การปรากฏตัวของแร่ดาวตก

"คำพูดของเจ้ามันก็แค่ลมปากที่พ่นออกมาจากความริษยาจอมทัพ... โลกใบนี้จะพังทลายลงด้วยมือใคร ข้าไม่สน แต่ถ้าเจ้ากล้าขวางทางวัตถุดิบชิ้นต่อไปของข้า แม้แต่เงาของกิลด์มืดของเจ้า ข้าก็จะบดขยี้ให้จมดิน" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดนั้นหนักแน่นดุจเหล็กกล้าที่ผ่านการเผาไฟจนแดงฉาน เขาไม่ได้หันไปมองร่างของจอมทัพที่ยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวในดินแดนรกร้างแห่งหุบเขาไร้เสียง ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปยังเศษโลหะสีนวลตาที่เรืองแสงอ่อนๆ อยู่ในหลุมลึกเบื้องหน้า "ศิลา... อย่าใจร้อนไปเลย" เสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความนัยของเรนะดังขึ้นจากด้านหลัง มือเรียวของเธอขยับกระชับผ้าคลุมไหล่ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "จอมทัพไม่ได้มาคนเดียว รอบๆ หุบเขานี้มีสายตาไม่ต่ำกว่ายี่สิบคู่ที่กำลังเล็งหัวพวกเราอยู่ หากเจ้าจะทำ 'สิ่งนั้น' เจ้าต้องการเวลา... และข้าต้องการตัวประกันที่จะทำให้พวกมันไม่กล้าขยับตัว" "ข้าไม่ชอบเล่นเกมการเมือง" ศิลาตอบกลับพลางทรุดตัวลงคุกเข่า มือหยาบกร้านจากการตีเหล็กค่อยๆ บรรจงหยิบอุปกรณ์พิเศษออกมาจากกระเป๋ามิติ มันคือคีมคีบโลหะที่สร้างขึ้นจากกระดูกมังกรเพลิง "เรนะ เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าไป ส่วนข้า... ข้าจะทำหน้าที่ของช่างตีเหล็กเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ จอมทัพที่ยืนกอดอกอยู่บนโขดหินยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของมันฉายความเหี้ยมเกรียม "เอาเลยสิศิลา พยายามต่อไป ข้าอยากรู้นักว่าไอ้ 'แร่ดาวตก' ที่เจ้าตามหานักหนานั่น สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นอาวุธระดับเทพ หรือแค่ขยะราคาแพงที่เอาไว้ประดับร้านค้าห่วยๆ ของเจ้ากันแน่" ศิลาไม่ตอบโต้อีก สิ่งเดียวที่อยู่ในใจของเขาในตอนนี้คือเสียง 'จังหวะ' ของแร่ธาตุเบื้องหน้า มันไม่ใช่แร่ธรรมดา แร่นี้ส่งแรงสั่นสะเทือนที่สื่อสารกับค้อนในมือของเขาโดยตรง นี่คือวัตถุดิบระดับตำนานที่ถูกขนานนามว่า 'น้ำตาแห่งดารา' มันมีความร้อนมหาศาลซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกที่เย็นเยียบ ทันใดนั้น ศิลาก็หยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีน้ำเงินครามราดลงบนแร่ดาวตก เสียง 'ฉ่า' ที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายทำให้ทุกคนรอบข้างต้องชะงัก รัศมีสีขาวโพลนพุ่งกระจายออกจากจุดที่เขากำลังลงมือ มันคือการชำระล้างวัตถุดิบด้วยเทคนิคที่สาบสูญ "มันกำลังตื่นขึ้นมา..." เรนะพึมพำ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นไอพลังงานสีรุ้งหมุนวนรอบตัวศิลา ในจังหวะที่ศิลากำลังใช้สมาธิสูงสุดเพื่อสกัดเอาแกนกลางของแร่ดาวตกออกมานั้น แรงกดดันมหาศาลก็กดทับลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน พื้นดินรอบๆ ตัวเขาสั่นสะเทือนจนเกิดรอยแยก จอมทัพที่เคยยืนวางมาดกลับเสียหลักล้มลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "พลังงานมหาศาลขนาดนี้... มันไม่ใช่แค่แร่ธรรมดาแล้ว!" จอมทัพตะโกนเสียงหลง "ฆ่ามัน! อย่าให้มันสกัดสำเร็จเด็ดขาด!" เสียงลูกธนูเวทมนตร์และดาบแสงนับสิบพุ่งเข้าใส่ศิลาพร้อมกัน ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่อาวุธเหล่านั้นจะถึงตัว แรงสะท้อนจากแร่ดาวตกก็ระเบิดออก กลายเป็นกำแพงพลังงานสีเงินบริสุทธิ์ที่ฉีกกระชากอาวุธทุกชนิดจนป่นปี้ ศิลายืนนิ่งท่ามกลางพายุพลังงานนั้น มือของเขาคว้าหมับเข้าที่แกนกลางของแร่ดาวตกที่เปล่งประกายเจิดจ้า เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าแต่ในดวงตากลับทอประกายแห่งชัยชนะ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเก็บแร่ชิ้นนั้นลงกระเป๋า พื้นดินที่เขายืนอยู่กลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังมาจากก้นบึ้งของรอยแยก "ยินดีด้วยช่างตีเหล็กผู้โง่เขลา... แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ ว่าแร่ดาวตกมิได้ตกลงมาด้วยตัวของมันเอง แต่มันถูก 'ใครบางคน' ผูกมัดไว้กับคำสาปแห่งโลกใบนี้" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดมิดใต้ดิน ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กที่มีรอยร้าว ศิลานิ่งงันไปเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนอกเสื้อของชายผู้นั้น... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่บนทั่งตีเหล็กในอดีตของเขาที่ถูกทำลายไปเมื่อหลายปีก่อน ศิลาเบิกตากว้าง มือที่ถือแร่ดาวตกสั่นไหวเพียงเล็กน้อยเมื่อได้รับรู้ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว "เจ้า... เจ้าคือคนเดียวกับที่ขโมยพิมพ์เขียว 'ดาบสังหารพระเจ้า' ไปจากข้าในตอนนั้นใช่ไหม!" "ข้ามิได้ขโมย ศิลา..." ชายผู้นั้นเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางชี้ปลายดาบสีสนิมมาที่อกของศิลา "ข้าแค่มาทวง 'หัวใจของข้า' คืนจากเจ้า... และแร่ดาวตกชิ้นนั้น คือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิดประตูสู่นรกที่เจ้าพยายามจะซ่อมแซมมันอย่างไร้ค่า" ก้อนแร่ในมือของศิลาเริ่มเปลี่ยนสีจากสีเงินเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆ และความร้อนที่แผ่ออกมาก็เริ่มกัดกินผิวหนังของเขาจนเกิดควันกรุ่น... นี่ไม่ใช่การผจญภัยเพื่อวัตถุดิบอีกต่อไป แต่มันคือการเผชิญหน้ากับบาปในอดีตที่หวนกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เขาเคยสร้างมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของช่างตีเหล็กผู้ไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตาคนนี้ครับ