ในถ้ำมังกร

"ปล่อยมือซะ ศิลา! นายกำลังจะตาย!" เสียงตะโกนของเรนะดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำมังกรที่เต็มไปด้วยไอร้อนระอุ ผมไม่ได้หันไปมอง เธออยู่ไกลเกินกว่าจะช่วยอะไรได้ ในมือขวาของผม ก้อนแร่สีแดงฉานไม่ได้เป็นเพียงวัตถุดิบอีกต่อไป แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือด เส้นเลือดดำบนหลังมือของผมปูดโปนจากการถูกแผดเผา กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งไปกับกลิ่นกำมะถัน "ถอยไปเรนะ..." ผมเค้นเสียงผ่านไรฟัน ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนน่าขนลุก แต่มันกลับทำให้สติของผมแจ่มชัดขึ้นอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่การสู้ด้วยเลเวล แต่มันคือการพิสูจน์ศักดิ์ศรีของ 'ช่างตีเหล็ก' ที่ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า "ถ้าฉันปล่อยมือตอนนี้ แร่ชิ้นนี้จะแตกสลาย และความพยายามทั้งหมดของฉันก็จะกลายเป็นขี้เถ้า" ตรงหน้าผม 'บอสเฝ้าแร่ - มังกรเหล็กไหลไร้เงา' เริ่มขยับตัว เสียงเกล็ดโลหะครูดกับพื้นหินดังบาดหู มันไม่ได้พุ่งเข้ามา แต่มันเลือกที่จะเฝ้ามอง—เหมือนแมวที่กำลังหยอกล้อเหยื่อที่ใกล้จะขาดใจตายด้วยพิษของแร่ในมือผมเอง ผมขยับนิ้วที่สั่นเทา คว้า 'ค้อนเหล็กดวงดารา' ที่ผมตีขึ้นด้วยมือตัวเองขึ้นมา ความร้อนจากแร่ในมือซ้ายถ่ายโอนเข้าสู่ด้ามค้อนจนเกิดเสียงวิ้งๆ ราวกับเครื่องดนตรีที่กำลังเตรียมพร้อมจะบรรเลงบทเพลงแห่งการทำลายล้าง *แกร๊ก...* มังกรเหล็กไหลอ้าปากกว้าง พ่นไอความร้อนสีน้ำเงินจัดออกมา ผมอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั่น พุ่งตัวไปข้างหน้า ไม่ใช่เพื่อโจมตีตัวบอส แต่เพื่อ 'ฝัง' ก้อนแร่ร้อนระอุลงบนพื้นหินหน้าอกของมัน! "แกอยากได้มันนักใช่ไหม? งั้นก็กลืนมันเข้าไปสิ!" เสียงโลหะปะทะโลหะดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการทุบครั้งเดียวส่งผลให้แผ่นดินสะเทือน ผมไม่ได้ใช้ทักษะเสริมพลังอาชีพใดๆ ทั้งสิ้น ผมใช้เพียง 'น้ำหนักของค้อน' และ 'เจตจำนงของผู้สร้าง' เท่านั้น มังกรตัวนั้นชะงัก ร่างกายขนาดมหึมาของมันเริ่มเปลี่ยนสี แร่สีแดงฉานที่ผมยัดเข้าไปกำลังทำปฏิกิริยากับโครงสร้างเหล็กไหลในตัวมัน มันไม่ได้กัดกินแค่ผิวหนัง แต่มันกำลังกัดกิน 'ความเสถียร' ของบอสตัวนี้จากภายใน "นี่ไม่ใช่เรื่องของดาบที่คมที่สุด แต่เป็นเรื่องของความร้อนที่เหมาะสมที่สุดต่างหาก" ผมพึมพำกับตัวเองขณะถอยออกมาดูผลงาน เรนะรีบวิ่งเข้ามาหาผม พลางใช้ผ้าพันแผลชุบน้ำยาฟื้นฟูพันรอบมือที่ไหม้เกรียมของผม "นายมันบ้าไปแล้วศิลา ถ้าแร่นั่นระเบิดขึ้นมา นายจะไม่มีวันได้อะไรเลยนอกจากซากศพ!" "เรนะ ดูนั่นสิ..." ผมชี้ไปที่บอส มันไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันกำลังสั่นเทา เหมือนโลหะที่ถูกเผาจนอ่อนตัว มันกำลังกลายเป็น 'ทั่งตีเหล็ก' ให้ผม บอสมังกรคำรามเสียงต่ำ ร่างกายของมันเริ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่จากการถูกโจมตี แต่จากการที่โครงสร้างเดิมของมันไม่อาจทนรับ 'ส่วนผสมใหม่' ที่ผมมอบให้ได้ พลันนั้นเอง แสงสีแดงเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นจนมองไม่เห็นสิ่งใด ท่ามกลางความสับสน ร่างหนึ่งที่คุ้นตาค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของผนังถ้ำ จอมทัพ... หัวหน้ากิลด์อำนาจมืดที่ผมเฝ้าคอยระวังตัวมาตลอด เขาไม่ได้มาพร้อมกับกองทัพ แต่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ยอดเยี่ยม... ช่างตีเหล็กที่เอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันเพื่อสร้างผลงานชิ้นเอก" จอมทัพปรบมือช้าๆ เสียงของเขาดูเย็นเยียบและทรงพลัง "ขอบใจนะศิลา ที่ช่วยหลอมละลายเกราะป้องกันของมันให้ฉันได้ง่ายขนาดนี้ ส่วนแร่นั่น... ฉันขอล่ะ" เขายกอาวุธขึ้นเล็งมาที่ผม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมชะงัก สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจคือสิ่งที่อยู่ในมืออีกข้างของเขา มันคือ 'บันทึกสูตรตีเหล็กโบราณ' ที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน—เล่มเดียวกับที่ทำให้พ่อของผมต้องจบชีวิตลงด้วยฝีมือของคนในกิลด์เขา! จอมทัพหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระซิบว่า "อยากรู้ไหม ว่าทำไมพ่อของนายถึงตีเหล็กชิ้นนั้นไม่สำเร็จ? เพราะเขาขาดสิ่งเดียวที่นายกำลังมี... เลือดของคนโง่ที่ยอมตายเพื่อของเล่นชิ้นเดียวไงล่ะ" ผมกำด้ามค้อนแน่นจนนิ้วแทบแตก ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาตลอดสิบปีประทุขึ้นจนยากจะสะกด แต่ในวินาทีที่จอมทัพกำลังจะเหนี่ยวไก พื้นถ้ำใต้เท้าของเราทั้งคู่ก็พลันพังถล่มลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางช่างตีเหล็กไปพร้อมกับผมนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม