รวยล้นฟ้าก่อนศึกใหญ่

"ถอนตัวเดี๋ยวนี้... ก่อนที่นายจะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในกองขยะที่ไร้ราคาสำหรับฉัน" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและทุ้มต่ำ มันดังผ่านลำโพงซ่อนตัวที่มุมห้องวีไอพี เสียงของคนที่ผมรู้จักดี—คนที่ผมเคยนับถือเสมือนพี่ชาย ทว่าในวินาทีนี้ ทุกคำพูดกลับกรีดลงบนความรู้สึกดั่งคมมีดที่กำลังบรรจงเลาะเนื้อหนัง ผมมองไปที่จอมทัพในจอภาพ แววตาของเขาไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งนักรบ ท่าทางแข็งทื่อของเขาไม่ใช่ผลจากอาคมสะกดจิต แต่มันคือการ 'เชิด' โดยกลไกบางอย่างที่ล้ำลึกกว่านั้น "คุณเรนะ" ผมเรียกชื่อหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ในความมืดสลัว เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่ปลายนิ้วเรียวยาวกลับรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือนอย่างบ้าคลั่ง "งบประมาณการทำสงครามของกิลด์พันธมิตรจอมทัพถูกระงับการเบิกจ่ายทุกช่องทางแล้วค่ะ... ไม่สิ ต้องบอกว่า พวกเขาสูญเสียสภาพคล่องไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสามนาที" เรนะแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความสะใจ "ศิลา คุณทำมันสำเร็จแล้ว ไอเทม 'โล่ศิลาทมิฬ' ที่คุณประมูลทิ้งไว้ในตลาดมืดช่วงสัปดาห์ก่อน มันคือเหยื่อล่อชั้นยอด พวกมันทุ่มเงินก้อนสุดท้ายเพื่อหวังจะผูกขาดมัน แต่หารู้ไม่ว่านั่นคือหินถ่วงน้ำหนักที่จะลากพวกมันลงสู่ก้นบึ้งของหายนะ" ผมหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเบาๆ ความเย็นของน้ำแข็งกระทบลิ้น ช่วยให้ใจที่เต้นรัวเริ่มกลับมาสงบลงอีกครั้ง "สงครามที่ไม่มีเงินทุน ก็ไม่ต่างจากรถถังที่ไม่มีน้ำมันครับ ต่อให้มีดาบเทพในมือ แต่ถ้าขาดเสบียง ขาดค่าซ่อมแซมไอเทม และขาดเงินจ้างวานผู้เล่นอิสระ... กิลด์ใหญ่ก็เป็นแค่ปราสาททรายที่รอวันคลื่นซัด" ในตลาดประมูลระดับโลกที่ผมเป็นผู้บงการ ตัวเลขจำนวนทองคำพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดจนแทบจะกลายเป็นกราฟเส้นตรง ผมไม่ได้แค่ขายไอเทม แต่ผมขาย 'ความหวังจอมปลอม' ให้กับกิลด์ที่กำลังกระหายอำนาจ ผมปล่อยให้พวกเขาประมูลไอเทมที่ผมจงใจวางยาไว้—ไอเทมที่มีค่าสเตตัสสูงลิ่ว แต่กลับมี 'เงื่อนไขลับ' ในการใช้งานที่กินค่าใช้จ่ายมหาศาลทุกครั้งที่ติดตั้ง จอมทัพในจอภาพหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดในพื้นที่ปะทะ ราวกับเขารู้ว่าผมกำลังเฝ้าดูอยู่ สายตาคู่นั้นเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ความว่างเปล่ามลายหาย เหลือเพียงประกายแห่งความอาฆาตที่รุนแรงกว่าเดิม "ศิลา... นายคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้จริงหรือ?" จอมทัพเอ่ยขึ้น เสียงของเขาดังออกมาจากลำโพงในห้องวีไอพี แต่มันไม่ใช่เสียงจากเกม มันคือเสียงที่ดังผ่านระบบสื่อสารลับของทางผู้พัฒนาเกม ผมขมวดคิ้วแน่น "คุณหมายความว่ายังไง?" "เกมนี้มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยทองคำอย่างเดียว แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'ข้อมูล' ที่นายยังไม่รู้อีกมาก" จอมทัพแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่ภาพในจอจะตัดกลายเป็นสีดำสนิท พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระงมไปทั่วห้อง [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของเซิร์ฟเวอร์หลัก] [คำเตือน: บัญชีการเงินของศิลาถูกระงับชั่วคราวเนื่องจากความปลอดภัย] เรนะหน้าถอดสี เธอรีบเช็กข้อมูลในเครื่องจนมือสั่น "เป็นไปไม่ได้! ฉันตรวจสอบระบบความปลอดภัยมาอย่างดีที่สุดแล้ว ใครกันที่สามารถแทรกแซงบัญชีที่มีระบบป้องกันระดับสากลได้?" ผมวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่หนักแน่น แม้ความกังวลจะเกาะกินใจ แต่ในฐานะนักธุรกิจและช่างตีเหล็กที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือการเปิดฉากสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น ผมลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นภาพเมืองหลวงในเกม ซึ่งตอนนี้กำลังโกลาหล เหล่าผู้เล่นกำลังแตกตื่นกับค่าเงินที่ผันผวนอย่างรุนแรง กิลด์ใหญ่หลายแห่งเริ่มมีการปะทะกันเองเพราะเงินทุนหมุนเวียนหายไปอย่างไร้ร่องรอย "เรนะ... ถ้าพวกเขาเลือกที่จะเล่นนอกเกม เราก็แค่ต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้น" ผมหยิบ 'ค้อนตีเหล็กสะท้านฟ้า' ที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา กระชับมันไว้ในมือแน่น "จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมร่ำรวยและเก่งกาจได้โดยไม่ต้องพึ่งพาระบบของใคร" ขณะที่ผมกำลังจะหันไปสั่งการบางอย่าง ประตูป้อมปราการส่วนตัวของผมที่ควรจะปลอดภัยที่สุดกลับเปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ร่างเงาร่างหนึ่งก้าวพ้นม่านควันเข้ามาด้วยท่วงท่าที่คุ้นเคยเหลือเกิน ใบหน้าของเขาสะท้อนกับแสงไฟในห้องอย่างชัดเจน มันคือชายที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในสงครามกิลด์เมื่อสามปีก่อน—ชายผู้เป็นอาจารย์คนแรกของผมที่สอนให้รู้จักการตีเหล็กจากวิญญาณ ไม่ใช่แค่จากแร่โลหะ! "ศิลา... ความรวยของเจ้าทำได้เพียงซื้อเวลา แต่ความตายของวิญญาณ... ต่อให้มีทองเท่าภูเขาก็ชดใช้ไม่พอ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักตีเหล็กผู้กระหายชัยชนะและเงินทองไปพร้อมกับผมครับ!