สร้างกองทัพหุ่นยนต์

"กะจังหวะพลาดไปศูนย์จุดสองมิลลิเมตร... กลิ่นไหม้ของโลหะผสมไทเทเนียมเริ่มเปลี่ยนสี นั่นแหละคือจุดที่ต้องระวัง" ผมพึมพำกับตัวเองขณะวางค้อนเหล็กกล้าลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กและวงจรเวทมนตร์ ในห้องลับใต้ดินของโรงตีเหล็กใจกลางเมืองหลวง ไอเย็นจากเตาหลอมพลังงานเวทมนตร์ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในใจผมลดลงเลย ตรงหน้าผมคือโครงร่างหุ่นยนต์สูงสองเมตรที่ทำจาก 'เหล็กไหลทมิฬ' วัตถุดิบหายากระดับตำนานที่ผมเพิ่งกว้านซื้อมาจากตลาดมืดด้วยราคามหาศาล "ศิลา... นายมั่นใจนะว่าของพวกนี้จะทำงานได้?" เรนะเอ่ยถามขณะยืนพิงขอบประตู ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองโครงเหล็กที่ดูเหมือนซากศพจักรกลที่ยังไร้จิตวิญญาณ เธอไม่ได้ดูถูกผม แต่ความกังวลในน้ำเสียงนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด "จอมทัพกำลังเตรียมบุกโรงตีเหล็กนายภายในสามวัน ถ้าหุ่นพวกนี้ใช้ไม่ได้จริง กิลด์เราจบเห่แน่นอน" ผมไม่ตอบ แต่หยิบ 'ศิลาวิญญาณเทวะ' ขึ้นมาวางลงในช่องอกของหุ่นยนต์ตัวนั้น "ความล้มเหลวในอดีตสอนผมว่า การสร้างไอเทมไม่ใช่แค่การปั้นเหล็กให้เป็นรูปทรง แต่มันคือการถ่ายทอดเจตจำนงลงไป" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะลงมือร่ายอักขระเวทมนตร์ด้วยการเชื่อมประสานโลหะระดับสูง เสียงฟู่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฟ้าฟาดในห้องแคบๆ ประกายไฟแตกกระจายเหมือนดอกไม้ไฟที่กำลังจะดับสูญ ผมควบคุมการไหลเวียนของมานาอย่างใจเย็น นี่คือจุดเชื่อมต่อระหว่าง 'วิศวกรรมเครื่องกล' และ 'ศาสตร์แห่งการตีเหล็ก' ที่ไม่มีใครในเกมนี้เคยทำมาก่อน หุ่นยนต์เบื้องหน้าค่อยๆ กระตุก ร่างกายของมันเริ่มขยับไหวด้วยกลไกที่ผสานรวมกับวงจรเวทมนตร์อันซับซ้อน แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในดวงตาที่เป็นผลึกคริสตัลชั้นดี มันก้าวขาออกมาจากแท่นเหล็ก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังสะท้อนก้องทั่วทั้งห้อง "ระบบปฏิบัติการพร้อม" เสียงจักรกลทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรนะเบิกตากว้าง เธอเดินเข้าไปใกล้หุ่นยนต์ตัวนั้นอย่างไม่กลัวตาย ก่อนจะสัมผัสกับเกราะชั้นนอก "นี่มัน... ไม่ใช่อาวุธธรรมดา แต่มันคือนักรบที่ไม่มีวันเหนื่อยล้า นายสร้างกองทัพที่ไม่มีวันกะพริบตาขึ้นมาจริงๆ สินะ" "ไม่ใช่แค่ทหารรับจ้างธรรมดาครับเรนะ" ผมเช็ดคราบเขม่าออกจากมือพลางยิ้มที่มุมปาก "ผมฝังคำสั่งพิเศษไว้ในแกนกลางของพวกมัน ถ้าใครก็ตามที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ผ่านเข้าเขตโรงตีเหล็กพยายามบุกเข้ามา... พวกมันจะถูกจดจำในฐานะเป้าหมายที่ต้องกำจัดให้สิ้นซาก" ทว่าท่ามกลางความเงียบที่ตามมาหลังจากการทดสอบครั้งแรก เสียงสัญญาณเตือนจากระบบสื่อสารของกิลด์ก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน หน้าต่างข้อความสีแดงฉานเด้งขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลจากสายลับของผมระบุตำแหน่งที่ตั้งล่าสุดของจอมทัพ แต่มันไม่ใช่ตำแหน่งที่คาดการณ์ไว้ "ศิลา... กองทัพของจอมทัพไม่ได้มุ่งหน้ามาที่นี่" เรนะอ่านข้อความด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่เหมืองเหล็กไหลส่วนตัวของเรา... ที่นั่นมีเสบียงและวัตถุดิบทั้งหมดที่เราต้องใช้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!" ผมขมวดคิ้วแน่น แผนการของจอมทัพไม่ได้ต้องการทำลายผม แต่มันต้องการตัดเส้นเลือดใหญ่ทางการเงินของผมให้ขาดสะบั้น หากขาดวัตถุดิบไป ผมก็ไม่ต่างจากช่างตีเหล็กที่ไร้ค้อน ผมรีบหันไปมองหุ่นยนต์ตัวแรกที่เพิ่งสร้างเสร็จ ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เตรียมตัวให้พร้อมเรนะ เราจะไปที่เหมืองนั่นด้วยตัวเราเอง" ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้านตีเหล็ก ไม่ใช่เสียงของศัตรู แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ เสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นจังหวะรหัสลับที่ผมเคยให้ไว้กับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น ประตูห้องลับเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทผู้เป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์อำนาจมืดคู่แข่งของจอมทัพก้าวเข้ามา เธอถือซองจดหมายที่มีตราประทับสีเลือดวางลงบนโต๊ะทำงานของผมด้วยมือที่สั่นเทา "จอมทัพไม่ได้ต้องการแค่เหมืองเหล็กไหลของนายหรอกนะ ศิลา..." เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "เขารู้แล้วว่านายคือ 'ผู้สร้างอาวุธลับ' ที่กิลด์ของเราตามหามาตลอด และคืนนี้... เขาจะมาเพื่อเอาหัวของนายไปเป็นของขวัญให้จักรพรรดิแห่งความมืด" ผมมองซองจดหมายนั่นด้วยหัวใจที่เต้นรัว นี่ไม่ใช่แค่การทำธุรกิจแล้ว นี่คือการล่าสังหาร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางช่างตีเหล็กที่ไร้ขีดจำกัดไปพร้อมกับผมนะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม