ความเงียบงันในอวกาศ

"คุณกำลังข้ามเส้น อลิส!" เสียงตะคอกของ ดร.ไคโรส ดังสะท้อนก้องในห้องควบคุมการบินที่แคบและอับชื้น แรงสั่นสะเทือนจากเครื่องยนต์ไอออนที่ทำงานผิดปกติทำให้ไฟในห้องกะพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ อลิส วอล์คเกอร์ ยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วของเธอซีดเผือดขณะกดรหัสผ่านที่ถูกล็อกไว้ด้วยมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดของกองบัญชาการ "ถ้าฉันไม่ข้ามเส้นนี้ไป เราทุกคนก็จะกลายเป็นเพียงฝุ่นละอองในเนบิวลาแห่งนี้ ไคโรส" อลิสตอบกลับโดยไม่หันไปมอง ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงค่าความหนาแน่นของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ "คุณเห็นสิ่งที่ซิเลนเทียพยายามบอกไหม? นี่ไม่ใช่สัญญาณการสื่อสาร แต่มันคือการเตือนภัย" "นั่นเป็นแค่ทฤษฎีของคุณ!" ไคโรสก้าวเข้ามาใกล้ เขาสวมชุดแล็บที่ยับย่น ใบหน้าของเขาดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสุขุมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง "คุณกำลังเอาชีวิตพวกเราไปแขวนไว้กับสิ่งที่มองไม่เห็น คุณกลัว... คุณกลัวความล้มเหลวเหมือนครั้งนั้น จนคุณเริ่มจะเห็นผีสางในเครื่องจักร" อลิสชะงักมือที่กำลังแตะแผงควบคุม เธอค่อยๆ หันกลับมามองเขา สายตาของกัปตันสาวนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในอวกาศลึก "อย่าได้บังอาจเอาเรื่องในอดีตมาพูดในตอนที่ลูกเรือของฉันกำลังจะเสียสติ เพราะความเงียบงันที่เกิดขึ้นข้างนอกนั่นไม่ได้ฆ่าเรา แต่มันกำลังทำให้พวกเราฆ่ากันเอง" บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ครางหึ่งๆ ราวกับเสียงครวญครางของคนใกล้ตาย อลิสรู้ดีว่าไคโรสไม่ได้แค่กังวลเรื่องภารกิจ แต่เขากำลังซ่อนบางอย่างไว้ในแฟ้มข้อมูลลับที่เขาพยายามลบออกจากระบบเมื่อคืนนี้ เธอเห็นมันผ่านกล้องวงจรปิดในห้องพักผ่อน แววตาของเขาที่มองไปยังตัวเลขสถิติความตายของลูกเรือชุดก่อน ดูไม่เหมือนคนเสียใจ แต่มันเหมือนคนที่มีความผิดหวัง... ราวกับว่าตัวเลขเหล่านั้นยังไม่ 'เพียงพอ' "ผมไม่ได้จะขัดขวางคุณ" ไคโรสผ่อนน้ำเสียงลง เขายกมือขึ้นระดับอก แสดงท่าทีประนีประนอมที่ดูจงใจเกินไป "แต่ลองคิดดูสิอลิส หากเราถอดรหัสนี้ออกไปได้จริงๆ คุณแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เราจะได้พบ ไม่ใช่หายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม? บางครั้งความเงียบก็เป็นของขวัญที่จักรวาลมอบให้ เพื่อไม่ให้มนุษย์อย่างเราต้องรับรู้ความจริงที่ว่า เราเป็นเพียงส่วนเกินของระบบนี้" "ฉันยอมเป็นส่วนเกินที่ยังมีชีวิตอยู่ ดีกว่าเป็นวีรบุรุษที่นอนตายอยู่ในซากยานที่ไม่มีใครรู้จัก" อลิสหมุนตัวกลับไปกดปุ่ม 'ยืนยัน' รหัสผ่านถูกปลดล็อก หน้าจอแสดงข้อมูลมหาศาลไหลทะลักออกมาเหมือนน้ำตกแสงสีคราม ข้อมูลเหล่านั้นไม่ใช่พิกัดดวงดาว แต่มันคือผังพันธุกรรมของมนุษย์... ที่มีรหัสลับของซิเลนเทียแทรกซึมอยู่ทุกอณู ไคโรสชะงักไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขารีบก้าวถอยหลังราวกับเห็นงูพิษ "คุณ... คุณเปิดมันแล้ว" "มันอยู่ในตัวเราทุกคน ไคโรส" อลิสพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ทุกคำสั่งที่เราได้รับ ทุกภารกิจที่พวกเขาให้เรามา... พวกเขาไม่ได้ต้องการให้เราสำรวจ แต่ต้องการให้เราเป็นพาหะ" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปทั่วทั้งยาน ไม่ใช่สัญญาณจากภายนอก แต่เป็นสัญญาณจากภายในห้องเก็บตัวอย่างชีวภาพ เสียงกระจกนิรภัยแตกกระจายดังกังวานไปทั่วทางเดิน อลิสรีบคว้าปืนเลเซอร์ข้างเอว สายตาของเธอหันไปมองไคโรสที่ยืนตัวสั่น "คุณบอกว่านี่คือความลับขององค์กรใช่ไหม?" อลิสถามเสียงเรียบ "บอกมาว่าตัวอะไรที่คุณปลุกมันขึ้นมาในห้องนั้น" ไคโรสไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชี้ไปที่กระจกบานหน้าต่างของห้องควบคุม เงาสะท้อนในนั้นไม่ใช่แค่ตัวเขาและอลิส แต่มีบางสิ่งที่สูงโปร่ง ร่างกายโปร่งแสงราวกับเส้นใยแก้วนำแสงกำลังยืนซ้อนหลังพวกเขาทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนบนยานพร้อมกัน *“ความเงียบงันสิ้นสุดลงแล้ว... ถึงเวลาที่พันธสัญญาต้องถูกชำระ”* อลิสค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ นิ้วชี้ของเธอแตะที่ไกปืนอย่างมั่นคง ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตต่างดาวที่น่าเกรงขาม แต่มันคือร่างของลูกเรือที่เธอเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในภารกิจแรกเมื่อสิบปีก่อน เขายืนยิ้มให้เธอด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งเนื้อหนัง มีเพียงกลุ่มดาวที่วูบไหวอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น "กัปตัน... ผมมารับคุณกลับบ้านแล้วครับ" ร่างนั้นยื่นมือที่สั่นไหวออกมา อลิสสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของวิทยาศาสตร์ แต่มันคือกับดักแห่งกาลเวลาที่เธอก้าวเท้าเข้ามาตั้งแต่วันแรกที่ออกเดินทาง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและหัวใจเต้นไปพร้อมกับลูกเรือยานเนบิวลาในห้วงเวลาที่บีบคั้นเช่นนี้นะครับ เนบิวลาสตาร์