ป้อมปราการเหล็กกล้า

“นรกน่ะหรือครับ... ที่จะมาทวงคืนของของมัน” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก ท่ามกลางความกดดันมหาศาลจากปลายไม้เท้าของชายลึกลับที่จ่ออยู่ตรงอกซ้าย เขาไม่ได้ถอยหลังหนี ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่ากลับปล่อยไอความร้อนระอุออกมาจากฝ่ามือจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว “ถ้ามันเป็นของที่ยืมมา... ผมก็ตีมันขึ้นใหม่ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดของผมจนกลายเป็นของผมไปเรียบร้อยแล้วครับ” ศิลาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงเครื่องจักรกลหนักๆ ดัง ‘ครืน’ สนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งย่านการค้า พื้นร้านตีเหล็กของเขาที่เคยดูธรรมดา กลับแยกตัวออกจากกันด้วยกลไกฟันเฟืองมหึมา ผนังอิฐหินผุพังพับเก็บเข้าสู่ใต้ดิน แล้วถูกแทนที่ด้วยแผ่นเหล็กกล้าผสมมิติคาร์บอนหนาเตอะที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ จอมทัพที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็น ‘ร้านค้า’ ของศิลาเปลี่ยนสถานะเป็น ‘ป้อมปราการ’ ติดอาวุธในชั่วพริบตา “นั่นมันเทคโนโลยีอะไรกัน...” จอมทัพพึมพำ มือที่กำดาบไว้แน่นสั่นระริกด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น ภายในป้อมปราการ เรนะที่เพิ่งประคองตัวขึ้นมาจากการสั่นสะเทือนรีบวิ่งเข้ามาหาศิลา “คุณจะทำอะไรครับศิลา? ถ้าขยายป้อมปราการในเขตใจกลางเมืองแบบนี้ กฎของระบบจะมองว่าเราเป็นศัตรูกับเมืองทันทีนะ!” ศิลายังคงจ้องตาชายลึกลับไม่วางตา “ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เราก็ไม่มีวันรอดจากไอ้การทวงคืนที่ว่านี่หรอกครับเรนะ ดูนั่นสิ...” เขาชี้ให้เห็นนอกกำแพงเหล็ก กองทัพกิลด์อำนาจมืดของจอมทัพเริ่มล้อมป้อมปราการไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับนักเวทนับร้อยที่กำลังร่ายเวทมนตร์โจมตีระดับสูงหมายจะพังประตู แต่ทว่าเมื่อเวทมนตร์ปะทะกับแผ่นเหล็กของศิลา แทนที่มันจะแตกกระจาย กลับถูก ‘ดูดซับ’ เข้าสู่แกนกลางของป้อมปราการราวกับอาหารอันโอชะ “โล่ดูดซับพลังงานงั้นหรือ... เป็นไปไม่ได้!” ชายลึกลับกล่าวพลางหรี่ตาลง “เจ้าสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาด้วยพื้นฐานจาก ‘หัวใจแห่งเตาหลอม’ อย่างนั้นรึศิลา?” “ไม่ใช่แค่หัวใจครับ แต่มันคือวิญญาณของช่างตีเหล็กที่กิลด์อย่างพวกคุณมองข้ามมาตลอด” ศิลาก้าวเดินไปที่แท่นควบคุมกลางห้อง ป้อมปราการของเขาเริ่มขยับตัว ปืนใหญ่เหล็กกล้าที่ติดตั้งไว้รอบทิศทางหันกระบอกไปทางกลุ่มคนของจอมทัพโดยอัตโนมัติ จอมทัพกัดฟันกรอด “อย่าคิดว่าป้อมปราการกระจอกๆ จะขวางพวกข้าได้! พังมันให้ราบ! ทรัพย์สินทั้งหมดในนั้นต้องเป็นของกิลด์ข้า!” เสียงตะโกนสั่งการดังสนั่น แต่ศิลากลับยิ้มให้เรนะอย่างใจเย็น เขาหยิบค้อนคู่ใจขึ้นมาแล้วเคาะลงบนแท่นควบคุมเบาๆ เสียงดังกังวานใสสะอาดราวกับระฆังแห่งชัยชนะ “เรนะครับ... ปรับราคาค่าธรรมเนียมการโจมตีเป็น 10,000 เหรียญทองต่อครั้งสำหรับใครก็ตามที่คิดจะเอาดาบมาสะกิดกำแพงผม” “รับทราบครับ... ระบบเรียกเก็บเงินอัตโนมัติเปิดใช้งานแล้ว” เรนะตอบด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทันใดนั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อลูกไฟมหาศาลจากกองทัพจอมทัพพุ่งเข้าใส่ป้อมปราการ แต่แทนที่กำแพงจะพังทลาย กลับมีหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นบนหัวของผู้เล่นทุกคนในรัศมี 500 เมตร: *[คุณถูกเรียกเก็บค่าเสียหายจากการโจมตีทรัพย์สินมูลค่า 10,000 เหรียญทอง กรุณาชำระเงินภายใน 3 วินาที มิฉะนั้นจะติดสถานะ ‘หนี้สินนรก’ ตลอดกาล]* ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที เสียงด่าทอผสมปนเปไปกับความตื่นตระหนก เมื่อผู้เล่นหลายคนพบว่าเงินในกระเป๋าลดวูบจนติดลบ และอาวุธในมือเริ่มเสื่อมสภาพกลายเป็นสนิมเพียงเพราะความพยายามจะโจมตี ชายลึกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นฟังดูยินดีมากกว่าจะโกรธแค้น “น่าสนใจ... เจ้าไม่ได้แค่สร้างกำแพง แตเจ้าสร้าง ‘กฎเกณฑ์’ ขึ้นมาใหม่ในเกมนี้” แต่แล้ว รอยยิ้มของศิลาก็หายไป เมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างบนพื้นรองเท้าของชายลึกลับ มันไม่ใช่ฝุ่นดินหรือคราบเลือด แต่เป็นละอองดาวสีเงินที่กำลังส่องประกายสอดประสานกับ ‘หัวใจแห่งเตาหลอม’ ที่ศิลาติดตั้งไว้ที่แกนกลางป้อมปราการ จู่ๆ ไฟฟ้าในป้อมปราการก็ดับวูบลง ระบบป้องกันที่เคยแข็งแกร่งกลับแปรปรวน แผงควบคุมตรงหน้าศิลาเริ่มเปลี่ยนสีเป็นเลือด และเสียงระบบที่คุ้นเคยกลับเปลี่ยนไปเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนขนลุก “ยินดีด้วยศิลา... นายได้ปลดล็อกสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้หัวใจแห่งเตาหลอมแล้ว” ชายคนนั้นกระซิบที่ข้างหูของเขา “แต่น่าเสียดายที่สิ่งนั้น... มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อมนุษย์อย่างนาย” เสียงกระชากดังสนั่นจากใจกลางของป้อมปราการ เมื่อกำแพงเหล็กที่ควรจะเป็นปราการที่ไร้เทียมทาน กลับเริ่มหลอมละลายกลายเป็นของเหลวสีดำทมิฬที่เริ่มกลืนกินร่างของศิลาและเรนะเข้าไป! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตีเหล็กไปพร้อมกับผมครับ!