โรงตีเหล็กในฝัน

"ถ้าคุณคิดว่าทำเลหัวมุมถนนสายการค้าหลักนี้มีไว้สำหรับกิลด์ยักษ์ใหญ่เท่านั้น ผมเกรงว่าคุณอาจจะต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เสียตั้งแต่วินาทีนี้ครับ" เสียงของผมดังกังวานก้องอยู่ในห้องทำงานที่โอ่อ่าของสมาคมผู้ดูแลตลาดกลางของเมืองหลวงแห่งเกม 'เธียร่าออนไลน์' ดวงตาของเจ้าหน้าที่ชายร่างท้วมหลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่หรี่ลง เขาจ้องมองเหรียญทองจำนวนมหาศาลที่ผมวางกองอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นั่นคือเงินทั้งหมดที่ผมเก็บหอมรอมริบมาจากการหลอมอาวุธระดับต่ำและขายเศษเหล็กเพื่อประทังชีวิตมาตลอดหลายสัปดาห์ เงินก้อนสุดท้ายที่อาจจะทำให้ผมกลายเป็นเศรษฐี หรือไม่ก็กลายเป็นคนหมดตัวภายในชั่วข้ามคืน "คุณศิลา... คุณรู้ใช่ไหมครับว่าสัญญาเช่าตึกนี้มีค่าธรรมเนียมรายสัปดาห์สูงกว่ารายได้รวมของกิลด์ขนาดกลางเสียอีก" เจ้าหน้าที่เอ่ยพลางเลื่อนสายตาจากกองเงินมาที่ใบหน้าของผม "ผมทราบดีครับ" ผมตอบสั้นๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเพียงจางๆ "แต่ในฐานะช่างตีเหล็ก ผมมองเห็นบางสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็น... ผมมองเห็น 'กระแสเงิน' ที่ไหลผ่านหน้าประตูร้านนี้ทุกวินาที และผมมั่นใจว่าอาวุธที่ออกจากเตาหลอมของผม จะดึงดูดลูกค้าที่ยินดีจ่ายมากกว่าการเดินผ่านไปเฉยๆ" ผมวางสัญญาลงบนโต๊ะก่อนจะประทับตรากิลด์ส่วนตัวลงไป ความรู้สึกหนักอึ้งที่ฝ่ามือไม่ได้มาจากตัวตราประทับ แต่มันคือภาระอันหนักอึ้งของเป้าหมายที่ตั้งไว้ ว่าจะพลิกโฉมวงการคราฟต์ไอเทมที่ถูกมองว่าไร้ค่าให้กลายเป็นขุมทรัพย์ที่ใครก็ต่างอิจฉา --- เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามเย็น เมื่อแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ตกกระทบลงบนอาคารสองชั้นที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้า ผมยืนอยู่หน้าร้านใหม่ของตัวเอง ป้ายร้านยังคงเป็นเพียงแผ่นไม้เปล่าที่ยังไม่ได้สลักชื่อ แต่ความรู้สึกในใจนั้นบอกผมว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักร "ดูเหมือนคุณจะเดิมพันสูงเกินไปนะศิลา" เสียงหวานคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง เรนะ ก้าวเท้าเข้ามาหาด้วยชุดผ้าคลุมสีเทาที่ดูเรียบง่ายแต่น่าเกรงขาม ดวงตาของเธอสำรวจอาคารเก่าแก่ที่ผมเพิ่งเช่ามาอย่างพิจารณา "จอมทัพเพิ่งสั่งให้คนในกิลด์ดักรอซื้อวัตถุดิบหายากทุกอย่างในตลาดประมูล เขาต้องการบีบให้ช่างคราฟต์อิสระอย่างคุณไม่เหลือเหล็กแม้แต่แท่งเดียวให้ตี" ผมหันไปมองเธอ ก่อนจะเคาะค้อนในมือลงบนฝ่ามือเบาๆ "ให้เขาซื้อไปเถอะครับเรนะ การผูกขาดไม่ได้หมายถึงชัยชนะเสมอไป ยิ่งเขาซื้อมากเท่าไหร่ ราคากลางก็จะยิ่งพุ่งสูงขึ้น และเมื่อวันหนึ่งที่สินค้าในโกดังของเขาล้นตลาดจนไม่มีใครต้องการอาวุธเกรดต่ำที่เน้นปริมาณ... ตอนนั้นแหละที่คนจะหันมามองคุณภาพของผม" "คุณยังใจเย็นได้อีกนะ" เรนะถอนหายใจพลางยื่นซองเอกสารให้ผม "นี่คือข้อมูลที่ฉันไปสืบมาเกี่ยวกับ 'แร่เหล็กดารา' ที่คุณต้องการ มันอยู่ในเขตพื้นที่สีแดงที่กิลด์จอมทัพยึดครองอยู่ ถ้าคุณจะตีอาวุธชิ้นแรกเพื่อเปิดร้านให้โลกตะลึง คุณต้องได้แร่นี้มา... แต่มันคือนรกบนดินชัดๆ" ผมรับซองเอกสารมาเปิดดู แผนที่ระบุตำแหน่งเหมืองที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นจุดเดียวในเกมนี้ที่แร่เหล็กดาราจะปรากฏตัวเพียงชั่วครู่ในช่วงจันทรุปราคา ผมเหลือบมองนาฬิกาในระบบ อีกไม่ถึงสี่ชั่วโมงเหตุการณ์นั้นจะเริ่มขึ้น "ผมไม่ได้จะไปเอาแร่ด้วยตัวคนเดียวครับ" ผมหันไปสบตาเรนะ "ผมต้องการให้คุณช่วยกระจายข่าวลือ... ลือว่าผมจะเปิดประมูลไอเทม 'ชิ้นส่วนในตำนาน' ที่ผมกำลังจะหลอมมันในคืนนี้" "ลือ? นี่คุณจะโกหกคนทั้งเซิร์ฟเวอร์งั้นเหรอ!" เรนะเบิกตากว้าง "ไม่ใช่การโกหกครับ แต่มันคือการตลาดที่เร้าอารมณ์ที่สุด" ผมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ขณะที่ในใจเริ่มวางแผนการเคลื่อนไหว "ถ้าจอมทัพอยากเป็นเจ้าของตลาด เขาต้องอยากเห็นว่าผมกำลังจะทำลายแผนของเขาด้วยอะไร ผมจะทำให้เขาส่งคนไปดักรอผมที่เหมือง... แล้วเราจะมาดูกันว่าระหว่างดาบของผมกับเล่ห์เหลี่ยมของเขา ใครกันแน่ที่จะเสียหน้า" --- บรรยากาศในเหมืองร้างหนาวเหน็บจนไอเย็นเกาะตามผนังถ้ำ เสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วความเงียบ ผมเดินเข้าสู่ใจกลางเหมืองเพียงลำพัง ทิ้งเรนะไว้ในจุดที่ปลอดภัยตามแผน แสงจากคบเพลิงในมือของผมสั่นไหวเมื่อผมก้าวเข้าสู่บริเวณแท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์ แร่เหล็กดารากำลังก่อตัวขึ้นเป็นผลึกสีครามท่ามกลางกระแสพลังงานที่ปั่นป่วน ผมหยิบเอา 'ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม' อุปกรณ์ชิ้นสำคัญที่ได้มาจากการผ่านภารกิจลับบทก่อนหน้าขึ้นมา มือของผมเริ่มสั่นด้วยความตื่นเต้นไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือสัญชาตญาณของช่างฝีมือที่รอคอยช่วงเวลานี้มาทั้งชีวิต *เคร้ง! เคร้ง!* เสียงค้อนกระทบหินดังก้องกังวานราวกับจังหวะหัวใจ ทุกครั้งที่ค้อนกระทบ แสงสีครามก็กระจายตัวออกมาเหมือนประกายไฟจากสวรรค์ ผมไม่ได้แค่ขุดแร่ แต่ผมกำลังสื่อสารกับจิตวิญญาณของเหล็กกล้า ทว่า ในขณะที่ผลึกเหล็กดารากำลังจะหลุดออกมาจากผนังหิน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าถ้ำ แสงคบเพลิงจำนวนนับสิบส่องสว่างจนเหมืองที่เคยเงียบสงัดพลันสว่างวาบ "แกคิดจริงๆ เหรอว่าทางผ่านที่นี่เป็นของฟรี?" เสียงคุ้นหูที่แสนเกลียดชังดังขึ้นพร้อมกับร่างของจอมทัพที่ก้าวออกมาจากเงามืด เขายืนกอดอกท่ามกลางลูกน้องระดับหัวกะทิของกิลด์มืดนับสิบคน "ส่งแร่เหล็กดารามาให้ฉัน แล้วฉันอาจจะพิจารณาปล่อยให้ร้านค้าของแกเปิดได้สักวันสองวันก่อนที่ฉันจะสั่งปิดมันถาวร" ผมหยุดมือที่กำลังถือค้อน สายตาของผมยังคงจับจ้องไปที่แร่เหล็กดาราที่เกือบจะหลุดออกมา ผมแค่นยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่หันไปมองหน้าเขา "จอมทัพ... คุณมาสายไปนิดนะครับ" "หมายความว่าไง?" จอมทัพขมวดคิ้ว มือเริ่มชักอาวุธออกมา ผมตวัดค้อนตีเหล็กไปที่แกนกลางของผลึกเหล็กดาราเป็นครั้งสุดท้าย เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับไอพลังงานที่พุ่งพล่านไปทั่วถ้ำ แต่สิ่งที่ปรากฏออกมาไม่ใช่แร่เหล็กดาราปกติ แต่มันกลับเป็นวัตถุสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารออกมาจนแม้แต่เหล่าลูกน้องของจอมทัพยังต้องถอยกรูด จอมทัพเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือผม "นั่นมัน... สัญลักษณ์คุกกิลด์มืดที่หายสาบสูญไปแล้วนี่!" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์จนทำเอาผู้เล่นทั่วโลกต้องหยุดชะงัก [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นศิลา ได้ทำการปลดล็อก 'ไอเทมต้องสาป: ตราประทับผู้ทำลายล้าง' ส่งผลให้พื้นที่เหมืองนี้กลายเป็น 'เขตสงครามปิดตาย' โดยอัตโนมัติ ผู้ใดที่อยู่ในนี้เกิน 5 นาทีจะสูญเสียเลเวลทันที 10 ระดับ!] จอมทัพหน้าซีดเผือด ขณะที่เขากำลังจะตะโกนสั่งให้ถอย ผมก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คนทั้งถ้ำต้องขนลุก "ยินดีต้อนรับสู่ร้านค้าที่ผมเพิ่งเปิดสาขาแรก... หวังว่าคุณจะมีเงินจ่ายค่าผ่านทางนะ คุณจอมทัพ" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ค้อนตีเหล็กสะท้านเกมเสมอนะครับ!