การตัดสินใจของกัปตัน

"กัปตัน คุณกำลังทำอะไรน่ะ! นั่นมันการฆ่าตัวตายชัดๆ!" เสียงของไคโรสแผดออกมาผ่านระบบสื่อสารภายในจนแก้วหูอลิสสั่นสะท้าน เขายืนอยู่หน้าแผงควบคุมระบบนำทาง นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะพยายามจะดึงคันบังคับกลับสู่ทิศทางเดิมที่ได้รับคำสั่งจากศูนย์บัญชาการหลัก แต่ทว่า อลิสกลับขวางเขาไว้ด้วยมือข้างเดียว แรงบีบจากมือของเธอที่เค้นลงบนข้อมือของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุก ดวงตาของอลิสไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าไคโรส สายตาของเธอตรึงแน่นอยู่กับหน้าต่างใสบานมหึมาเบื้องหน้า ที่ซึ่งกองเรือรบสีดำสนิทราวกับเศษเสี้ยวของความว่างเปล่ากำลังลอยนิ่งอยู่ พวกมันไม่มีแสงไฟนำทาง ไม่มีร่องรอยของการขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เผาไหม้ใดๆ แต่มันกลับแผ่รังสีของอำนาจที่กดทับจนอากาศในห้องบังคับการดูจะหนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ถอยออกไป ไคโรส" อลิสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับหายนะที่จะพรากลูกเรือทั้งลำไป "สัญญาณนั่น... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" "มันคือกับดัก! กองเรือพวกนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการเดินทางของเราแม้แต่น้อย ถ้าเราเปลี่ยนเส้นทางตอนนี้ ระบบสื่อสารระยะไกลจะถูกตัดขาดทันที เราจะถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวในอวกาศที่ไม่มีใครรู้จัก!" ไคโรสขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวไปมา เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาจ้องมองอลิสราวกับคนแปลกหน้า "กัปตัน... คุณลืมบทเรียนจาก 'ออโรร่า' แล้วหรือไง?" ชื่อนั้นทำให้อลิสชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที ภาพของเศษเหล็กที่ลอยคว้างพร้อมกับเสียงกรีดร้องผ่านวิทยุในภารกิจแรกเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาเตือนใจ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ในหูฟังของเธอ เสียงของ 'ซิเลนเทีย' ยังคงดังก้อง แต่มันไม่ใช่เสียงพูด มันคือความรู้สึก... ความรู้สึกถึงความโหยหาที่ฝังอยู่ในคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า *‘เจ้าเห็นไหม กัปตัน... รอยร้าวในโครงสร้างของดวงดาวไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือจดหมายเหตุที่ถูกซ่อนไว้’* "ออโรร่าตายเพราะความกลัวของกัปตันที่ไม่กล้าตัดสินใจ" อลิสเค้นเสียงตอบพลางผลักไคโรสให้ถอยห่างจากแผงควบคุม เธอรัวนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรม ปลดล็อกรหัสผ่านระดับสูงสุดด้วยความเร็วที่แม่นยำ "ฉันจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดเดิมซ้ำรอยเดิมอีก ครั้งนี้ฉันเป็นคนถือพังงา... และฉันเลือกที่จะตามเสียงนั้นไป" "อลิส! อย่า!" เธอไม่ฟัง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงถูกสั่งให้ปิดตาย ยาน 'เนบิวลาสตาร์' ส่งเสียงครางต่ำจากเครื่องยนต์วาร์ปที่กำลังเร่งเร้าจนตัวยานสั่นสะเทือน เธอหมุนพวงมาลัยบังคับทิศทางยานพุ่งตรงเข้าหาส่วนที่มืดมิดที่สุดของกลุ่มเรือรบปริศนา ราวกับแมลงเม่าที่โผเข้าหาเปลวไฟที่มองไม่เห็น บรรยากาศภายในยานเงียบเชียบลงฉับพลัน เสียงพัดลมระบายอากาศค่อยๆ เบาลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของเธอเอง หน้าจอภายนอกเริ่มบิดเบี้ยว แสงจากดวงดาวรอบข้างถูกดึงให้ยืดออกจนกลายเป็นเส้นยาวก่อนจะกลายเป็นสีดำสนิท ไคโรสทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง เขาเฝ้ามองตัวเลขพิกัดที่กระโดดข้ามขีดจำกัดของแผนที่ดาราศาสตร์ไปไกลแสนไกล "ถ้าเราออกไปจากตรงนี้ไม่ได้..." ไคโรสพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "สิ่งที่รอเราอยู่ข้างหน้า อาจไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการ แต่มันคือจุดจบของอารยธรรมมนุษย์ที่เธอพยายามจะปกป้อง" อลิสไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองหน้าต่างยานที่ค่อยๆ เผยให้เห็นบางสิ่งที่อยู่หลังกองเรือนั้น มันไม่ใช่ยานรบ แต่มันคือประตู... ประตูขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นจากสสารมืดที่หมุนวนราวกับดวงตาที่กำลังลืมขึ้นมองพวกเธอ ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงจากยาน มันเป็นเสียงสัญญาณจากภายในกระเป๋าเสื้อของเธอ อุปกรณ์สื่อสารโบราณที่เธอได้รับมาก่อนออกเดินทางสั่นไหวอย่างรุนแรงจนร้อนจี๋ อลิสคว้ามันออกมา หน้าจอของมันสว่างวาบขึ้นด้วยรหัสอักษรที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่มันกลับถูกแปลค่าออกมาเป็นภาษาที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาดบนหน้าจอหลักของยาน *'ยินดีต้อนรับกลับบ้าน กัปตันวอล์คเกอร์... เราเฝ้ารอการตัดสินใจนี้มานานเกินกว่าที่ความทรงจำของเจ้าจะหยั่งถึง'* แสงสว่างจากประตูมิติพุ่งเข้าใส่ห้องบังคับการจนขาวโพลนไปทั่วทุกทิศทาง อลิสรู้สึกได้ถึงแรงกระชากของมวลสารที่ดึงร่างกายเธอไปข้างหน้า ไคโรสพุ่งตัวมาคว้าขอบโต๊ะแน่นพร้อมกับตะโกนอะไรบางอย่างที่เธอไม่ได้ยินแล้ว ในวินาทีสุดท้ายที่สติจะหลุดลอยไปนั้นเอง มือที่สั่นเทาของเธอได้สัมผัสกับปุ่มควบคุม 'ระบบสำรอง' ที่ถูกปิดตายมาตลอดการเดินทาง... ปุ่มที่สลักชื่อพ่อของเธอเอาไว้ ปุ่มนั้นไม่ใช่ระบบฉุกเฉิน... แต่มันคือรหัสผ่านที่จะปลดปล่อยทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อว่ามันคือความจริงให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ครับ - เนบิวลาสตาร์