สงครามปิดเมือง

“จงเผาให้เหี้ยน... ต่อให้ต้องถล่มร้านของมันให้ราบเป็นหน้ากลอง อย่าให้เหลือแม้แต่เศษเหล็ก!” เสียงคำรามของ ‘จอมทัพ’ ดังก้องไปทั่วจัตุรัสกลางเมืองหลวง กองกำลังกิลด์จอมทัพนับร้อยชีวิตในชุดเกราะหนักสีนิลวาววับเคลื่อนพลเข้าล้อมรอบอาคารไม้สไตล์วินเทจที่ดูโดดเด่นท่ามกลางตึกหินหรูหรา นี่คือร้าน ‘ค้อนนิรันดร์’ ของศิลา สถานที่ที่ถูกขนานนามว่าเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ ภายในร้าน ศิลานั่งอยู่หน้าเตาหลอมที่ยังคงแดงฉานด้วยเพลิงอมตะ เขาวางค้อนเหล็กกล้าลงบนทั่งอย่างใจเย็น เสียงดังกังวานจากการกระทบกันของโลหะดูเหมือนจะสวนทางกับความโกลาหลที่อยู่ภายนอกอย่างสิ้นเชิง เรนะที่ยืนพิงกรอบประตูพลางจ้องมองผ่านม่านหน้าต่าง มือของเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะกำแน่น “ศิลา... นายได้ยินไหม พวกมันมากันเต็มถนนเลยนะ” เรนะกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความกังวล “พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อจบชีวิตอาชีพช่างตีเหล็กของนายให้สิ้นซาก” ศิลาไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดผ้ากันเปื้อนช่างตีเหล็กดูขัดแย้งกับไอสังหารที่แผ่ออกมา เขาหยิบหน้ากากเหล็กขึ้นมาสวม ปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชา “ในโลกนี้ ความมั่งคั่งมักจะเชิญชวนความริษยาเสมอครับเรนะ ยิ่งเรามีมากเท่าไหร่ หมาล่าเนื้อก็ยิ่งหิวโหยมากขึ้นเท่านั้น” เขาเดินไปที่ตู้โชว์ด้านหลัง คว้าดาบเล่มหนึ่งที่เพิ่งตีเสร็จออกมา แต่มันไม่ใช่ดาบธรรมดา ใบดาบสีดำสนิทมีลวดลายอักขระสีเลือดวิ่งผ่าน นี่คืออาวุธระดับตำนานที่เขาใช้เวลาสะสมวัตถุดิบมากว่าครึ่งปี *โครม!* ประตูไม้หน้าร้านถูกพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากโล่ขนาดยักษ์ ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วห้องโถง จอมทัพก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “ศิลา! เลิกเล่นบทช่างตีเหล็กกระจอกๆ แล้วก้มกราบขอโทษกิลด์ของฉันเสียเถอะ บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตไอเทมในร้านแกไว้บ้าง” ศิลาปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ แววตาภายใต้หน้ากากหรี่ลง “เงินทองที่พวกคุณกวาดต้อนไปจากตลาด มันคงทำให้คุณคิดว่าตัวเองคุมกฎในเกมนี้ได้สินะครับจอมทัพ... แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง ในโลกของการตีเหล็ก สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่จำนวนเงิน แต่คือ ‘คุณภาพ’ ของจิตวิญญาณที่ใส่ลงไปในอาวุธ” “พล่ามอะไรของแก! ฆ่ามัน!” จอมทัพสั่งการ นักเวทมนตร์และนักรบจากกิลด์จอมทัพกรูเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงตั๊กแตน ศิลาสะบัดมือเบาๆ อักขระสีเลือดบนดาบในมือก็เปล่งแสงเจิดจ้า เขาสร้างเส้นใยพลังงานที่มองไม่เห็นโยงใยไปทั่วทั้งร้าน ทันทีที่ศัตรูเหยียบย่างเข้ามา เส้นใยเหล่านั้นก็ขดตัวรัดร่างของพวกมันราวกับงูพิษ “นี่ไม่ใช่ร้านค้า แต่นี่คือโรงตีเหล็ก... และในโรงตีเหล็กนี้ ไม่มีใครสามารถควบคุมอุณหภูมิได้นอกจากผม” ศิลาพึมพำ ก่อนจะกระแทกดาบลงกับพื้นห้อง *เปรี้ยง!* คลื่นความร้อนระเบิดออกมาราวกับลาวาใต้พิภพ อาวุธในมือของบรรดาผู้บุกรุกเริ่มบิดเบี้ยวและละลายด้วยอุณหภูมิที่สูงเกินขีดจำกัดของเหล็กเกรดธรรมดา จอมทัพเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าศิลาจะสามารถดัดแปลงโครงสร้างของร้านให้กลายเป็นเตาหลอมขนาดยักษ์ได้เช่นนี้ “แก... แกทำอะไรลงไป!” จอมทัพตะโกนพลางถอยกรูด “ผมแค่เปลี่ยนไอเทมพวกคุณให้กลายเป็นวัตถุดิบชั้นดีน่ะครับ” ศิลาก้าวเดินผ่านกองไฟที่ลุกโชนอย่างสง่างาม “พวกคุณอยากได้ของเทพใช่ไหม? งั้นก็เชิญจมหายไปกับของพวกนั้นเถอะ” ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเหล่าผู้เล่นที่ไอเทมสวมใส่กำลังสลายกลายเป็นเศษเหล็กหลอมละลาย จู่ๆ บรรยากาศก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงตบมือที่ฟังดูนุ่มนวลแต่กดดันดังขึ้นจากเงามืดหลังประตูทางเข้า “น่าประทับใจจริงๆ ศิลา...” ชายในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์เดินก้าวเข้ามาท่ามกลางวงล้อมของจอมทัพ “คุณสมกับเป็นคนที่มีทองเท่าภูเขา... แต่ทองเหล่านั้นช่วยซื้อ ‘สัญญาเลือด’ ที่คุณทำไว้กับท่านผู้นั้นไม่ได้หรอกนะ” ศิลาชะงักฝีเท้าทันที ความเย็นวาบแล่นเข้าสู่ไขสันหลังเมื่อได้ยินคำว่า ‘สัญญาเลือด’ ที่เขาปิดบังไว้เป็นความลับสูงสุดตลอดมา บุคคลที่อยู่ตรงหน้าถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ศิลาจำได้ขึ้นใจ... ชายผู้ที่เป็นเจ้าของ ‘ค้อนเหล็กแห่งบรรพกาล’ ผู้ที่สอนการตีเหล็กให้เขาในวันแรกที่เข้าสู่เกม “อาจารย์...” ศิลาเอ่ยเสียงสั่น “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ ในฐานะพันธมิตรของไอ้คนโฉดนี่?” ชายผู้นั้นยิ้มบางๆ ก่อนจะชี้ปลายไม้เท้าไปที่หัวใจของศิลา “เพราะสัญญาครบกำหนดแล้วศิลา... ถึงเวลาที่คุณต้องส่งมอบ ‘หัวใจแห่งเตาหลอม’ คืนให้กับนรกที่ให้คุณยืมมา” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กผู้ถือค้อนพิฆาตนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านรู้สึกถึงความเดือดพล่านของเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาชะตากรรมของตัวเอกเราครับ!