ศัตรูร่วมมือกัน

เสียงคำรามต่ำจากเครื่องยนต์ไอออนระดับสามดังสะท้านไปถึงกระดูกโครงสร้างของยาน *เซอุส* แรงโน้มถ่วงเทียมสั่นไหวจนกาแฟดำในแก้วโลหะกระฉอกเป็นวงคลื่น อลิส วอล์คเกอร์ ไม่ได้ปรายตามองมันเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบภายใต้เงาหมวกสนามจดจ้องอยู่เพียงหน้าจอโฮโลแกรมสีครามที่ฉายภาพการเคลื่อนพลของกองยานรบจาก "บริษัทเซเลสเชียล เทค" กองกำลังทหารรับจ้างในชุดเกราะโลหะผสมไทเทเนียมสีดำสนิทนับร้อยลำกำลังปิดล้อมชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์เคปริ-7 เอาไว้จนมืดฟ้ามัวดิน "พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา กัปตัน" ดร.ไคโรสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนักชีวดาราศาสตร์ผู้สุขุมราบเรียบจนน่ากลัว นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อถอดรหัสคลื่นความถี่ที่ถูกรบกวน "อัลกอริทึมการเข้ารหัสของเซเลสเชียลเปลี่ยนทุกๆ สามวินาที เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่การยึดครองซากอารยธรรมโบราณ แต่คือการกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบบนดาวดวงนี้... รวมถึงพวกเราด้วย" อลิสกัดกริมฝีปากแน่นจนเนื้อขึ้นสีขาว ความทรงจำสีเลือดจากภารกิจแรกเมื่อหลายปีก่อนแวบเข้ามาในหัว เสียงสัญญาณเตือนภัยและการสูญเสียลูกเรือที่เธอไม่มีวันช่วยชีวิตไว้ได้ มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย แต่ครั้งนี้... เธอจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด "เราไม่มีกระสุนพอจะต้านทานกองยานรบระดับนั้นได้ลำพังหรอกครับ ไคโรส" อลิสกล่าวเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "เว้นแต่ว่า... เราจะไม่ได้สู้ตามลำพัง" ที่กลางห้องควบคุมหลัก แสงสีฟ้าอมม่วงสว่างวาบขึ้นอากาศธาตุ โมለኪውลละอองแสงนับล้านรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นร่างโปร่งแสงของ "ซิเลนเทีย" สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาแห่งอารยธรรมโบราณ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแผ่ขยายออกเป็นระลอกจนหน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบไหว มันไม่ได้มีรูปร่างเป็นมนุษย์ แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานบริสุทธิ์ที่สื่อสารโดยตรงผ่านระบบประสาทของทุกคนในห้อง *<ความโลภของมนุษย์... ช่างเป็นวัฏจักรที่ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด>* เสียงก้องกังวานในหัวของอลิสและไคโรสเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและความเจ็บปวดสะสมนับพันปี *<พวกเจ้าพาภัยพิบัติมาสู่บ้านของเรา>* "เราไม่ได้มาเพื่อทำลายล้างพวกคุณ" อลิสเดินเข้าไปประชิดม่านพลังงานแสงนั้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอปลดอาวุธปืนเลเซอร์ออกจากสะพายไหล่ วางมันลงบนพื้น เพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจ สายตาของเธอสบกับกลุ่มก้อนแสงสีครามนั้นอย่างไร้ความหวาดกลัว "แต่ถ้าพวกมันทำลายดาวดวงนี้... ความลับทั้งหมดที่พวกคุณปกป้องมานานนับพันปีก็จะสูญหายไปตลอดกาล เรากับพวกคุณมีศัตรูคนเดียวกัน" ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหอนของระบบระบายความร้อนที่ทำงานหนักเกินพิกัด ซิเลนเทียสะท้อนแสงวาบครั้งหนึ่ง คลื่นพลังงานความถี่ต่ำแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่หน้าจอหลักจะปรากฏภาพเครือข่ายดาวเทียมรอบดาวเคปริ-7 ทั้งหมด ซึ่งถูกเชื่อมต่อเข้ากับระบบประสาทของซิเลนเทียโดยตรง *<ความร่วมมือ... เป็นสิ่งแปลกปลอมสำหรับเผ่าพันธุ์ของเรา... แต่อธิปไตยแห่งดวงดาวไม่อาจยอมให้พวกมันเหยียบย่ำได้>* ซิเลนเทียส่งกระแสจิตตอบรับ *<เชื่อมต่อระบบของยานเจ้าเข้ากับโครงข่ายชีวภาพของเราซะ... อลิส วอล์คเกอร์ แล้วเราจะแสดงให้พวกมันเห็นว่าพลังแห่งดาราจักรที่แท้จริงคืออะไร>* ไคโรสหันขวับมามองกัปตันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณกำลังจะทำอะไรครับอลิส? การเชื่อมต่อระบบยานเข้ากับสิ่งมีชีวิตต่างดาวระดับนี้ มันอาจจะย้อนกลับมาทำลายระบบประสาทของคุณเองได้นะ!" "ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้วครับไคโรส" อลิสกล่าวตัดบท เธอเดินไปที่แท่นเชื่อมต่อหลัก สอดมือลงในช่องรับสัญญาณชีวภาพ ความเจ็บปวดแปลบปลาษแล่นพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่ไขสันหลังราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์วิ่งผ่าน แต่เธอกัดฟันอดกลั้น ข่มความเจ็บปวดไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสนิท ภายนอกชั้นบรรยากาศ กองยานรบของบริษัทเซเลสเชียล เทค เริ่มเปิดฉากระดมยิงมิสไซล์พลังงานความร้อนสูงพุ่งตรงเข้ามายังดาวเคราะห์ราวกับฝนดาวตก พื้นดินสั่นสะเทือน อากาศร้อนระอุขึ้นจนน่ากลัว ยาน *เซอุส* สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแผงควบคุมระเบิดประกายไฟออกมาเป็นระยะ "พวกเขาเริ่มยิงแล้วครับ!" ไคโรสตะโกนแข่งกับเสียงระเบิด อลิสหลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกของตนเองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเครือข่ายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของซิเลนเทีย ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอมองเห็นจักรวาลในมุมมองที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เห็นเส้นสายพลังงานนับล้านที่เชื่อมโยงทุกดวงดาวเข้าด้วยกัน และที่สำคัญที่สุด... เธอควบคุมโครงข่ายป้องกันทั้งหมดของดาวเคปริ-7 ได้แล้ว "เอาเลยครับ!" อลิสลืมตาขึ้น ดวงตาสะท้อนแสงสีครามเจิดจ้า ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือดาวเคปริ-7 ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดมหึมาถูกปลดปล่อยออกจากใจกลางเปลือกโลก พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศราวกับเสาเพลิงแห่งแสงสว่าง มันเข้าปะทะกับมิสไซล์ของกองทัพบริษัทเซเลสเชียลกลางอากาศ แรงระเบิดสะท้อนก้องกังวานจนห้วงอวกาศรอบข้างสั่นไหว กองยานรบของบริษัทที่เคยเกรียงไกรเริ่มสูญเสียการควบคุมทีละลำ ระบบไฟฟ้าทั้งหมดดับวูบลงอย่างกะทันหัน แต่ในวินาทีที่ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏภาพวิดีโอเข้ารหัสลับจากแหล่งกำเนิดที่ไม่คาดคิด... มันคือสัญญาณชีพจากยานสำรวจลำลึกที่ควรจะสูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน และเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังขึ้นจากลำโพงหลักของยาน *เซอุส* "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... อลิส ลูกสาวของฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ