การช่วยชีวิตที่แลกด้วยความลับ

"วางอาวุธลงเสียเถิดกัปตัน ความตายในสุญญากาศมันไม่รื่นรมย์อย่างที่ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์บอกไว้หรอกครับ" เสียงของดร.ไคโรสราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับกระแสลมในห้วงอวกาศลึก อลิสสัมผัสได้ถึงแรงกดของโลหะแข็งที่หลอดลม การหายใจของเธอกลายเป็นความท้าทาย เธอไม่ได้ขยับตัว แต่สายตาของเธอจับจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมของ 'ซิเลนเทีย' ที่กำลังสั่นไหวอยู่เบื้องหน้า คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสีครามเข้มเต้นเร่าราวกับเสียงหัวใจของดวงดาวที่กำลังโกรธเกรี้ยว "คุณไม่ได้ทำเพื่อการสำรวจ... ไคโรส" อลิสเค้นเสียงผ่านลำคอ "คุณมาที่นี่เพื่อเป็นเพชฌฆาตให้กับองค์กรใช่ไหม" ไคโรสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "คำว่าเพชฌฆาตฟังดูป่าเถื่อนไปหน่อยครับ ผมชอบคำว่า 'ผู้คัดกรอง' มากกว่า บริษัทไม่ได้ส่งเรามาเพื่อค้นหาคำตอบ แต่ส่งมาเพื่อให้มั่นใจว่าคำตอบนั้นจะไม่มีวันถูกเปิดเผยโดยคนที่ไร้ความสามารถจะควบคุมมัน" มือของอลิสขยับเล็กน้อย เธอพยายามประเมินองศาการเคลื่อนไหวของแจ็คสันที่ยืนนิ่งอยู่ใกล้ๆ เขาเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกสั่งให้หยุดทำงานเพียงเพราะรอรับคำสั่งถัดไป อลิสรู้ดีว่าไคโรสไม่ใช่แค่นักวิชาการ แต่เขาคือตัวหมากที่ถูกวางไว้อย่างดีเยี่ยมตั้งแต่ก่อนที่ภารกิจนี้จะเริ่มต้นขึ้นเสียอีก "สัญญาณที่เรารับได้เมื่อวาน..." อลิสพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ "มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คุณรู้ใช่ไหมว่ามันคืออะไร" ไคโรสลดแรงกดที่คอของอลิสลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมปล่อย เขาเดินอ้อมมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ "คุณกัปตันครับ โลกภายนอกมองว่าการสำรวจอวกาศคือการก้าวไปข้างหน้า แต่ความจริงแล้ว เราแค่กำลังวิ่งหนีจากสิ่งที่บรรพบุรุษของเราพยายามจะลบมันทิ้ง สัญญาณนั้นไม่ใช่การต้อนรับ แต่มันคือการ 'ระบุตำแหน่ง' ของเหยื่อ... และใช่ บริษัทรู้ดีว่าถ้าเราเข้ามาในรัศมีนี้ สัญญาณจะปรากฏขึ้น" "คุณหลอกให้เรามาเป็นเหยื่อล่อ" อลิสกัดฟันกรอด ความโกรธเคืองพุ่งพล่านในอก "ลูกเรือของฉัน... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อตายเพื่อแลกกับความลับที่ไม่มีใครต้องการรู้!" "ความลับนี้มีค่ามากกว่าชีวิตของพวกเราทุกคนรวมกันเสียอีกครับ" ไคโรสชี้ไปยังกลุ่มก้อนพลังงานที่เริ่มขยายตัวขึ้นกลางห้องควบคุม "บริษัทรู้อยู่แล้วว่าอารยธรรมซิเลนเทียต้องการ 'ภาชนะ' ในการสืบทอดรหัสลับ และถ้าคุณอยากจะรอดชีวิตไปจากดาวดวงนี้ คุณต้องเป็นภาชนะนั้นให้กับพวกเขา... โดยมีผมเป็นคนกำกับดูแล" อลิสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไคโรส เธอเห็นความลังเลวูบหนึ่งที่พาดผ่านดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความโหดเหี้ยม แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่เหนือกว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญ ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เขย่าตัวยานจนเซถลา สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องควบคุม เสียงสัญญาณเตือนจากภายนอกดังสนั่นขึ้นพร้อมกับภาพบนหน้าจอที่แสดงให้เห็น 'บางอย่าง' กำลังพุ่งทะลุชั้นบรรยากาศลงมาด้วยความเร็วเหนือแสง มันไม่ใช่ยานอวกาศ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ขนาดมหึมาพอจะกลืนกินสถานีสำรวจทั้งสถานีได้ในคราวเดียว "นั่นไม่ใช่ซิเลนเทีย..." ไคโรสหน้าถอดสี มือที่ถืออาวุธเริ่มสั่นเทา "พวกเขา... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อปกป้องสมดุล แต่พวกเขามาเพื่อ 'ล้างกระดาน'" อลิสอาศัยจังหวะที่ไคโรสเสียสมาธิ พุ่งตัวเข้าหาแผงควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ต้องการสู้กับเขา แต่เธอต้องการทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่กัปตันคนหนึ่งจะทำได้ เธอพิมพ์รหัสคำสั่งเข้าสู่ระบบทำลายตัวเองของสถานี พร้อมกับเสียงกดที่ดังก้องไปทั่วห้อง "ถ้าความลับนี้จะถูกกลืนกิน ก็ให้มันระเบิดไปพร้อมกับเราทุกคนนี่แหละ!" อลิสตะโกนก้อง แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วของเธอแตะปุ่มยืนยันสุดท้าย ร่างกายของเธอก็แข็งค้าง คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสีครามจากซิเลนเทียพุ่งผ่านผนังโลหะเข้ามาโอบล้อมตัวเธอไว้ ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น ไคโรสทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด ขณะที่เสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากหู แต่มาจากภายในสมองของอลิสก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน *'อลิส วอล์คเกอร์... เจ้าไม่ใช่ภาชนะสำหรับรหัสลับ แต่เจ้าคือประตูที่ถูกสร้างไว้เพื่อการกลับมาของพวกเรา... จงลืมตาขึ้นแล้วมองดูความเป็นจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เศษซากของดาวดวงนี้'* ประตูห้องควบคุมที่ปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่อลิสไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีกครั้งหลังจากเขาเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อนในภารกิจแรกที่ล้มเหลว... เขายืนอยู่ที่นั่น สวมชุดนักบินรุ่นเก่า แววตาของเขาไร้ซึ่งความทรงจำ และในมือของเขากำลังถืออุปกรณ์ชิ้นเดียวกับที่ซิเลนเทียกำลังเฝ้าตามหา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจไปกับเนบิวลาสตาร์นะครับ