การเสียสละของลูกเรือ

"อย่าได้คิดจะกดปุ่มสละยานเชียวดร.ไคโรส ผมสั่งให้คุณถอยออกมาจากแผงควบคุมเดี๋ยวนี้!" เสียงของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ดังกึกก้องไปทั่วสะพานเดินเรือที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นพลังงานของ 'ซิเลนเทีย' ทำให้แผงหน้าปัดอิเล็กทรอนิกส์ระเบิดออกเป็นละอองไฟ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและหยาดเหงื่อของลูกเรือทุกคน ภายในห้องบังคับการที่ควรจะเป็นสมองของยานเนบิวลา บัดนี้เหลือเพียงเสียงเตือนภัยที่ดังระงมเหมือนเสียงกรีดร้องของโลหะที่กำลังจะขาดสะบั้น ไคโรสไม่หันกลับมามอง เขาเพียงแต่มือสั่นเทาขณะรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ สายตาของเขาจ้องมองไปยังข้อมูลรหัสลับที่ไหลผ่านหน้าจอเป็นกระแสน้ำสีคราม สิ่งที่กัปตันอลิสไม่เคยรู้คือ ไคโรสไม่ได้เพียงแค่พยายามรักษาความสมดุลของยาน แต่เขากำลัง 'ปิดกั้น' สัญญาณชีวภาพของตัวเองเพื่อเป็นกุญแจรหัสสุดท้ายในการเปิดประตูมิติ "กัปตัน... ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ เนบิวลาจะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในเนบิวลาแห่งพันธสัญญา" ไคโรสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่มันแฝงไปด้วยความเวทนา "คุณรู้ดีกว่าใครว่าภารกิจแรกของคุณจบลงอย่างไร ความผิดพลาดครั้งนั้น... คุณไม่อยากให้มันซ้ำรอยเดิมอีกใช่ไหมครับ?" อลิสชะงักไป คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนแผลเป็นในใจที่เธอไม่เคยลบเลือนได้ ภาพเหตุการณ์ที่ลูกเรือของเธอถูกกลืนกินโดยหลุมดำในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เธอเดินเข้าไปหาเขา พยายามจะคว้าไหล่ แต่กลับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงจากระบบรักษาความปลอดภัยที่ไคโรสติดตั้งไว้ผลักกระเด็นออกมา "คุณกำลังทำอะไร... ไคโรส นี่ไม่ใช่ข้อตกลงของเรา!" อลิสตะโกน สั่งการให้ระบบเอไอของยานปิดการทำงาน แต่ระบบกลับนิ่งเฉย "ข้อตกลงเป็นเรื่องของอนาคตครับกัปตัน แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้" ไคโรสหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ดวงตาของนักชีวดาราศาสตร์ผู้รอบรู้ แต่เป็นดวงตาของ 'ผู้ส่งสาร' ที่ทำภารกิจสำเร็จลุล่วง "ผมถูกส่งมาที่นี่เพื่อนำรหัสนี้กลับไปให้ถึงมือผู้สร้าง ไม่ใช่เพื่อปกป้องชีวิตของตัวเอง" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เสียงพายุแม่เหล็กไฟฟ้าภายนอกยานเริ่มแผ่วลง เหมือนกับว่า 'ซิเลนเทีย' กำลังรอคอยการตัดสินใจครั้งสุดท้าย อลิสกัดฟันแน่น มือของเธอแตะที่ซองปืนข้างเอวด้วยความสับสน ระหว่างหน้าที่ในฐานะกัปตันที่ต้องรักษาลูกเรือทุกชีวิต กับความสำเร็จของภารกิจที่หมายถึงความอยู่รอดของจักรวาลทั้งหมด "ไคโรส อย่าให้ผมต้องทำแบบนั้น" อลิสขู่ แม้ในใจจะรู้ดีว่าปืนในมือไม่มีความหมายอะไรเลยในสถานการณ์นี้ ไคโรสยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่ที่พวกเขาเดินทางร่วมกันมา เขาหยิบอุปกรณ์ขนาดเล็กคล้ายเข็มกลัดดวงดาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือชิ้นส่วนที่ขาดหายไปของรหัสลับดวงดาวที่สาบสูญ "ขอบคุณที่ให้ผมได้ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ครับกัปตัน ชีวิตของผมมีค่าเพียงเท่าที่ผมจะได้ช่วยให้เนบิวลาไปต่อได้... กัปตันวอล์คเกอร์ โปรดนำความจริงไปถึงจุดหมายด้วยนะครับ" ทันใดนั้น ไคโรสกดปุ่มสีครามกลางแผงควบคุม แรงดึงดูดมหาศาลพุ่งเข้าหาตัวเขาเพียงผู้เดียว ร่างของไคโรสเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินที่ค่อยๆ ถูกดูดกลืนเข้าสู่ใจกลางแกนพลังงานของยาน แรงอัดมหาศาลทำให้ตัวยานพุ่งทะยานผ่านมิติกาลเวลาไปด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ อลิสพยายามจะยื่นมือออกไปไขว่คว้า แต่ทุกอย่างสายเกินไป ร่างของชายผู้เป็นคู่คิดของเธอหายลับไปในกระแสพลังงาน ทิ้งไว้เพียงเสียงสะท้อนสุดท้ายที่ก้องอยู่ในหัวของกัปตัน "รหัสลับ... อยู่ในความทรงจำของคุณแล้ว อลิส" ยานเนบิวลาหลุดเข้าสู่ความเงียบสงัดของห้วงอวกาศใหม่ที่ยังไม่มีใครเคยค้นพบ แต่เมื่ออลิสลุกขึ้นยืนด้วยความโศกเศร้า สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่าการจากไปของไคโรส บนหน้าจอหลักที่เคยพังทลาย บัดนี้มันแสดงผลพิกัดใหม่ที่ระบุตำแหน่งต้นกำเนิดของสัญญาณ ไม่ใช่ที่ไหนไกล แต่มันคือ... พิกัดของ 'โลก' บ้านเกิดที่เธอจากมานานกว่าสองทศวรรษ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนจอภาพนั้น ปรากฏภาพถ่ายดาวเทียมที่แสดงให้เห็นว่า โลกในปัจจุบัน... ไม่ได้มีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว เนบิวลาสตาร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและหัวใจเต้นไปพร้อมกับลูกเรือยานเนบิวลาในห้วงเวลาที่บีบคั้นเช่นนี้นะครับ