ชัยชนะของช่างตีเหล็ก

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าค้อนตีเหล็กกระจอกๆ จะเอาชนะคมดาบที่อาบด้วยเลือดของคนนับพันได้?" เสียงของจอมทัพสั่นพร่าด้วยโทสะขณะที่เขากดปลายดาบเข้าหาลำคอของศิลาจนเกิดรอยเลือดซิบ สายตาของหัวหน้ากิลด์อำนาจมืดคู่นี้เปี่ยมไปด้วยความกระหายชัยชนะ ทว่าศิลา—ชายผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเขากลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความเกรงกลัว "ดาบเล่มนั้น..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังวิจารณ์งานฝีมือในโรงตีเหล็กมากกว่าการเผชิญหน้ากับความตาย "เหล็กกล้าเนเฟอรัมที่เจ้าใช้น่ะ มันเย็นเกินไป และการตีขึ้นรูปที่หยาบช้าแบบนี้... มันทำให้โครงสร้างโมเลกุลของอาวุธเปราะบางกว่าที่เจ้าคิดนะ" จอมทัพแค่นหัวเราะ เหยียดหยาม "เพ้อเจ้อ! ข้าได้ดาบเล่มนี้มาจากดันเจี้ยนลับที่ไม่มีใครพิชิตได้ และมันก็แกร่งพอที่จะส่งเจ้าไปลงนรกในวินาทีนี้!" ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแค่ขยับนิ้วมือเบาๆ เสียงกังวานต่ำๆ ของโลหะกระทบกันดังขึ้นจากทั่วทิศทาง มันไม่ใช่เสียงอาวุธ แต่เป็นเสียงของ 'อุปกรณ์' จำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกซ่อนไว้ในมิติตีบวกของเขา *เคร้ง!* เพียงแค่การดีดนิ้ว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พุ่งเข้ากระแทกตัวดาบในมือจอมทัพ ศิลาไม่ได้ใช้ทักษะต่อสู้ธรรมดา แต่เขาใช้ความเข้าใจใน 'จังหวะการสั่นพ้องของโลหะ' ที่เขาเรียนรู้มาตลอดชีวิต ดาบเล่มหรูของจอมทัพเริ่มปรากฏรอยร้าวที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว "เป็นไปไม่ได้..." จอมทัพเบิกตากว้าง ความมั่นใจมลายหายไปในพริบตา "แกทำอะไรกับดาบข้า!" "ฉันไม่ได้ทำอะไรกับดาบของเจ้า" ศิลาขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าที่ใครคาดคิด เขาก้าวเข้าประชิดตัวจอมทัพในระยะที่หายใจรดต้นคอ "ฉันแค่สร้างโลกที่วัสดุของเจ้าไม่ควรมีตัวตนอยู่ต่างหาก" ศิลาปลดปล่อย 'แรงดันไอพ่นจากค้อนเทพเจ้า' ที่เขาสร้างขึ้นเอง แรงมหาศาลปะทะเข้ากับร่างของจอมทัพจนกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร อาวุธในมือที่เคยภาคภูมิใจแตกสลายกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า ร่วงหล่นลงพื้นราวกับสายฝนที่ไร้ชีวิต จอมทัพทรุดเข่าลงกับพื้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เมื่อเห็นศิลาเดินเข้ามาหาพร้อมกับค้อนที่เริ่มเปล่งแสงสีน้ำเงินเข้มข้น "แก... แกคือปีศาจจากยุคนั้น" จอมทัพพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับตำนานช่างตีเหล็กคนนั้น... แกกลับมาเพื่อล้างแค้นงั้นรึ?" ศิลาหยุดยืนตรงหน้าเขา เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟในห้องโถงจนมืดมิด เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับวางค้อนลงบนพื้น เสียงกระทบกันของมันหนักแน่นและทรงพลังจนพื้นหินสั่นสะเทือน "ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อล้างแค้นจอมทัพ... ฉันกลับมาเพื่อพิสูจน์ว่า ช่างตีเหล็กอย่างพวกเรา ไม่ใช่แค่ผู้รับใช้ที่คอยซ่อมแซมอาวุธให้พวกเจ้า แต่มันคือผู้ที่กำหนดได้ว่า ใครจะมีชีวิตอยู่ หรือใครต้องจบสิ้นลงด้วยมือของสิ่งที่ตัวเองภาคภูมิใจนักหนา" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบของกิลด์จอมทัพก็ดังขึ้นรัวเป็นชุด ไอเทมสวมใส่ระดับตำนานที่จอมทัพสวมใส่อยู่เริ่มสั่นไหวและเสื่อมสภาพลงทีละชิ้น การประมูลที่เรนะจัดฉากไว้เริ่มแสดงผลกำไรมหาศาล ขณะที่ชื่อเสียงของจอมทัพกำลังถูกทำลายลงอย่างถาวรในหน้ากระดานข่าวของเกม ทว่า ก่อนที่ศิลาจะตัดสินใจจบการต่อสู้ เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องโถง พร้อมกับปรบมือเบาๆ "ผลงานเยี่ยมยอดมาก... ศิลา" เสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่า ดาบที่เจ้าใช้ทำลายอาวุธของเขา มันก็มาจาก 'โรงหลอมต้องห้าม' ที่มีเจ้าของตัวจริงรอคอยการกลับมาของมันอยู่" ศิลาชะงัก สายตาของเขาหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นรอยสลักรูป 'ค้อนไขว้บนกองเพลิง' ที่หน้าอกของชายลึกลับผู้นั้น ซึ่งเป็นตราประทับของกลุ่มคนที่เคยสังหารอาจารย์ของเขาเมื่อหลายปีก่อน... ศิลาไม่ได้เพียงแค่เผชิญหน้ากับศัตรูคนเดิม แต่เขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิมเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กผู้นี้มาจนถึงจุดเดือดนี้นะครับ