุ้นเคย เมื่อจอมทัพก้าวพ้นออกมาจากม่านควัน ดวงตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับว่างเปล่าเหมือนคนไร้สติ และเสียงหนึ่งที่คุ้นหูเหลือเกินก็ดังกระซิบข้างหูของผมจากลำโพงในห้องวีไอพี "ขอบคุณสำหรับอาวุธที่ยอดเยี่ยมนะคุณช่างตีเหล็ก... แต่น่าเสียดาย ที่ดาบเล่มนี้มันเหมาะจะเป็นกุญแจเปิดประตูมิติให้เจ้านายของฉันมากกว่า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของค้อนตีเหล็กสะท้านเกมมาถึงตรงนี้ครับ