แค้นนี้ต้องชำระด้วยเงิน

“กุญแจดอกนั้น... คุณได้มันมาจากที่ไหน” ผมเค้นเสียงถามออกไปขณะที่สายตายังคงจับจ้องกุญแจสีเงินในมือของ ‘จอมทัพ’ หัวหน้ากิลด์อำนาจมืดที่กำลังเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะกลางโถงประมูลเงา ลวดลายสลักเสลาที่ดูคล้ายกับกุญแจที่ได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษในโลกแห่งความเป็นจริงสั่นไหวอยู่ในความรู้สึกของผม มันไม่ใช่แค่ไอเทมเควสต์ แต่มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่จอมทัพพยายามใช้มัน ‘ล่า’ ผมในโลกเสมือนแห่งนี้ “อยากรู้เหรอ ศิลา?” จอมทัพหมุนกุญแจเล่นในนิ้วเรียวยาวของเขา “ของดีแบบนี้ไม่ได้มาง่ายๆ หรอกนะ แต่น่าเสียดายที่คนอย่างนาย... ช่างตีเหล็กกระจอกๆ ที่วันๆ เอาแต่เคาะเหล็กจนหูชา คงไม่มีปัญญาคว้ามันไปครอบครองได้หรอก” เขาหัวเราะร่วนท่ามกลางลูกน้องกิลด์กว่าสิบคนที่ยืนล้อมรอบผมไว้อย่างแน่นหนา ผมไม่ได้สะทกสะท้าน แต่กลับรู้สึกถึงความเงียบสงบที่ประหลาดในใจ มือของผมกำด้ามค้อนในกระเป๋ามิติแน่น ผมไม่ใช่สายไฟต์เตอร์ที่ชอบใช้กำลัง แต่ในฐานะช่างตีเหล็ก ผมรู้ดีว่าสิ่งของทุกอย่างในโลกนี้มี ‘ราคา’ ของมัน แม้กระทั่งชีวิตของคนตรงหน้า “ราคาที่นายต้องจ่ายสำหรับกุญแจดอกนั้น... มันอาจจะสูงกว่าที่นายคิดนะ จอมทัพ” ผมพูดพลางขยับถุงมือหนังที่สวมอยู่ช้าๆ “ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้ ถ้าเงินมากพอ” จอมทัพเลิกคิ้วมองผมด้วยสายตาเหยียดหยาม “งั้นลองโชว์ให้ดูหน่อยสิว่า ช่างตีเหล็กไส้แห้งอย่างนายจะมีปัญญาจ้างใครมาหยุดฉันได้” ผมไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เปิดหน้าต่างระบบสื่อสารส่วนตัวที่เชื่อมต่อไปยัง ‘ตลาดมืดใต้ดิน’ รายชื่อที่ปรากฏขึ้นมาทำให้อุณหภูมิในห้องโถงดูจะลดต่ำลงอย่างกะทันหัน ผมกดส่งข้อความเพียงสั้นๆ ถึงหมายเลขลึกลับที่เรนะเคยเตือนไว้—ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เงาไร้ตัวตน’ ของเกมนี้ *‘งานชิ้นแรก: ดึงกุญแจจากมือคนชื่อจอมทัพ ค่าจ้าง: 5,000,000 ทอง ขาดตัว’* เพียงชั่วพริบตาเดียว ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น: *‘รับทราบ จะคืนของให้ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน’* ผมเก็บหน้าต่างระบบแล้วหันหลังเดินออกมาจากโถงประมูล ทิ้งให้จอมทัพยืนงุนงงกับท่าทีที่นิ่งเฉยเกินไปของผม เสียงสบถไล่หลังมาไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของผมชะงักลงแม้แต่น้อย เรนะที่รออยู่ด้านนอกในมุมมืดของตรอกรีบเดินเข้ามาหา สีหน้าของเธอเคร่งเครียด “นายบ้าไปแล้วเหรอศิลา? ห้าล้านทองนั่นคือรายได้จากการขายดาบมังกรดำที่เราสะสมมาทั้งสัปดาห์เชียวนะ!” เธอถามกระซิบ “ถ้าไม่ทุ่ม ก็ไม่ได้ของคืน” ผมตอบเสียงเรียบ “เรนะ เธอรู้นี่ว่ากุญแจดอกนั้นเชื่อมโยงไปถึง ‘เหมืองเหล็กเทวะ’ ที่หายสาบสูญ ถ้าปล่อยให้จอมทัพไขปริศนาได้ก่อน กิลด์การค้าของเราก็จะไม่มีวันได้สูตรการผลิตอาวุธระดับตำนาน” “แต่การจ้าง ‘วิญญาณสังหาร’ มันอันตรายเกินไปนะ หากพวกมันหักหลังเราล่ะ?” ผมหยุดเดินแล้วหันไปมองเธอ สายตาของผมสะท้อนถึงความมุ่งมั่นที่ชัดเจน “ในธุรกิจนี้ ผมไม่ได้ซื้อความซื่อสัตย์ของนักฆ่า แต่ผมซื้อ ‘เกียรติ’ ของตลาดมืด ถ้าพวกมันกล้าโกงศิลาคนนี้ กิลด์การค้าของเธอจะถูกถล่มด้วยอาวุธที่ผมตีขึ้นเองทั้งหมด... และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น” คืนนั้น เมืองหลวงของเกมเต็มไปด้วยความเงียบงันที่ผิดปกติ ผมนั่งอยู่หน้าเตาหลอมในโรงตีเหล็กส่วนตัว เคาะเหล็กกล้าตามจังหวะชีพจรที่เต้นไม่เป็นส่ำ เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานเป็นท่วงทำนองที่ผมคุ้นเคย แต่จิตใจกลับจดจ่ออยู่กับการรอคอย เวลาล่วงเลยไปจนเกือบถึงขีดจำกัดที่ตกลงไว้ ประตูป้อมปราการส่วนตัวของผมเปิดออกช้าๆ โดยไม่มีเสียงเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัย ลมวูบหนึ่งพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของไอเทมเวทมนตร์ระดับสูง ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นที่มุมห้อง “ของที่จ้าง” เสียงแหบพร่าดังขึ้นก่อนที่วัตถุชิ้นหนึ่งจะถูกโยนมาที่โต๊ะทำงานของผม มันคือกุญแจสีเงินดอกเดียวกันกับที่จอมทัพถืออยู่เมื่อตอนกลางวัน ผมวางค้อนลงบนทั่งตีเหล็กแล้วหยิบกุญแจขึ้นมาดู รอยสลักนั้นเป็นของจริง ไม่มีร่องรอยการปลอมแปลง ผมหยิบถุงเงินดิจิทัลที่เตรียมไว้โยนให้เงาดำนั้น “นี่คือค่าตอบแทน” เงาดำนั้นหายไปในความมืดโดยไม่พูดอะไรต่อ ทิ้งให้ผมจ้องมองกุญแจดอกนั้นเพียงลำพัง ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะนำกุญแจไปเทียบกับกล่องปริศนาในมือ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าผมรัวจนแทบอ่านไม่ทัน [แจ้งเตือนด่วน: พื้นที่โรงตีเหล็กของท่านกำลังถูกรุกรานโดยระบบ ‘มาตรการตอบโต้จากกิลด์อำนาจมืด’] [ไอเทมในมือของท่านถูกระบุว่าเป็น ‘สมบัติผิดกฎหมายของเซิร์ฟเวอร์’ ระบบกำลังทำการยึดคืนภายใน 60 วินาที] ผมกัดฟันกรอด จอมทัพไม่ได้แค่ถือมันไว้ แต่มันฝัง ‘ไวรัสติดตาม’ ไว้ในกุญแจดอกนี้! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพกิลด์จอมทัพนับร้อยชีวิตก็ดังสนั่นมาจากนอกประตูโรงตีเหล็ก ประตูไม้หนาถูกพังทลายลงด้วยแรงกระแทก จอมทัพเดินนำหน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเลือดที่เปรอะเปื้อนตามใบหน้า “คิดจะจ้างนักฆ่ามาตบหน้าฉันเหรอศิลา? นายพลาดแล้วล่ะ... เพราะกุญแจดอกนั้นไม่ใช่แค่กุญแจ แต่มันคือ ‘เหยื่อล่อ’ ที่ฉันตั้งใจให้แกติดกับ” ผมมองไปที่กุญแจในมือที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและหลอมละลายกลายเป็นไอพิษ ก่อนจะมองไปที่ประตูที่ถูกล้อมไว้ด้วยเหล่านักรบที่เตรียมพร้อมจะฉีกกระชากผมเป็นชิ้นๆ กุญแจถูกทำลาย แผนของผมพังไม่เป็นท่า และดูเหมือนว่าศัตรูจะเตรียมพร้อมสำหรับการกำจัดผมออกจากเกมอย่างถาวรในคืนนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายช่างตีเหล็กนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม