เสียงซุบซิบจากทั่วทวีป

“ราคาประมูลดาบเล่มนี้จบที่สี่หมื่นเหรียญทอง… ต่ำกว่าที่ผมประเมินไว้เกินครึ่ง” ศิลาวางค้อนเหล็กกล้าลงบนทั่งตีเหล็กด้วยจังหวะหนักแน่น เสียงกระทบดังกังวานก้องไปทั่วโรงตีเหล็กส่วนตัวที่ตั้งอยู่ในมุมอับของเมืองหลวง แสงไฟจากเตาหลอมสะท้อนแววตาที่เรียบเฉยของเขา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองไปยังกองเหรียญทองที่เพิ่มขึ้น แต่มองไปยังไอเทมระดับตำนานที่เขาเพิ่งส่งมอบให้เรนะผ่านระบบซื้อขาย เรนะซึ่งยืนพิงกรอบประตูโรงตีเหล็กขยับยิ้ม เธอขยับแว่นสายตาพลางกวาดสายตาอ่านรายงานจากหน้าต่างระบบกิลด์ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “สี่หมื่นเหรียญทองสำหรับผู้เล่นทั่วไปคือเงินทั้งชีวิตของกิลด์ระดับกลางแล้วนะครับศิลา คุณอย่าลืมสิว่านี่เป็นเพียงอาวุธระดับหายากที่มีออปชั่นเสริมพิเศษเท่านั้น ไม่ใช่อาวุธระดับตำนานที่ติดชื่อคุณหรอก” “แต่ถ้าเป็นชื่อผม… ราคามันต้องไม่ใช่แค่นี้” ศิลาตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากชิ้นงานถัดไป “ใช่ครับ และนั่นคือปัญหา” เรนะเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำยาฟื้นฟูพลังที่เธอใช้โชยมาปะทะจมูก “ตอนนี้ชื่อของ 'ช่างตีเหล็กไร้นาม' เริ่มเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทวีปแล้ว ในบอร์ดสนทนาของเกม ผู้เล่นต่างตั้งกระทู้ถามถึงที่มาของดาบที่สร้างความเสียหายทะลุทะลวงเกราะเหล็กกล้าได้ตั้งแต่เลเวลยังต่ำ และที่สำคัญ… จอมทัพเริ่มส่งสายสืบออกตามหาคุณแล้ว” ศิลาหยุดมือที่กำลังหยิบแร่เหล็กบริสุทธิ์ เขาขยับคอเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเรนะ “จอมทัพ? กิลด์อสูรเหล็กน่ะหรือครับ” “เขากำลังต้องการผูกขาดตลาดอาวุธระดับสูง เพื่อเตรียมรับมือกับดันเจี้ยนระดับทวีปที่กำลังจะเปิดในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า” เรนะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ถูกฝุ่นเกาะ เธอหยิบม้วนรายงานขึ้นมา “เขามองเห็นความผิดปกติของค่าสเตตัสในอาวุธที่คุณขาย เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่านี่ไม่ใช่ไอเทมที่ดรอปจากมอนสเตอร์ทั่วไป” ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขารู้ดีว่าการทำตัวให้โดดเด่นในเกมมรณะนี้เหมือนกับการเอาคอไปพาดบนคมดาบ แต่ในเมื่อเป้าหมายคือการเป็น 'มหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง' การซ่อนตัวอยู่หลังม่านก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ยั่งยืน เขาต้องทำให้ทุกคนรู้ว่า อาวุธที่ทรงพลังที่สุดไม่ได้มาจากฟาร์มเลเวล แต่มันมาจาก 'ฝีมือ' ของช่างตีเหล็กที่จอมทัพมองข้าม “ถ้าเขาอยากรู้… ก็ปล่อยให้เขาตามหาไปครับ” ศิลาหยิบแร่ธาตุหายากที่เพิ่งได้มาจากการทำภารกิจลับออกมาวางบนทั่ง “แต่อย่าลืมบอกเขาผ่านช่องทางลับนะว่า ถ้าอยากได้อาวุธระดับ 'เทพ' ของผม เขาต้องจ่ายด้วยราคาที่แม้แต่กิลด์ระดับท็อปยังต้องสั่นสะท้าน” บรรยากาศในโรงตีเหล็กเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที ศิลาหยิบฆ้อนขนาดใหญ่ขึ้นมา พลังลมปราณสีครามเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ด้ามค้อน ความร้อนจากเตาหลอมที่ควรจะอยู่ที่ระดับมาตรฐานกลับพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบๆ บิดเบี้ยว นี่ไม่ใช่การตีเหล็กธรรมดา แต่มันคือการ 'หลอมรวม' จิตวิญญาณเข้ากับแร่ธาตุ เรนะมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง เธออยู่ในวงการการค้าในเกมมานาน ไม่เคยเห็นช่างคนไหนสามารถควบคุมอุณหภูมิและพลังเวทในเตาหลอมได้แม่นยำขนาดนี้ “คุณกำลังจะตีอาวุธชิ้นใหม่สินะ?” “ดาบเล่มนี้จะไม่ใช่แค่ของหายาก” ศิลาพูดเสียงเรียบขณะที่ฆ้อนกระทบเหล็กจังหวะแรก “แต่มันจะเป็นผลงานชิ้นเอกที่จะทำให้จอมทัพต้องคุกเข่าลงต่อหน้าผม” ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังครอบคลุมไปทั่วโรงตีเหล็ก เสียงแจ้งเตือนจากระบบของเรนะก็ดังขึ้นถี่รัว เธอขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบกิลด์ขึ้นมาดู แล้วสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ศิลา… จอมทัพไม่ได้แค่ส่งสายสืบมา” เรนะเสียงสั่นเล็กน้อย “เขาประกาศออกสื่อกลางของทวีปแล้วว่า จะจ่ายรางวัลนำจับหนึ่งแสนเหรียญทองให้กับใครก็ตามที่พบตัวช่างตีเหล็กคนนี้ และตอนนี้… หน้าโรงตีเหล็กของคุณ มีคนกลุ่มหนึ่งยืนล้อมอยู่แล้ว” ศิลาหยุดมือทันที เสียงตีเหล็กเงียบลงสนิท เขาหันไปมองประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นไหวเบาๆ ตามแรงเคาะจากภายนอกที่ไม่เป็นมิตร แรงกดดันมหาศาลจากผู้เล่นระดับสูงที่ล้อมโรงตีเหล็กเอาไว้แผ่ซ่านเข้ามาจนบานประตูแทบพังทลาย มือที่ถือค้อนของศิลากระชับแน่นขึ้น เขาไม่ได้กลัว แต่เขากำลังรอคอยสิ่งนี้ “ดูเหมือนลูกค้าวีไอพีจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะเรนะ” ศิลาพูดพลางวางค้อนลงอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปหยิบดาบเล่มที่เพิ่งหลอมเสร็จ ซึ่งเปล่งประกายสีทองอร่ามออกมาจากเตาหลอม “เตรียมตัวให้พร้อม… วันนี้เราจะไม่ได้แค่ขายของ แต่เราจะสอนพวกเขารู้จักคำว่า 'หายนะ' ของจริง” เสียงประตูโรงตีเหล็กพังลงด้วยฝีมือของผู้มาเยือนในชุดเกราะกิลด์อสูรเหล็กนับสิบคน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายที่ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้าย… เขาคือจอมทัพที่มาด้วยตัวเอง พร้อมด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม