การเดินทางข้ามห้วงเวลา

แรงโน้มถ่วงไม่ได้ดึงดูดเราไว้ด้วยมวลสารอีกต่อไปแล้วครับ แต่มันกำลังฉีกกระชากโครงสร้างอะตอมของยานเซนทอรี ไพรม์ ให้แยกออกจากกันทีละโมเลกุล "ถ้าเรายังรักษาอัตราเร่งไว้ที่ระดับนี้ โครงสร้างห้องเครื่องจะรับแรงเค้นไม่ไหว ระบบกันสะเทือนมิติคงสภาพได้อีกไม่ถึงสามร้อยวินาที" ดร.ไคโรสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนยู่จนน่ากลัว สองมือรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงจนแสงสีฟ้าสะท้อนในแววตาที่ฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกหน้าต่างห้องนักบินหลัก ร่างกายของเธอยังคงตั้งตรงอย่างสง่างาม แม้ว่าแรงเหวี่ยงจากการพุ่งชนรอยแยกมิติจะทำให้กระดูกสันหลังส่งเสียงลั่นเบาๆ ทุกครั้งที่ยานสั่นสะเทือน เธอนึกย้อนไปถึงภารกิจแรกเมื่อสิบปีก่อน ภาพของลูกเรือผู้บริสุทธิ์ที่ต้องสูญหายไปในห้วงอวกาศอันมืดมิดผุดขึ้นมาในความทรงจำราวกับภาพฉายซ้ำ อลิสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกดความรู้สึกผิดนั้นลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ เธอไม่มีสิทธิ์ล้มเหลวในตอนนี้ "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ ดร.ไคโรส" อลิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด "ถ้าเราเลี้ยวกลับตอนนี้ เราจะกลายเป็นแค่เศษฝุ่นผงในหลุมดำสุญญากาศ แต่ถ้าเราทะลุผ่านรอยแยกนี้ไปได้... เราอาจได้คำตอบทั้งหมดที่องค์กรปกปิดเอาไว้" รอบตัวพวกเขา อากาศในห้องนักบินเริ่มบิดเบี้ยว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบถี่ระรัว เสียงร้องเตือนของคอมพิวเตอร์ประจำยานดัง "ตี๊ด... ตี๊ด..." เป็นจังหวะเดียวกับเสียงเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามในอก ซิเลนเทีย—สิ่งมีชีวิตต่างดาวในรูปแบบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ถูกกักเก็บไว้ในห้องควบคุมพลังงานพิเศษ—เริ่มส่งเสียงกรีดร้องผ่านคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูของมนุษย์สั่นสะเทือน มันไม่ใช่เสียงร้องแห่งความเจ็บปวด แต่เป็นบทเพลงโบราณที่ขับขานเพื่อต้อนรับการเดินทางข้ามห้วงเวลา "กัปตันครับ คลื่นพลังงานรอบตัวเรากำลังแปลกประหลาด มันไม่ใช่แค่การบิด เบี้ยวของอวกาศธรรมดา แต่มันคือ... การซ้อนทับกันของไทม์ไลน์" ไคโรสชี้ไปที่จอภาพหลัก ภาพภายนอกหน้าต่างไม่ได้แสดงดวงดาวหรือเนบิวลาสีสันสวยงามอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความว่างเปล่าสีดำสนิทที่มีเส้นแสงนับล้านเส้นพาดผ่านราวกับใยแมงมุมยักษ์ อลิสก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวแตะลงบนปุ่มปลดล็อกนิรภัยสีทอง ซึ่งเป็นมาตรการขั้นสุดท้ายที่เธอเก็บไว้ใช้สำหรับสถานการณ์ที่สิ้นหวังที่สุด ดวงตาสสีนิลของเธอจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกเงา เธอมองเห็นความเหนื่อยล้า รอยแผลเป็นจากอดีต และความมุ่งมั่นที่ไม่เคยจางหาย "เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการกระโดดครั้งใหญ่" อลิสออกคำสั่ง น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าขนลุก "เมื่อเราทะลุผ่านจุดศูนย์กลางของรอยแยกนี้ แรงโน้มถ่วงจะพลิกกลับด้าน จงรัดเข็มขัดนิรภัยให้แน่นที่สุด" "รับทราบครับกัปตัน... หวังว่าเราจะยังคงเป็นตัวเราในอีกฝั่งหนึ่งนะ" ไคโรสพึมพำเบาๆ ก่อนจะดึงคันโยกควบคุมหลักลงพร้อมกันกับอลิส ตูม! เสียงระเบิดที่อื้ออึงไม่ได้เกิดขึ้นในอากาศ แต่เกิดขึ้นภายในจิตสำนึกของพวกเขาทั้งสองคน ยانเซนทอรี ไพรม์ พุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางรอยแยกมิติชั่วคราวอย่างดุดัน ร่างกายของอลิสรู้สึกเหมือนถูกดึงยืดออกเป็นพันๆ ส่วน ความทรงจำในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตไหลทะลักเข้ามาในสมองพร้อมกัน เธอเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก เห็นวันที่สูญเสียลูกเรือ และเห็น... อนาคตที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งเต็มไปด้วยความลับอันน่าสะพรึงกลัวของจักรวาล แล้วทุกอย่างก็พลันเงียบสงบลง... ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุมห้องนักบิน แสงไฟฉุกเฉินดับลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากแผงควบคุมที่เสียหายหนัก อลิสลืมตาขึ้นช้าๆ ลมหายใจของเธอหอบถี่ ร่างกายของเธอยังคงอยู่ครบถ้วน แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปรอบตัว "ดร.ไคโรส คุณ..." อลิสเอ่ยเรียกคู่หูของเธอ แต่เสียงของเธอกลับสะท้อนกลับมาหลายชั้นราวกับไม่ได้พูดอยู่ในห้องเดียวกัน ไม่มีเสียงตอบรับจากไคโรส มีเพียงความว่างเปล่าและละอองแสงสีทองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ อลิสหันกลับไปมองที่นั่งของผู้ช่วย แผงควบคุมว่างเปล่า ไร้เงาของดร.ไคโรส มีเพียงรอยไหม้รูปมือมนุษย์ประทับอยู่บนเบาะที่นั่ง ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ก่อนที่อลิสจะได้ตั้งสติ หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เสียหายก็ติดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน ซึ่งไม่ใช่ภาษาของมนุษย์ และไม่ใช่ภาษาของสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เธอกลัว *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... อลิส วอล์คเกอร์ ผู้บัญชาการคนที่ศูนย์"* พร้อมกันนั้น ประตูห้องนักบินด้านหลังก็ส่งเสียงปลดล็อก "คลิก" เบาะแสอันเย็นเยียบดังขึ้น พร้อมกับฝایเท้าที่หนักหน่วงและคุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทั้งที่ยานลำนี้ควรจะมีเธอรอดชีวิตอยู่เพียงลำพัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ