การทรยศกลางอวกาศ

ความเย็นเยียบของปลายนิ้วที่แตะลงบนหน้าผากอลิสไม่ได้มาพร้อมกับพลังเวทมนตร์ แต่มันคือความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าสู่ระบบประสาทโดยตรง ภาพตรงหน้าของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ก่อนที่ความทรงจำแปลกปลอมจะไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนที่แตกพัง เสียงกระซิบของดวงดาวที่สาบสูญก้องอยู่ในโสตประสาท "อย่าได้พยายามขัดขืน... กัปตันวอล์คเกอร์ สัญชาตญาณของคุณมันล้าสมัยเกินกว่าจะตามโลกยุคใหม่ทัน" เสียงนั้นนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความอำมหิต อลิสกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เธอพยายามเรียกสติกลับมา มือขวากระชับปืนพกพลาสม่าที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่น แต่กลับพบว่ากล้ามเนื้อของเธอไม่ตอบสนอง มันถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น "คุณต้องการอะไร" อลิสเค้นเสียงถาม แม้ดวงตาจะพร่ามัวจากการรุกรานทางจิต ร่างตรงหน้าผละออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยภายใต้ชุดรัดรูปสีเงินยวงที่สะท้อนแสงไฟจากเพดานยาน เขาคือ 'เวสเปอร์' สายลับระดับสูงจากบริษัทเซเลสเชียล คอร์ปอเรชัน ผู้ซึ่งเคยเป็นเพียงชื่อในแฟ้มลับที่เธอหวังว่าจะไม่มีวันได้พบเจอ ดร.ไคโรสยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขายกมือขึ้นระดับไหล่ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชีวดาราศาสตร์กลับฉายแววเรียบเฉยอย่างน่าประหลาด ไคโรสไม่ได้ช่วยเธอ แต่เขากลับถอยหลังไปหาเวสเปอร์ "ผมต้องขอโทษด้วยนะ อลิส" ไคโรสกล่าว น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกผิด "ความจริงมีไว้เพื่อให้เราก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่ไว้เพื่อปกป้องความรู้สึกส่วนตัวของคุณ ข้อมูลในห้องแล็บนี้... มันใหญ่เกินกว่าที่กัปตันยานรับจ้างจะรับมือได้" "นี่คือการหักหลังหรือไคโรส?" อลิสเหยียดยิ้มที่มุมปาก แม้ความเจ็บปวดที่หน้าผากจะยังไม่จางหาย "คุณขายวิญญาณให้คนพวกนี้ตั้งแต่วันไหน หรือว่าคุณคือ 'เครื่องมือ' ของพวกเขามาตั้งแต่ต้น" เวสเปอร์หัวเราะเบาๆ เขาเดินวนรอบอลิสราวกับนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อที่ติดกับ "คุณมองว่ามันคือการหักหลัง แต่เรามองว่ามันคือ 'การยึดคืน' สินทรัพย์ของบริษัท ยานลำนี้ รหัสลับดวงดาวที่พวกคุณขุดพบ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ตัวคุณ อลิส" อลิสสูดลมหายใจลึก เธอเริ่มทำความเข้าใจความผิดปกติของระบบนำทางยานที่เธอรู้สึกได้ก่อนหน้านี้ ไคโรสไม่ได้แค่ทำงานวิจัย แต่เขากำลังติดตั้งโค้ดฝังตัวลงในระบบของยานอวกาศลำนี้มาโดยตลอด "คุณไม่มีวันทำสำเร็จ" อลิสกล่าวพลางเพ่งสมาธิไปที่คลังข้อมูลสำรองในสมองกลของเธอ "ฉันตั้งระบบทำลายตัวเองไว้ หากสิทธิ์การควบคุมระดับกัปตันถูกยกเลิก ยานลำนี้จะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในอวกาศทันที" คำพูดของอลิสทำให้เวสเปอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับไคโรส ดร.หนุ่มส่ายหน้าเบาๆ "ผมรู้เรื่องระบบทำลายตัวเองตั้งแต่วันแรกที่ก้าวขึ้นยานแล้ว อลิส... และนั่นคือเหตุผลที่ผมไม่ได้เปลี่ยนสิทธิ์การควบคุมของกัปตัน แต่ผม 'คัดลอก' ความทรงจำและรูปแบบความคิดของคุณเข้าไปในระบบควบคุมยานเรียบร้อยแล้ว ยานลำนี้จดจำคุณได้ดีพอๆ กับที่ตัวคุณจำตัวเองได้" หัวใจของอลิสเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตระหนักถึงหายนะ การที่ตัวตนของเธอถูกนำไปใช้ควบคุมยานหมายความว่าเธอจะถูกสูบพลังงานชีวิตไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดสิ้นลมหายใจ ในขณะนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็ดังลั่นทั่วลำยาน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ทุกคนต้องกุมที่ยึดเกาะไว้ ซิเลนเทีย—ตัวตนที่ไร้รูปร่างในโลกกายภาพ—เริ่มแทรกซึมผ่านระบบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของยาน แสงไฟกะพริบถี่เป็นจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความผิดปกติของยาน แต่มันคือการ 'โต้กลับ' "มันกำลังมา..." ไคโรสหน้าซีดเผือด "ใคร?" เวสเปอร์ตวาด "ไม่ใช่ใคร... แต่มันคือคำพิพากษาของดวงดาว" อลิสแค่นหัวเราะ แม้เลือดจะไหลซึมจากขมับ "พวกคุณคิดจะขโมยความลับของจักรวาล แต่พวกคุณลืมไปว่าจักรวาลนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดกว่าบริษัทของพวกคุณหลายล้านปีแสง" จู่ๆ ผนังห้องบัญชาการก็โปร่งใสราวกับไร้ตัวตน เผยให้เห็นเนบิวลาสีม่วงเข้มที่บิดเบี้ยวผิดรูป สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายกระแสไฟฟ้าสีฟ้าครามปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า มันไม่ได้อยู่ในยาน แต่มันกำลังกลืนกินเวลาและพื้นที่รอบๆ ยานลำนี้ให้หายไปจากมิติปัจจุบัน เวสเปอร์ชักปืนออกมาเล็งไปที่หน้าต่าง แต่ปืนพลาสม่ากลับไม่ทำงาน มันเริ่มหลอมละลายคามือของเขา "เกิดอะไรขึ้น! ไคโรส ทำไมระบบถึงล้มเหลว!" "ผม... ผมควบคุมอะไรไม่ได้แล้ว!" ไคโรสตะโกนเสียงหลง "มันไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบยาน แต่มันกำลังดึงข้อมูลจากสมองของทุกคนในที่นี้!" อลิสรู้สึกได้ถึงแรงกระชากที่รุนแรง ร่างของเธอเริ่มสั่นไหวและกลายเป็นละอองแสง เธอหันไปมองเวสเปอร์และไคโรสที่กำลังกรีดร้องด้วยความทรมานจากการถูกอ่านความทรงจำที่บิดเบี้ยว นี่ไม่ใช่แค่การยึดยาน แต่มันคือการพิพากษาของผู้ที่บังอาจล่วงเกินรหัสลับของดวงดาว ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง อลิสเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่บนพื้นผิวดาวเคราะห์ที่พุ่งเข้ามาใกล้ในระยะประชิด ร่างนั้นไม่ได้มีตัวตน แต่กลับยกมือขึ้นทักทายเธอ—มือที่ดูเหมือนกับมือของลูกเรือที่เธอเคยทำหายไปในภารกิจแรกเมื่อหลายปีก่อน "อลิส..." เสียงนั้นก้องกังวานในหัวเธอ "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น" ความมืดมิดกลืนกินห้องบัญชาการจนสิ้น แต่ทว่า... ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น อลิสกลับรู้สึกถึงลมหายใจของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอในความมืด พร้อมกับมีดเล่มเล็กที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเธออย่างแผ่วเบา เนบิวลาสตาร์ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 17 นี้ และหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างผมในความลึกลับของอวกาศที่รอการเปิดเผยในตอนถัดไปครับ