เครื่องจักรแห่งความทรงจำ

"ถอยออกไปไคโรส อย่าแม้แต่จะแตะต้องรอยจารึกนั่น!" เสียงของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านภายในโถงวิหารใต้พิภพของดาวเคราะห์เคราะห์ร้ายไร้นาม เสียงของเธอหนักแน่นราวกับเหล็กกล้า แต่มันกลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อยเมื่อแสงสีครามจากฝ่ามือของดร.ไคโรสเริ่มทำปฏิกิริยากับผนังศิลาเรืองแสงที่สลักเสลาด้วยอักขระโบราณที่ไม่มีมนุษย์คนใดในจักรวาลเคยอ่านออก ไคโรสไม่หันกลับมามอง เขายังคงจดจ้องกับ 'เครื่องจักรแห่งความทรงจำ' ที่มีรูปร่างคล้ายแผงวงจรมีชีวิตเลื้อยพันอยู่บนผนังวิหาร ความงดงามของมันน่าหลงใหลพอๆ กับความอันตราย "กัปตันครับ คุณไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรามันไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ แต่มันคือพิมพ์เขียวของจักรวาล... ทุกการสูญเสียที่คุณแบกไว้ ทุกชีวิตที่สูญหายไปในภารกิจแรก มันถูกบันทึกไว้ที่นี่ทั้งหมด" อลิสกำด้ามปืนพกคู่กายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอขยับเท้าเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นไอของโอโซนและโลหะเก่าแก่ตลบอบอวลในบรรยากาศ "ฉันไม่สนว่ามันจะบันทึกอะไรไว้บ้าง แต่ฉันได้รับคำสั่งให้ทำลายแหล่งพลังงานที่ผิดปกติ ไม่ใช่การเปิดประตูให้หายนะที่ซิเลนเทียเตือนไว้มาถึงโลกมนุษย์... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ ดร.ไคโรส นี่เป็นคำสั่ง!" "คำสั่งขององค์กรที่คุณรับใช้ หรือความกลัวที่กัดกินใจคุณกันแน่ที่กำลังสั่งการอยู่?" ไคโรสหันกลับมา สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอบอุ่นและท่าทีเป็นมิตรที่เคยมีมาตลอดภารกิจมลายหายไป เหลือเพียงแววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้คลั่งไคล้ในความจริงที่อาจทำลายทุกอย่าง ในจังหวะนั้นเอง อากาศรอบตัวพวกเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูงสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณจนแผงควบคุมบนชุดสูทอวกาศของทั้งคู่ส่งเสียงเตือนระงม เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่ร่างเนื้อ แต่มันคือกลุ่มก้อนของแสงและพลังงานที่สลับรูปร่างไปมา—ซิเลนเทีย *‘พวกเจ้าสองคนกำลังเปิดประตูกรงขังที่ขังความจริงเอาไว้’* เสียงนั้นไม่ได้ผ่านหู แต่ดังขึ้นในมโนภาพของทั้งคู่ มันกังวานด้วยความโศกเศร้ามากกว่าความโกรธแค้น *‘กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ เจ้าปรารถนาจะลืม แต่ดร.ไคโรส... เจ้าปรารถนาที่จะครอบครองความทรงจำที่มิใช่ของเจ้า’* อลิสยกปืนขึ้นเล็งไปที่ร่างของซิเลนเทียโดยสัญชาตญาณ แต่ลำแสงครามจากผนังวิหารกลับพุ่งเข้าใส่เครื่องจักรแห่งความทรงจำเสียก่อน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นวิหารแตกร้าว เศษหินลอยเคว้งคว้างในสภาวะไร้น้ำหนักชั่วขณะ และภาพโฮโลแกรมขนาดมหึมาก็ถูกฉายออกมากลางอากาศ มันไม่ใช่ภาพดวงดาว แต่มันคือภาพของ 'ยานสำรวจรุ่นบุกเบิก' ลำที่อลิสเคยประจำการ—ลำที่ระเบิดหายไปในห้วงอวกาศเมื่อหลายปีก่อน อลิสเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดลงเมื่อเห็นภาพภายในยาน: ลูกเรือที่เธอคิดว่าตายไปแล้วกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าแผงควบคุม และคนที่ยืนอยู่ข้างกัปตันในตอนนั้น... ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ดร.ไคโรส ในวัยที่ดูอ่อนเยาว์กว่าปัจจุบันโดยไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้" อลิสพึมพำ มือที่ถือปืนสั่นเทา "คุณอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยเหรอไคโรส? คุณบอกฉันว่าคุณเป็นแค่นักวิจัยที่เพิ่งเข้ามาใหม่!" ไคโรสยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความลับที่เก็บงำมานับทศวรรษ เขาก้าวเดินไปหาภาพโฮโลแกรมนั้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ "เราไม่ได้สูญหายไปไหนหรอกกัปตัน เราแค่ถูก 'เก็บ' ไว้ในห้องสมุดของจักรวาลแห่งนี้ และตอนนี้... เครื่องจักรเครื่องนี้เพิ่งจะทำหน้าที่ของมันเสร็จสิ้น" ทันใดนั้น ผนังวิหารทั้งหมดก็เริ่มยุบตัวลง เสียงคำรามจากใต้พิภพดังขึ้นราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่น อลิสเห็นร่างของลูกเรือเหล่านั้นก้าวออกมาจากแสงสีคราม พวกเขาดูเหมือนมนุษย์ทุกประการ แต่ในดวงตาของพวกเขาไม่มีประกายของชีวิต มีเพียงรหัสลับที่ไหลเวียนอยู่แทนเลือด ไคโรสหันมาหาอลิสเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขาเยือกเย็นและเด็ดขาด "กัปตันครับ กฎขององค์กรน่ะเหรอ? ผิดแล้ว... พวกเราคือผู้รักษาพันธสัญญา และวันนี้ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องรับหน้าที่แทนคนที่จากไป" ร่างของลูกเรือเก่าคนหนึ่งเดินตรงมาหาอลิส มือของเขายื่นออกมาเพื่อแตะที่หน้าผากของเธอ ในจังหวะที่อลิสจะลั่นไกปืน เธอก็พบว่านิ้วของเธอแข็งค้างราวกับถูกล็อคด้วยสนามพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น และในวินาทีที่ปลายนิ้วของ 'ลูกเรือผี' สัมผัสลงบนหน้าผากของกัปตัน อลิสก็เห็นความจริงทั้งหมดที่องค์กรซ่อนไว้... ความจริงที่ทำให้เธอกรีดร้องออกมาในใจ แต่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ หลุดรอดออกมา *นี่คือเรื่องราวที่เนบิวลาสตาร์ตั้งใจร้อยเรียงมาให้ทุกท่านได้ติดตาม ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางสำรวจไปกับผมนะครับ*