ก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ

"ดับไฟโฮโลแกรมสแกนดาวเคราะห์ทิ้งเสีย ไคโรส! เราไม่มีเวลามานั่งดูภาพจำลองความสวยงามของพายุสุริยะนั่นแล้ว" กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ตวาดลั่น ห้องบัญชาการหลักของยาน 'เซเลสเทียล เวนเจอร์' สั่นสะเทือนจนแผงควบคุมส่งเสียงร้องเตือนแหลมสูง ไฟสลัวสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความตระหนก เธอไม่ได้มองไปที่หน้าต่างกระจกนิรภัยที่กำลังฉายภาพชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ไอโอเนีย ซึ่งบัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเส้นสายพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าสีม่วงเข้มราวกับอสรพิษที่กำลังรัดพันเหยื่อ ดร.ไคโรส ไม่ได้ตอบโต้ด้วยความตื่นตระหนก เขายังคงยืนนิ่ง มือเรียวยาวกรีดกรายผ่านหน้าจอโฮโลแกรมด้วยท่วงท่าที่ดูเชื่องช้าจนน่าโมโห ในมุมมืดของดวงตาคู่คมของเขามีประกายบางอย่างวาบผ่าน มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือการคำนวณ "กัปตันครับ" เสียงของไคโรสเรียบสนิท ตัดผ่านความวุ่นวาย "หากเราหยุดการสแกนตอนนี้ ข้อมูลรหัสพันธุกรรมที่เชื่อมโยงกับซิเลนเทียที่เราเพิ่งดึงออกมาได้สามสิบเปอร์เซ็นต์จะสูญหายไปตลอดกาล คุณยอมแลกชีวิตลูกเรือกับความเป็นอมตะของอารยธรรมที่สาบสูญหรือครับ?" อลิสถลันตัวเข้าประชิดแผงควบคุม เธอกระชากปกคอเสื้อของนักชีวดาราศาสตร์ผู้นี้ แรงบีบที่มือนั้นสั่นเทาด้วยความกดดัน "ฉันเสียคนไปมากพอแล้วในภารกิจแรก... ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องตายในภารกิจนี้อีก ไม่ว่าจะเพื่อความรู้ หรือเพื่อรหัสลับเวรตะไลอะไรนั่น!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหึ่งของเครื่องยนต์ที่กำลังพยายามต่อต้านแรงดึงดูดของดาวเคราะห์เบื้องล่าง อลิสเห็นภาพหลอนในห้วงความคิด—ภาพซากยานที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางความว่างเปล่าเมื่อห้าปีก่อน เสียงของลูกน้องที่ร้องขอความช่วยเหลือยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของเธอเสมอ "คุณไม่ได้มองเห็นสิ่งที่ผมเห็นใช่ไหมครับ กัปตัน" ไคโรสเอ่ยเบาๆ ขณะดึงมือของเธอออกจากปกเสื้ออย่างสุภาพ "สัญญาณที่ส่งมา... ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติ แต่มันคือการ 'ตอบรับ'" อลิสชะงัก สายตาของเธอเหลือบมองจอภาพหลักที่จู่ๆ ก็ปรากฏรูปแบบคลื่นสัญญาณที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความยุ่งเหยิงของพายุ แต่มันเรียงตัวกันเป็นอักขระ—รหัสภาษาโบราณที่ซิเลนเทียใช้สื่อสารผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า "มันกำลังสื่อสารกับเรา?" อลิสพึมพำ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง เธอหันไปออกคำสั่งกับลูกเรือที่เหลือ "ปรับระดับโล่พลังงานไปที่จุดสูงสุด! เตรียมรับแรงปะทะจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ทุกคนยึดเกาะให้มั่น อย่าปล่อยมือจากอุปกรณ์จนกว่าฉันจะสั่ง!" ภายในห้องเครื่องยนต์หลัก เสียงโลหะบิดเบี้ยวเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนกัปตันอลิสแทบยืนไม่อยู่ เธอประคองตัวเข้าประจำที่นั่งบัญชาการ นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันรหัสสั่งการฉุกเฉินเพื่อดึงพลังงานทั้งหมดมาที่ระบบป้องกัน นี่ไม่ใช่แค่การสำรวจอีกต่อไป แต่มันคือสงครามการแย่งชิงความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผืนดินที่กำลังแตกสลาย "ทำไมต้องเป็นตอนนี้..." อลิสพึมพังกับตัวเอง "ทำไมต้องเป็นวันที่ฉันไม่พร้อมที่สุด" ไคโรสมองไปที่หน้าต่างภายนอก แสงสีม่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวจ้าจนแทบมองไม่เห็นอะไร เขาขยับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครเห็นว่าในมือของเขาแอบซ่อนชิปข้อมูลขนาดเล็กที่บันทึกรหัสลับทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว "เพราะความพร้อมคือความลวงตาไงครับกัปตัน ความโกลาหลต่างหากคือโอกาสเดียวที่จะทำให้เราเห็นความจริง" จังหวะที่สัญญาณเตือนภัยดังลากยาวจนแสบแก้วหู แรงกระแทกมหาศาลจากคลื่นพลังงานจากดาวเคราะห์เบื้องล่างพุ่งเข้าปะทะกับตัวยานจนระบบไฟฟ้าดับวูบลงทั้งลำ ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่หน้าจอสื่อสารส่วนตัวของอลิสจะสว่างวาบขึ้นมาเอง โดยไม่มีใครสั่งการ เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบของยาน เสียงที่เป็นเสียงคลื่นรบกวนแต่มีจังหวะเหมือนเสียงกระซิบจากความตายดังแทรกเข้ามาในลำโพง *"วอล์คเกอร์... เจ้ามาช้าไป หรือข้ามาเร็วไป... การตัดสินใจของเจ้า... จะกำหนดว่าดวงดาวจะคงอยู่ หรือธุลีจะกลืนกินทุกอย่าง"* อลิสเบิกตากว้าง มือของเธอคว้าปืนเลเซอร์ข้างกายโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อแสงไฟฉุกเฉินติดขึ้นอีกครั้ง เธอกลับพบว่าดร.ไคโรสหายไปจากตำแหน่งเดิมเสียแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ใช่ภาพจำลองจากคอมพิวเตอร์ แต่เป็นร่างโปร่งแสงที่ก่อตัวขึ้นจากละอองแสงสีเงินกลางห้องบัญชาการ ร่างนั้นไร้ใบหน้า ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ประตูห้องบัญชาการถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนของลูกเรือที่แตกตื่น แต่สิ่งเดียวที่อลิสมองเห็นในขณะนี้ คือปลายนิ้วของร่างนั้นที่กำลังยื่นมาแตะที่หน้าผากของเธอ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านพายุนี้ไปกับผมนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ! เนบิวลาสตาร์