สันติสุขที่แลกมาด้วยทองคำ

“วางดาบลงซะ จอมทัพ... ความพยายามที่จะผูกขาดตลาดด้วยกำลังน่ะ มันล้าสมัยไปตั้งแต่ยุคก่อตั้งเซิร์ฟเวอร์แล้วครับ” เสียงของผมดังกังวานอยู่ในห้องโถงกว้างของอาคารประมูลกลางเมืองหลวง เสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอจะทำให้บทสนทนาอันดุเดือดระหว่างหัวหน้ากิลด์อำนาจมืดหยุดชะงักลงทันที สายตาของเหล่านักลงทุนและผู้เล่นระดับสูงนับร้อยคู่ในห้องต่างจับจ้องมาที่ผม ชายผู้สวมชุดคลุมเรียบง่ายแต่แฝงด้วยกลิ่นอายของเตาหลอมที่ไม่มีวันดับ จอมทัพแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ “ศิลา... แกคิดว่าแค่มีทองคำกองโตกับไอเทมที่ตีขึ้นมาเองนิดหน่อย จะเปลี่ยนโลกนี้ได้งั้นรึ? โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจการทำลายล้าง ไม่ใช่บัญชีธนาคารในเกม” “งั้นลองดูนี่ไหมครับ” ผมวางแผ่นศิลาสีดำสนิทลงบนโต๊ะกลางห้อง ภายในมันมีกลไกที่ผมแอบฝังรูนเวทมนตร์ไว้—เป็นรูนที่ผมคิดค้นขึ้นจากการรวบรวมเศษเสี้ยวความรู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเกือบทำลายชีวิตผม “นี่คือ ‘สนธิสัญญาการค้าอาวุธระดับตำนาน’ ใครก็ตามที่ลงนาม จะได้สิทธิ์ใช้อาวุธระดับเทพที่ผมตีขึ้นก่อนใคร พร้อมส่วนลดที่กิลด์คุณไม่มีวันให้ได้” จอมทัพหน้าถอดสี มือของเขาที่กุมด้ามดาบสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อกิลด์ระดับท็อปที่ปรากฏขึ้นบนม่านพลังงานเหนือแผ่นศิลา... ทุกคนต่างเข้าข้างผมหมดแล้ว เรนะที่ยืนอยู่ข้างผมขยับแว่นสายตา เธอส่งยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจให้ผู้ที่อยู่ในห้อง “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย การค้าขายที่ยุติธรรมเริ่มขึ้น ณ วินาทีนี้ครับ ใครอยากจะฝากตัวกับพ่อค้าหน้าใหม่ที่ถือครองต้นน้ำของตลาดทั้งหมด ก็เชิญลงชื่อได้เลยครับ” ห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงปลายปากกาขนนกที่จรดลงบนแผ่นสัญญา ความกดดันมหาศาลไหลบ่าทับถมจอมทัพจนเขาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้เหลือเพียงความเคียดแค้นที่พยายามซ่อนเร้นภายใต้หน้ากากแห่งความนิ่งเฉย แต่ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนกำลังหันไปให้ความสนใจกับสัญญา สัญชาตญาณของช่างตีเหล็กที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนก็เตือนภัยขึ้นมา ผมสังเกตเห็นเงาที่ทอดผ่านประตูทางเข้า—เงานั้นไม่ได้มาคนเดียว แต่มัน ‘ซ้อนทับ’ กับเงานที่ผมพยายามหนีมาตลอดสิบปี “เงาของอดีต...” ผมพึมพำกับตัวเองขณะที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ จอมทัพแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันไปทางประตูนั้น “แกอาจจะคุมตลาดได้ศิลา แต่แกไม่มีวันคุม ‘คน’ ที่แกเคยทำลายชีวิตได้หรอก... เขาคนนั้นกลับมาทวงหนี้ที่แกติดค้างไว้แล้ว” ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดคลุมสีเทาหม่นก้าวเข้ามาในแสงไฟ ท่วงท่าการเดินนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาทำให้ผู้เล่นรอบข้างต้องถอยกรูดออกไปโดยอัตโนมัติ ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าผม ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กที่ผมจำได้แม่น... มันคือชิ้นส่วนหน้ากากของอาวุธที่ผมเคยสร้างผิดพลาดในอดีตจนทำให้เพื่อนร่วมงานต้องสูญเสียทุกอย่าง เขาหยิบเศษเหล็กที่แตกหักชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นราวกับเสียงค้อนตีเหล็กที่สิ้นหวัง “ค้อนเล่มนี้... นายยังเก็บไว้ไหม ศิลา?” ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ แผนการครอบครองตลาดที่วางไว้ดูไร้ค่าไปทันทีเมื่อความทรงจำที่ขมขื่นย้อนกลับมาหา นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเกม แต่มันคือการเผชิญหน้ากับบาปที่ผมพยายามกลบฝังไว้ใต้ทองคำและไอเทมระดับสูง ผมเงยหน้ามองเขา แววตาของผมที่เคยสงบนิ่งบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง “ผมรอวันนี้มาตลอดครับ... วันที่ผมจะชดใช้ให้คุณอย่างสมศักดิ์ศรี” ชายปริศนาชักดาบสีดำสนิทออกมา—มันไม่ใช่ดาบที่สร้างโดยระบบ แต่มันคือดาบที่ตีขึ้นด้วยความแค้นที่เข้มข้นยิ่งกว่าของผม ดาบเล่มนั้นสั่นไหวและปล่อยไอหมอกสีดำออกมาจนมองเห็นได้ชัดเจน “งั้นก็หยิบอาวุธของนายขึ้นมา แล้วเรามาดูกันว่าระหว่าง ‘ผู้ควบคุมตลาด’ กับ ‘ผู้ถูกลืม’ ใครกันแน่ที่จะต้องพังทลายลงในวันนี้!” หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นของตอนนี้นะครับ ด้วยความเคารพจากใจ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม ครับ