มุ่งหน้าสู่เนบิวลาสีคราม

"อย่าแตะมัน ถ้าเธอไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่กลายเป็นแค่ข้อมูลดิจิทัลที่ถูกลบทิ้งจากสารบบจักรวาล" เสียงของไคโรสแหบพร่าแต่มั่นคง เขาไม่ได้หันมามองอลิสด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่กะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจของผู้ป่วยใกล้ตาย อลิสลดมือลง นิ้วชี้ที่เกือบจะสัมผัสกับแป้นพิมพ์รูปร่างประหลาดนั่นสั่นระริก—ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความโกรธที่อัดแน่นจนหน้าอกแทบระเบิด "รหัสที่ฉันเพิ่งกรอกไป... มันปลดล็อก 'หอจดหมายเหตุ' ของยานลำนี้" อลิสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบราวกับสุญญากาศนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย "มันไม่ใช่ระบบฉุกเฉิน ไคโรส นายรู้มาตลอดใช่ไหมว่าสิ่งที่อยู่ในห้องเก็บตัวอย่างชั้นล่างสุด ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจากดาวเคราะห์ดวงก่อน แต่มันคือบันทึกความจำของ 'ใครบางคน' ที่ถูกสั่งให้ลบเลือน" ดร.ไคโรสชะงัก จังหวะการพิมพ์หยุดลงกะทันหัน เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับกัปตัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสีเงินของเขาสะท้อนแสงสีฟ้าจากแผงควบคุม ดูราวกับเขากำลังมองทะลุผ่านวิญญาณของเธอไป "ความจริงบางอย่าง อลิส... มันมีน้ำหนักมากเกินกว่าที่หัวใจมนุษย์จะแบกรับไหว โดยเฉพาะคนที่มีรอยแผลเป็นจากภารกิจ 'กาลอส' อย่างเธอ" เขาจงใจเน้นชื่อภารกิจที่เธอพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดห้าปี อลิสกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือช่วยดึงสติเธอให้กลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นทั่วห้องบังคับการ จอภาพหลักของยาน 'ไอออนิส' พลันสั่นไหวและบิดเบี้ยว ภาพความมืดมิดของอวกาศภายนอกเริ่มเปลี่ยนสี กลายเป็นสีครามจัดจ้านที่ดูราวกับหมึกหยดลงในผืนน้ำ "เราเข้าสู่เขตแดนของเนบิวลาสีครามแล้ว" อลิสสั่งด้วยเสียงเฉียบขาด พยายามสลัดเรื่องส่วนตัวทิ้งไป "เปิดระบบกันกระแทกสนามพลังเดี๋ยวนี้!" "มันสายไปแล้ว" ไคโรสพึมพำ ใบหน้าของเขาซีดเผือด "เนบิวลานี้ไม่ได้มีไว้เพื่อนำทาง แต่มันคือ... กรงขัง" ยานไอออนิสสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนถูกยักษ์ที่มองไม่เห็นขย้ำ แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง อลิสคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น ท่ามกลางเสียงโลหะบิดเบี้ยวที่ดังระงมไปทั่วลำเรือ เธอเห็นผ่านกระจกบานใหญ่—มวลก๊าซสีครามที่เคยนิ่งสงบกลับม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น พุ่งเข้าใส่ยานเหมือนหนวดปลาหมึกยักษ์ที่มีชีวิต ภายในใจกลางของเนบิวลา แสงสีครามสว่างวาบจนมองไม่เห็นสิ่งใด และในชั่วพริบตาที่กาลเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง—อลิสเห็นภาพหลอน เธอเห็นตัวเองเมื่อห้าปีก่อน ยืนอยู่บนยานที่กำลังระเบิด เธอเห็นลูกเรือของเธอ คนที่ตายไปแล้ว หันมามองเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว และที่สำคัญที่สุด... เธอเห็นซิเลนเทีย ยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความว่างเปล่าของอวกาศ ร่างกายของมันไม่ได้เป็นเลือดเนื้อ แต่เป็นเส้นใยแสงที่ถักทอเข้ากับโครงสร้างของจักรวาล 'รหัสผ่านนั้น... ไม่ได้ปลดล็อกหอจดหมายเหตุ อลิส' เสียงของซิเลนเทียไม่ได้ดังออกมาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในสมองของเธอโดยตรง 'มันคือการเซ็นสัญญาปลดปล่อยความโกรธแค้นของอดีตที่เธอพยายามทิ้งไว้ข้างหลัง' ยานสั่นสะท้านอย่างรุนแรงอีกครั้งก่อนจะนิ่งสนิท เครื่องยนต์ดับสนิท ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจ อลิสพยุงตัวขึ้นจากพื้น ลมหายใจของเธอหอบถี่ เธอหันไปหาไคโรสที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองไปยังหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงภาพ 'บางอย่าง' กำลังรอยคอยพวกเขาอยู่ บนจอภาพนั้น ปรากฏวัตถุโลหะขนาดมหึมาที่รูปร่างคล้ายกล่องดนตรีโบราณ แต่รอยสลักบนตัวมันกลับเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยสักที่ข้อมือของอลิส... รอยสักที่เธอได้รับมาตั้งแต่วันที่เธอเกิด ซึ่งเธอไม่เคยเข้าใจความหมายของมันเลยจนกระทั่งวินาทีนี้ "ไคโรส..." อลิสเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ทำไมสัญลักษณ์ของครอบครัวฉัน ถึงไปปรากฏอยู่บนยานรบของอารยธรรมที่สาบสูญไปเมื่อแสนปีก่อน?" ไคโรสเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาไม่ได้มีความกลัวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความสมเพชและสมหวังที่ผสมปนเปกัน เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะกดปุ่มส่งสัญญาณลับที่อลิสไม่เคยเห็นมาก่อน "เพราะกัปตันที่รัก... ภารกิจแรกของคุณไม่เคยจบลง" ไคโรสกล่าวพลางผายมือไปทางประตูนิรภัยที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก "และพวกเขาก็มาเพื่อทวงคืน 'สิ่งที่อยู่ในตัวคุณ' กลับไปสู่ที่ที่มันจากมา" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา—ร่างนั้นสูงโปร่ง ผิวหนังมีสีครามเข้มตัดกับดวงตาสีขาวโพลนไร้แวว และเมื่อมันขยับปากพูด เสียงที่ออกมากลับเป็นเสียงของตัวอลิสเองในวัยเด็ก ขอบคุณที่ร่วมออกเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันไร้จุดจบไปกับเนบิวลาสตาร์ครับ