ฝันร้ายที่กลายเป็นจริง

“ปิดระบบการสื่อสารผ่านควอนตัมเดี๋ยวนี้! อย่าให้สัญญาณระบุตำแหน่งของฐานทัพเราหลุดรอดออกไปได้แม้แต่บิตเดียว!” เสียงตวาดของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ดังก้องผ่านห้องควบคุมที่กำลังสั่นสะเทือนจากแรงปะทะภายนอก แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าที่เคร่งเครียดของเธอ จนเห็นรอยยับย่นที่หน้าผากเด่นชัดขึ้นกว่าทุกวัน ดร.ไคโรสไม่ได้ทำตามคำสั่งในทันที เขายังคงรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยท่าทางสุขุมจนน่าประหลาด แม้เสียงระเบิดจากการโจมตีด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจะทำให้ผนังโลหะของฐานทัพซิเลนเทียครางครวญด้วยความเจ็บปวด “ถ้าผมตัดสัญญาณตอนนี้ เราจะกลายเป็นคนตาบอดในอวกาศทันทีนะครับกัปตัน” ไคโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาของเขายังคงจดจ้องไปที่จุดสีน้ำเงินนับร้อยที่กำลังเคลื่อนที่เข้าหาฐานทัพด้วยความเร็วเหนือแสง “คุณก็รู้ว่าสิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่แค่กองยานธรรมดา แต่มันคือ ‘ผู้ทำลายล้าง’ ที่ส่งสัญญาณลวงโลกมาตั้งแต่เริ่มภารกิจ” อลิสกระชากคอเสื้อของนักชีวดาราศาสตร์ผู้นี้เข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอดุดันราวกับราชสีห์ที่ถูกต้อนจนมุม “อย่ามาสั่งสอนผมเรื่องยุทธวิธี ไคโรส! ผมสูญเสียลูกเรือไปสิบสองคนในภารกิจแรกเพราะความล่าช้าแบบที่คุณกำลังทำอยู่... วันนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย” ไคโรสยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังเย้ยหยันหรือหวาดกลัว “คุณคิดว่าที่นี่คือบ้านของซิเลนเทียจริงๆ หรือครับ? หรือคุณแค่หลงเชื่อในบทเพลงที่พวกมันขับกล่อมผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจนลืมไปว่า... ในจักรวาลนี้ไม่มีมิตรภาพที่แท้จริงหรอก มีเพียงพันธสัญญาที่รอวันถูกบิดเบือนเท่านั้น” ก่อนที่อลิสจะทันได้โต้ตอบ เสียงเตือนดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลทำให้ทุกคนในห้องควบคุมกระเด็นไปคนละทิศทาง เพดานห้องแตกออก เผยให้เห็นห้วงอวกาศภายนอกที่ไร้ซึ่งดวงดาว มีเพียงแสงวาบจากอาวุธลำแสงที่กรีดผ่านความมืดมิดเข้ามาเหมือนกรงเล็บปีศาจ บรรยากาศในฐานทัพเริ่มเปลี่ยนไป อากาศที่เคยหมุนเวียนปกติเริ่มเจือปนด้วยกลิ่นไหม้ของแผงวงจรซิลิคอน ซิเลนเทีย—สิ่งมีชีวิตที่เป็นดั่งวิญญาณของดวงดาว—เริ่มส่งเสียงกรีดร้องผ่านคลื่นวิทยุในหัวของทุกคน มันไม่ใช่ภาษา แต่มันคือความรู้สึกหวาดกลัวที่ถูกฉายภาพซ้ำๆ เหมือนกับภาพในฝันร้ายที่เน่าเฟะ อลิสพยุงตัวขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งคว้าปืนเลเซอร์ที่ตกอยู่ข้างกาย สายตาของเธอสอดส่ายหาต้นตอของการจู่โจม เธอเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงรอยแยกของผนัง เงาร่างนั้นไม่ได้สวมชุดอวกาศ แต่มันสวมใส่พลังงานบริสุทธิ์ที่แปรเปลี่ยนรูปร่างไปมาดั่งควันไฟ “พวกมันไม่ได้มาเพื่อชิงทรัพยากร” อลิสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “พวกมันมาเพื่อปิดบัญชีกับคนทรยศ” ไคโรสเดินตรงเข้าไปหาเงามืดนั้นอย่างช้าๆ ราวกับรู้จักกันมานาน เขาไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมา แต่กลับแบมือออกเหมือนกำลังรอรับของขวัญบางอย่าง “กัปตันครับ คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมภารกิจนี้ถึงถูกคัดเลือกให้เป็นคุณ? ไม่ใช่เพราะทักษะการขับยานที่คุณภูมิใจหรอกครับ แต่เพราะเลือดในตัวคุณ... มันมีรหัสพันธุกรรมเดียวกับ ‘จุดเริ่มต้น’ ของทุกชีวิตที่นี่” อลิสชะงัก นิ้วของเธอที่กำลังเหนี่ยวไกหยุดค้างกลางอากาศ รหัสพันธุกรรม? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? “หมายความว่ายังไง?” อลิสตะโกนถาม เสียงของเธอเริ่มพร่าเลือนเมื่อพลังงานรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว สิ่งที่เธอเห็นตรงหน้าไม่ใช่ศัตรูที่มาจู่โจม แต่เป็นกุญแจสำคัญที่ไคโรสเก็บซ่อนไว้ตลอดภารกิจ “หมายความว่า... พวกมันไม่ได้มาจู่โจมเราครับอลิส” ไคโรสหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเหมือนกับแกนกลางของดาวซิเลนเทีย “พวกมันมาเพื่อพาคุณกลับไปที่นั่น... ไปสู่จุดที่การทรยศครั้งแรกของมนุษยชาติได้เริ่มต้นขึ้น” ทันใดนั้น แสงสีขาวจ้าพุ่งลงมาจากฟ้า ราวกับสายฟ้าจากสวรรค์ที่ลงมาประทับบนร่างของอลิส ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่าไหลหลาก เธอเห็นสถานีอวกาศที่กำลังลุกไหม้ เห็นลูกเรือสิบสองคนที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้ว... พวกเขายังไม่ตาย แต่พวกเขากำลังถูกขังอยู่ในห้องทดลองกระจกที่ว่างเปล่า ภายใต้การควบคุมของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอตลอดเวลา อลิสหันกลับไปมองสิ่งที่อยู่หลังเธอด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น... ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวเธอเองในชุดที่แตกต่างออกไป... ตัวเธออีกคนหนึ่งที่ส่งรอยยิ้มเยือกเย็นมาให้พร้อมกับคำพูดที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของเธอไปตลอดกาล “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ อลิส... หรือควรเรียกว่า ‘รหัสลับที่สอง’ ของโครงการเนบิวลากันดีล่ะ?” กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ อ้าปากค้าง ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกำลังกัดกินจิตวิญญาณของเธอ ในขณะที่ฐานทัพทั้งหมดเริ่มแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา เธอจะเลือกปกป้องความทรงจำจอมปลอม หรือยอมรับความจริงที่ว่าเธออาจเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงที่สุดของจักรวาลเอง เนบิวลาสตาร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิตินี้ไปด้วยกันนะครับ