สัญญาณจากความว่างเปล่า

"ถ้าคุณบอกว่ามันคือสัญญาณรบกวนจากพัลซาร์ ผมจะให้คุณเก็บของแล้วไปอยู่เรือขนส่งขยะแทน ดร.ไคโรส" เสียงของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ เย็นเยียบราวกับอุณหภูมิภายนอกยานเอเธอร์เรียส เธอไม่ได้หันกลับมามองคู่สนทนา สายตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่กับภาพโฮโลแกรมของเนบิวลาสีครามเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผงควบคุมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—จังหวะของคนที่กำลังอดกลั้นต่อความวิตกกังวลที่พยายามจะกัดกินสติ ดร.ไคโรสขยับแว่นขยายข้อมูลบนหน้าจอ ความเงียบในห้องบังคับการเรือถูกรบกวนด้วยเสียงหึ่งของเตาปฏิกรณ์ควอนตัม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบเอาไว้ "มันไม่ใช่พัลซาร์ อลิส... และมันก็ไม่ใช่สัญญาณรบกวนจากก้อนหินที่ไหนในแถบดาวเคราะห์น้อยนี้" ไคโรสลากนิ้วผ่านชุดตัวเลขที่วิ่งพล่านเหมือนฝูงมด "มันมีรูปแบบ รูปแบบที่เปลี่ยนไปตามการจัดเรียงตัวของอะตอมในช่องว่าง... ราวกับว่าความว่างเปล่านั่นกำลัง 'หายใจ' อยู่" อลิสชะงัก เธอหมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งอารมณ์ขัน ดวงตาสีเทาเข้มของเธอฉายแววความทรงจำที่เจ็บปวดลึกๆ แผลเป็นในใจที่เกิดจากความผิดพลาดในภารกิจแรกเมื่อห้าปีก่อน—ความผิดพลาดที่ทำให้เธอสูญเสียลูกเรือไปเกือบทั้งลำเพียงเพราะ 'ความมั่นใจที่ผิดพลาด' ในข้อมูลที่ได้รับ "แสดงให้ฉันดู" เธอสั่งสั้นๆ ไคโรสกดปุ่มถ่ายโอนข้อมูล เสียงหวีดหวิวเบาๆ ดังขึ้นในอากาศ คลื่นความถี่กราฟิกสีส้มหม่นตัดกับสีน้ำเงินของห้วงอวกาศ มันไม่ใช่คลื่นซายน์ (Sine wave) ที่คุ้นเคย แต่มันคือโครงสร้างที่ซับซ้อนจนดูเหมือนสถาปัตยกรรมทางเรขาคณิตที่ดิ้นได้ "มันไม่ใช่แค่เสียง แต่มันคือรหัส" ไคโรสกระซิบ "และที่น่ากลัวกว่านั้น... ต้นกำเนิดของมันห่างออกไปไม่ถึงสามปีแสง มันกำลังเคลื่อนที่เข้าหาเราด้วยความเร็วที่เร่งขึ้นเรื่อยๆ" "คำนวณทิศทาง" อลิสขัดขึ้น เธอเดินไปที่หน้าต่างกระจกนิรภัยหนาเตอะ มองออกไปสู่ความมืดมิดที่เป็นนิรันดร์ "ถ้ามันมีเจตนาจู่โจม ยานเอเธอร์เรียสต้องพร้อมรับมือทันที" "มันไม่ใช่การจู่โจม" ไคโรสขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "มันคือ 'การจูน' อลิส เหมือนกับว่ามันกำลังค้นหาคลื่นความถี่ของยานเรา... เหมือนมันรู้จักเราดีกว่าที่เรารู้จักตัวเองเสียอีก" อลิสสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง เธอจำความรู้สึกนี้ได้ดี มันคือสัญญาณเตือนภัยก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป คลื่นสัญญาณเริ่มส่งเสียงสะท้อนผ่านลำโพงของยาน ไม่ใช่เสียงวิทยุ แต่เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนโลหะครูดกับโลหะ และแทรกด้วยเสียงต่ำลึกที่คล้ายกับเสียงครางของสิ่งมีชีวิตโบราณ *“...เน...บิว...ลา...ที่...ถูก...ลืม...”* เสียงนั้นแว่วผ่านเข้ามาในระบบสื่อสาร แม้จะมีเสียงรบกวนหนาแน่น แต่มันชัดเจนจนน่าขนลุก อลิสคว้าไมโครโฟนขึ้นมา มือของเธอสั่นจนต้องกำมันแน่นจนเห็นเส้นเลือด "นี่คือยานสำรวจเอเธอร์เรียส ระบุตัวตนของท่านเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นเราจะถือว่าท่านเป็นภัยคุกคาม" ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องบังคับการเรือนานนับนาที ไคโรสจ้องมองหน้าจอที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ระบบนำทางของยานเริ่มรวน ค่าแรงโน้มถ่วงรอบตัวยานเปลี่ยนไปจนทุกคนต้องยึดเกาะขอบโต๊ะไว้แน่น ทันใดนั้น หน้าจอกลางก็ฉายภาพบางอย่างขึ้นมา มันไม่ใช่ภาพของยานรบ หรือดาวเคราะห์ที่ดูเป็นมิตร แต่เป็นภาพของโครงสร้างผลึกคริสตัลขนาดมหึมาที่ลอยคว้างอยู่ในมิติที่สี่—รูปร่างที่บิดเบี้ยวแต่สวยงามราวกับภาพฝันร้ายที่กลายเป็นจริง "อลิส... ดูที่ฐานข้อมูลองค์กรนั่นสิ" ไคโรสเสียงสั่น "รหัสนั่น... มันตรงกับไฟล์ที่ได้รับมอบหมายมาจากฐานใหญ่ก่อนที่เราจะออกเดินทางเป๊ะๆ ไฟล์ที่เขียนว่า 'ห้ามเปิดจนกว่าจะถึงจุดดับของดาวดวงที่สาม'" อลิสเบิกตากว้าง เธอจำแฟ้มข้อมูลนั่นได้—แฟ้มที่ติดตราประทับลับสุดยอดของสภาดวงดาวที่เธอไม่เคยกล้าแตะต้องเพราะเชื่อในคำสั่งที่เคร่งครัด เธอหันไปมองไคโรสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่คำตอบของเขากลับสะท้อนออกมาจากลำโพงอีกครั้ง ครั้งนี้มันเป็นเสียงที่ทรงพลังและชัดเจนจนทำให้แผงวงจรของยานระเบิดเป็นประกายไฟ “ไม่จำเป็นต้องมีสมดุลที่สร้างขึ้นใหม่ หากผู้รักษาพันธสัญญาได้หวนคืนสู่รังมดที่เขาสร้างไว้เอง... กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อสำรวจ แต่คุณถูกเรียกกลับมาเพื่อชดใช้หนี้เลือดที่ติดค้างไว้กับดวงดาว” แสงสว่างจ้าจากหน้าต่างยานพุ่งเข้าปะทะห้องบังคับการจนอลิสต้องยกมือขึ้นบังหน้า เมื่อเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เนบิวลาที่เธอรู้จักอีกต่อไป แต่เป็นกองเรือรบปริศนาที่โผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่าราวกับผีร้าย และในจังหวะที่หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็แผดเสียงก้องไปทั่วทั้งลำยานพร้อมกับการสื่อสารส่วนตัวที่ดังแทรกขึ้นในหูฟังของเธอคนเดียว "ขอบคุณที่กลับมาบ้านนะ ลูกหลานแห่งความล่มสลาย... ตอนนี้ได้เวลาตายซ้ำอีกครั้งแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมออกเดินทางสู่ห้วงลึกของจักรวาลไปพร้อมกับผมครับ — เนบิวลาสตาร์