การเผชิญหน้าครั้งแรก

“ดึงมือคุณออกไปจากหัวของผมเดี๋ยวนี้ ไคโรส!” เสียงตะคาดของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ดังก้องกังวานอยู่ในห้องบังคับการที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีน้ำเงินสลัว เธอสะบัดศีรษะอย่างแรงจนเส้นผมสีบลอนด์เข้มปรกใบหน้า ความเย็นเยียบจากสัมผัสของ ‘ลูกเรือผี’ เมื่อครู่ยังคงแล่นริ้วอยู่บนผิวหนัง เหมือนรอยไหม้จากสารเคมีที่ฝังลึกลงไปถึงกระดูก เธอหอบหายใจถี่ สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างของดร.ไคโรสที่ยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรม “ผมไม่ได้แตะต้องคุณ อลิส” ไคโรสตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “คุณต่างหากที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนสร้าง” อลิสกำหมัดแน่น ความจริงที่เธอเห็นในเสี้ยววินาทีนั้น—ภาพของสถานีวิจัยที่ถูกลบหายไปจากบันทึกประวัติศาสตร์ ภาพกองซากศพของลูกเรือรุ่นก่อนที่ถูกแปรสภาพเป็นเครื่องจักรชีวภาพเพื่อ ‘เชื่อมต่อ’ กับเนบิวลา—มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นภาพหลอน แต่มันกำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นที่เธอมีต่อชายตรงหน้าอย่างรุนแรง ในจังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็กรีดร้องขึ้น บรรยากาศภายในยาน ‘โนวาสเฟียร์’ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนชั้นวางอุปกรณ์ร่วงหล่นลงพื้น หน้าจอระบบนำทางทั้งหมดกลายเป็นสีขาวโพลน ก่อนจะปรากฏเป็นสัญลักษณ์เรขาคณิตที่บิดเบี้ยวและซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์จะเข้าถึง “นั่นมันไม่ใช่คลื่นรบกวนปกติ...” ไคโรสพึมพำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด “มันคือภาษา... ภาษาที่เขียนขึ้นด้วยโครงสร้างของดวงดาว” *‘เจ้าช่างเปราะบาง... กัปตันแห่งเรือเหล็กไหล’* เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากลำโพง แต่มันดังก้องขึ้นในโพรงกะโหลกของอลิส ราวกับมีใครบางคนมานั่งขัดสมาธิอยู่ในความคิดของเธอ อลิสทรุดตัวลงคุกเข่า มือข้างหนึ่งกุมขมับ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามจะเอ่ยปากสั่งการ แต่มวลอากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล ตรงกลางห้องโถง อากาศบิดเบี้ยวราวกับภาพสะท้อนในน้ำที่ถูกก้อนหินขว้างใส่ ร่างโปร่งแสงที่ประกอบขึ้นจากเส้นแสงสีทองถักทอเข้ากับละอองดาวปรากฏกายขึ้น มันไม่มีรูปร่างที่ตายตัว บางครั้งดูเหมือนมนุษย์ผู้หญิงที่มีใบหน้างดงามไร้ที่ติ บางครั้งกลับดูเหมือนกลุ่มก้อนพลังงานที่โอบล้อมด้วยออร่าแห่งความตาย “เจ้าคือ... ซิเลนเทีย” อลิสเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วสมอง ร่างนั้นหันมาหาเธอ ดวงตาคู่ที่ว่างเปล่าแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความรู้มหาศาลจ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของอลิส *‘เราคือผู้เฝ้าดูจุดจบที่ถูกขีดเขียนไว้ และเจ้า... คือคนที่ทำลายผนึกนั้น’* “ผมไม่เข้าใจ...” ไคโรสก้าวเข้ามาข้างหน้า มือของเขาเอื้อมไปหาซิเลนเทียด้วยความกระหายใคร่รู้ “เรามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อสันติภาพของสองอารยธรรม ทำไมคุณถึงต้องปกป้องสมดุลที่เน่าเฟะนั่นด้วย!” ซิเลนเทียเหยียดมือเรียวยาวออกไปเพียงนิ้วเดียว ร่างของไคโรสก็ลอยละลิ่วกระแทกเข้ากับผนังโลหะอย่างแรงจนเลือดสดๆ ไหลอาบขมับ “สันติภาพคือคำโกหกของพวกที่กลัวตาย ไคโรส เจ้าเป็นตัวแทนขององค์กรที่พยายามจะกินดวงดาว เพื่อต่อลมหายใจให้สัตว์เลื้อยคลานที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์” อลิสฝืนลุกขึ้นยืน เธอชักปืนพลาสม่าคู่ใจออกมาแม้จะยังทรงตัวไม่อยู่ “เราจะไม่ยอมให้คุณลบเราทิ้งเหมือนคนอื่นๆ” ซิเลนเทียหัวเราะ เสียงนั้นก้องกังวานด้วยความโศกเศร้า *‘อลิส... เจ้ายอมรับความจริงที่เพิ่งเห็นมาไม่ได้หรือ? ลูกเรือของเจ้าไม่ได้ตายจากอุบัติเหตุ พวกเขาถูกส่งมาที่นี่เพื่อเป็น ‘เชื้อเพลิง’ ให้กับประตูดวงดาวที่องค์กรของเจ้ากำลังสร้าง และคนที่กดปุ่มฆ่าพวกเขาในวันนั้น... ก็คือคนเดียวกับที่ยืนเช็ดเลือดอยู่ข้างหลังเจ้าในตอนนี้’* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบังคับการอย่างฉับพลัน อลิสค่อยๆ หันกลับไปมองไคโรสที่กำลังลุกขึ้นยืนช้าๆ เขากำลังเช็ดเลือดบนใบหน้าด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ผิดไปจากไคโรสคนเดิมที่เธอรู้จักอย่างสิ้นเชิง ในมือของเขาไม่ได้ถือเครื่องมือสื่อสาร แต่กลับเป็นอุปกรณ์กระตุ้นระบบทำลายตัวเองของยาน “กัปตันครับ...” ไคโรสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดจังหวะ “ความลับมันหนักเกินไปสำหรับคุณจริงๆ นั่นแหละครับ” เขากดรหัสลงบนแผงควบคุมหลัก เสียงเตือนภัยสีแดงเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการสละชีพยานทั้งลำ อลิสเบิกตากว้างขณะที่ซิเลนเทียเริ่มสลายร่างเป็นละอองแสงก่อนจะพุ่งเข้าหาเธอราวกับต้องการจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเพื่อปกป้องเธอจากแรงระเบิดที่กำลังจะมาถึงในอีกห้าวินาทีข้างหน้า อลิสตัดสินใจในวินาทีวิกฤต เธอเลือกที่จะไม่ยิงไคโรส แต่กลับหันกระบอกปืนไปที่หน้าต่างกระจกนิรภัยของยาน เพื่อหวังจะเปิดช่องว่างแห่งมิติหลบหนีออกไปสู่สุญญากาศที่ไร้ขอบเขต แต่ทว่า... ในวินาทีที่ไกปืนถูกเหนี่ยว สิ่งที่ปรากฏอยู่นอกหน้าต่างไม่ใช่ความว่างเปล่าของอวกาศ แต่มันคือใบหน้าของตัวเธอเอง... ใบหน้าที่แก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผล กำลังจ้องมองกลับมาจากอีกฝั่งของรอยแยกมิติ พร้อมกับนิ้วชี้ที่วางทาบลงบนริมฝีปากเป็นสัญญาณเตือนว่า... *อย่ากดปืน* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจไปกับเนบิวลาสตาร์ในตอนที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ