ความหวังครั้งสุดท้าย

“ถ้าเรากดปุ่มนี้ ดาวเคราะห์ดวงนี้จะไม่เพียงแค่ดับสูญ... แต่มันจะกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อมที่ดูดกลืนทุกความทรงจำในรัศมีสามปีแสงไปด้วยนะครับ กัปตัน” เสียงของดร.ไคโรสแหบพร่าราวกับกระดาษทรายที่ถูกขัดถูด้วยความเร่งรีบ แสงสีฟ้าอมม่วงจากแผงควบคุมหลักสะท้อนบนแว่นตากลมโตของเขา ไคโรสไม่ได้มองหน้าผม แต่สายตากลับจดจ้องอยู่กับเส้นกราฟชีพจรพลังงานของซิเลนเทียที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดวิกฤตบนจอโฮโลแกรมสามมิติ อลิส วอล์คเกอร์ กัปตันแห่งยานสำรวจ ‘เซนทอรี ไพรม์’ ยืนนิ่งสนิท มือทั้งสองข้างกุมขอบโต๊ะบังคับการแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกริบที่ผ่านการผ่านศึกสงครามดวงดาวมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้ฉายแววความลังเลใจอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบงันภายในห้องควบคุมหลักช่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องยนต์ไอออนที่กำลังสั่นพ้องกับสนามแม่เหล็กภายนอก “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ไคโรส” อลิสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว แต่มันสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค “คุณก็เห็นตัวเลขพวกนั้นแล้วนี่ ซิเลนเทียไม่ได้กำลังเจรจา หล่อนกำลังกลืนกินโครงสร้างควอนตัมของยานลำนี้ทีละส่วน ถ้าเราไม่ตัดวงจรตรงนี้ ทุกคนในกองยานรวมถึงอาณานิคมบนดาวบริวารจะกลายเป็นแค่วัตถุดิบในการฟื้นคืนชีพของอารยธรรมโบราณที่สาบสูญไป” “แต่มันหมายถึงชีวิตนับล้านชีวิตบนดาวดวงนั้นนะครับ!” ไคโรสโพล่งขึ้น น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความโกรธและความกลัวปะปนกัน “คุณลืมไปแล้วหรือครับว่าภารกิจแรกของคุณคืออะไร... การปกป้องสิ่งมีชีวิต ไม่ใช่การทำลายล้างเพื่อแลกกับการเอาตัวรอด!” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของอลิสราวกับคมหอก บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงจนติดลบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาบนดาวเคราะห์น้อยเคปเลอร์แวบเข้ามาในหัวของเธอ ลูกเรือสามคนที่ต้องสังเวยให้กับความผิดพลาดในการคำนวณแรงโน้มถ่วงยังคงหลอนหลอกเธอทุกครั้งที่หลับตา ความผิดพลาดครั้งนั้นสร้างแผลเป็นในใจที่ไม่มีวันจางหาย และตอนนี้... โชคชะตากำลังผลักเธอให้ต้องตัดสินใจทำลายล้างอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แค่สามชีวิต แต่มันคือทั้งระบบสุริยะ อลิสสูดหายใจเข้าลึก, หลับตาลงชั่วขณะเพื่อควบคุมคลื่นอารมณ์ที่กำลังตีรวนในอก ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยแววหน้าที่เด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า “ความตายของลูกเรือสามคนในภารกิจแรกสอนให้ฉันรู้ว่า... การลังเลใจท่ามกลางความหายนะ คือบาปที่หนักหนาที่สุดครับ ไคโรส” อลิสพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด เธอเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาววางทาบลงบนสแกนเนอร์ม่านตา “เตรียมระบบขับเคลื่อนฉุกเฉิน ฉันจะใช้รหัสโอเวอร์ไนต์เปิดใช้งานระเบิด antimatter พลังงานสูงสุด” “คุณจะทำอะไร!” ไคโรสพยายามเอื้อมมือมาขัดขวาง แต่ถูกสายตาคมกริบของอลิสตรึงไว้จนต้องชะงัก “แผนการสุดท้ายเพื่อหยุดการทำลายล้างไงครับ” อลิสตอบสั้นๆ “ถ้าซิเลนเทียใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นสื่อกลางในการควบคุม เราก็จะใช้คลื่นกระแทกย้อนกลับจากระเบิดนี้ตัดสัญญาณของหล่อนเสีย เพื่อให้พวกคุณมีเวลาหลบหนี” “แล้วคุณล่ะ?!” ไคโรสตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่เริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ “ถ้าคุณจุดระเบิดในระยะประชิดแบบนี้ แรงดันควอนตัมจะฉีกร่างคุณเป็นจุล!” “มีใครบางคนต้องเป็นผู้กดสวิตช์ และคนที่มีตราบาปติดตัวมากที่สุดควรจะเป็นผม... เอ๊ย ฉันต่างหากล่ะครับ” อลิสยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้าสร้อยแต่โล่งอกอย่างประหลาด ก่อนที่นิ้วของอลิสจะกดลงบนปุ่มยืนยันขั้นสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงแสงเรืองรองสีเขียวมรกตที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของทุกคนโดยไม่ต้องผ่านเครื่องรับสัญญาณใดๆ *“มนุษย์ผู้โง่เขลา... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่ากรงขังแห่งสสารนี้จะหยุดยั้งเจตจำนงแห่งดวงดาวได้?”* ร่างเงาโปร่งแสงของซิเลนเทียปรากฏขึ้นช้าๆ ตรงหน้าคอนโซลบังคับการ ดวงตาของหล่อนไร้แววตา มีเพียงกลุ่มดาวนับล้านดวงที่หมุนวนอยู่ภายในเบ้าตานั้น หล่อนยื่นมือเรียวบางที่ประกอบด้วยเส้นใยแสงบริสุทธิ์แตะลงบนข้อมือของอลิส และในวินาทีนั้นเอง... รหัสผ่านทั้งหมดบนแผงควบคุมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนจอหลัก *“ตรวจพบรหัสลับดวงดาวที่สาบสูญ... การนับถอยหลังสิ้นสุดลงแล้ว การรีเซ็ตจักรวาลกำลังเริ่มต้นขึ้นในอีก... สาม... สอง...”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ