กับดักในหมอกพิษ

"ถอยออกไป... ไคโรส อย่ามองมัน!" เสียงคำรามลอดผ่านเครื่องกรองอากาศของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ไม่ได้ช่วยฉุดดึงสติของนักชีวดาราศาสตร์หนุ่มได้ทันท่วงที ดวงตาภายใต้กระจกหมวกนิรภัยของไคโรสเบิกกว้าง สะท้อนภาพเงาร่างในชุดสำรวจรุ่นโบราณที่ยืนอยู่หลังม่านไอความเย็น รอยแยกของประตูนิรภัยกะพริบสัญญาณเตือนสีแดงฉาน เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอ้าดแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอกของอลิส นิ้วเรียวใต้ถุงมืออวกาศของเธอเหนี่ยวไกปืนพลาสม่าแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้สัญชาตญาณนักรบจะกรีดร้องให้เธอยิงร่างที่ก้าวออกมานั้นเสีย แต่ความทรงจำเมื่อเจ็ดปีก่อน—ภาพของกองกระดูกในซากยาน *โอดิสเซอุส*—กลับตรึงข้อมือเธอไว้ราวกับถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก *กัปตันเวลล์* ตายไปแล้ว... เอกสารยืนยันการเสียชีวิต รายงานชันสูตรศพ และหลุมศพที่สลักชื่อเขาบนสถานีโคจร... ทุกอย่างยืนยันชัดเจน แต่ร่างที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องควบคุมแรงดันอากาศ (Airlock) นี้ กำลังส่งเสียงหายใจติดขัดผ่านระบบสื่อสารฉุกเฉินคลื่นความถี่ต่ำ เสียงที่อลิสจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเสียงหัวใจของตัวเอง "อลิส..." ร่างนั้นส่งเสียงแหบพร่า ประตูบานเลื่อนด้านหลังปิดสนิทลงโดยอัตโนมัติ ตัดขาดพวกเขากอกจากโลกภายนอก หมอกชีวภาพสีม่วงเข้มเริ่มซึมผ่านรอยต่อของพื้นผิวห้อง มันไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่มันคือกลุ่มก้อนของจุลชีพต่างดาวที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต เรืองแสงระยิบระยับในความมืดคล้ายดวงดาวนับล้านที่ถูกบดขยี้จนแหลกเหลว "หยุดอยู่ตรงนั้น!" อลิสตะคอก เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความโกรธและหวาดกลัวที่ปะปนกัน "นายไม่ใช่เวลล์! เวลล์ตายไปตั้งแต่ตอนที่ดาวเคราะห์ดวงนี้เริ่มกลืนกินพวกเขาลงไปในหลุมบ่อทางธรณีวิทยาแล้ว!" เงาร่างนั้นชะงัก หมวกนิรภัยที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีดและคราบสนิมค่อยๆ หันมาทางเธอ กระจกหมวกฝ้าขาวจนมองไม่เห็นใบหน้าภายใน มีเพียงรอยปักบนอกเสื้อที่ซีดจาง—*C. Welles*—ที่ยังคงเด่นชัด ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแก้วหูแทบปริแตก ไคโรสทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นโลหะ มือทั้งสองกุมศีรษะราวกับพยายามสกัดกั้นคลื่นเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นในสมอง "อลิส... คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในห้องนี้... มันไม่ได้มาจากชุดของเขา แต่มันมาจากใต้พื้น... ใต้ฝ่าเท้าของเรา..." *ฟู่—!* เสียงวาล์วปล่อยก๊าซนิรภัยดังขึ้น หมอกชีวภาพสีม่วงพุ่งทะยานจากท่อระบายอากาศด้านล่าง หนาทึบจนกลืนกินทัศนียภาพรอบตัวในพริบตา กลิ่นฉุนแปลกประหลาดคล้ายสนิมเหล็กและดอกไม้ไฟที่มอดไหม้ทะลุผ่านระบบกรองอากาศเข้ามาแตะจมูก อลิสสำลัก ไอโขลกจนหน้าดำหน้าแดง รัศมีวิสัยลดลงเหลือไม่ถึงครึ่งเมตร "ไคโรส! จับมือฉันไว้!" อลิสพยายามควานหาตัวคู่คิด ทว่าความหนาแน่นของหมอกทำให้เธอมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเองที่ยื่นออกไป "อลิส... ผม... ผมเห็น..." เสียงของไคโรสขาดหายไปตามคลื่นสัญญาณวิทยุที่ถูกรบกวนอย่างรุนแรง ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง อลิสพยายามคลำหาผนังห้องเพื่อประคองตัว แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วได้รับกลับไม่ใช่ความเย็นเฉียบของโลหะเหล็กกล้า มันนุ่มหยุ่น เย็นยะเยือก และเต้นตุบๆ ราวกับผนังห้องทั้งห้องกำลังหายใจ ชีพจรของดาวเคราะห์ดวงนี้กำลังประสานเข้ากับระบบประสาทของเธอ ภาพหลอนของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปเมื่อภารกิจแรกผุดขึ้นมาในหัว ซ้ำเติมแผลเป็นในใจที่เธอพยายามกลบฝังมาตลอดเจ็ดปี *‘ทำไมน้องถึงปล่อยให้พวกเราตาย, อลิส...’* เสียงกระซิบข้างใบหูไม่ใช่เสียงของเวลล์ แต่เป็นเสียงของน้องสาวของเธอเอง—หนึ่งในลูกเรือที่สูญหายในภารกิจเปิดฉากการสำรวจห้วงอวกาศลึก อลิสสะบัดศีรษะอย่างแรง ปัดเป่าภาพหลอนเหล่านั้นออกไป เธอรู้ดีว่าหมอกชีวภาพนี้กำลังเจาะทะลวงเข้าไปในระบบประสาทส่วนกลางผ่านทางผิวหนังและลมหายใจ มันสร้างภาพลวงตาจากปมความรู้สึกที่ลึกที่สุดในจิตใจ เพื่อทำให้เหยื่อสูญเสียการควบคุมและยอมจำนนต่อระบบนิเวศน์ของดาวเคราะห์ "ฉันจะไม่ยอมพลาดเป็นครั้งที่สอง..." อลิสพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอกัดฟันกรอดจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก มือข้างหนึ่งกำด้ามปืนพลาสม่าแน่นจนสั่นระริก อาศัยสัญชาตญาณและการจดจำแผนผังห้องควบคุมในใจ เธอดีดตัวพุ่งไปข้างหน้าผ่านม่านหมอกหนาทึบ หม.กพิษกรัดกร่อนชุดสำรวจจนเกิดเสียงดัง *Sssss* ผิวหนังต้นแขนของเธอแสบร้อนราวกับถูกกรดกัด แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้กับความกังวลที่มีต่อไคโรส "ไคโรส!" เธอตะโกนเรียกสุดเสียง พร้อมกับเหวี่ยงศอกกระแทกเข้ากับร่างเงาตะคุ่มที่พุ่งเข้ามาขวางทาง แรงกระแทกทำให้ร่างนั้นเซถลาล้มลงกับพื้น อลิสไม่รอช้า เธอขึ้นคร่อมร่างนั้นทันที ปืนพลาสม่าถูกจ่อตรงไปยังตำแหน่งกึ่งกลางกระจกหมวกนิรภัยของเป้าหมาย นิ้วชี้เตรียมเหนี่ยวไกเพื่อจบทุกอย่างในนัดเดียว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องลงบนใบหน้าของร่างใต้ร่างเธอ ความเย็นเยียบก็แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง กระจกหมวกที่เคยฝ้าขาวบัดนี้ใสขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาที่เบิกโพ้างوนไร้แววชีวิต... ไม่ใช่กัปตันเวลล์ และไม่ใช่เงาประหลาดจากหมอกชีวภาพ แต่เป็น *ไคโรส* ที่สวมชุดสำรวจของเธอเอง—ชุดที่ควรจะอยู่กับตัวเขาที่อีกมุมหนึ่งของห้อง ในวินาทีที่อลิสกำลังจะผ่อนแรงกด ปลายกระบอกปืนพลาสม่าของเธอกลับถูกมืออีกข้างหนึ่งของไคโรสคว้าจับไว้แน่น รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนักชีวดาราศาสตร์หนุ่ม พร้อมๆ กับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ไม่ได้ดังมาจากลำคอของเขา แต่ดังสะท้อนออกมาจากผนังห้องควบคุมรอบด้าน "ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์กลางแห่งพันธสัญญา, กัปตัน... พวกเรารอคุณมานานเกินไปแล้ว"