รหัสลับแห่งเนบิวลา

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ ดร.ไคโรส! นั่นไม่ใช่คำสั่ง แต่นี่คือคำเตือนในฐานะกัปตัน" เสียงของอลิส วอล์คเกอร์ ดังก้องผ่านห้องแล็บจำลองสภาวะสุญญากาศบนยานเนบิวลา เรนเจอร์ เธอไม่ได้ตวาด แต่ท่วงทำนองนั้นเย็นเยียบจนความร้อนจากแผงควบคุมแปรผันอย่างผิดปกติ มือขวาของเธอวางทาบอยู่บนด้ามปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ดร.ไคโรสชะงัก นิ้วมือที่เรียวยาวเหมือนนิ้วของนักเปียโนหยุดค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีครามจากรหัสพันธุกรรมที่กำลังถอดรหัสสะท้อนลงบนแว่นตาของเขา มันดูเหมือนเส้นใยประสาทที่กำลังสั่นไหวราวกับมีชีวิต เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับกัปตันด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว "กัปตันครับ... คุณอาจจะมองว่าผมกำลังละเมิดกฎเหล็กของสภาสหพันธ์ แต่จงดูนี่" เขาผายมือไปยังหน้าจอหลัก "รหัสที่ผมเพิ่งถอดรหัสออกมาได้จากสารพันธุกรรมของซิเลนเทีย มันไม่ใช่แผนผังของสิ่งมีชีวิตต่างดาว แต่มันคือพิมพ์เขียวที่ซ้อนทับกันอยู่กับ DNA ของมนุษย์เราถึงเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์" อลิสขมวดคิ้วแน่น ก้าวเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องเร่งอนุภาค "คุณกำลังจะบอกว่าพวกมันเป็นบรรพบุรุษเรา? หรือว่าเราเป็นแค่ผลผลิตจากการทดลองที่ล้มเหลวของพวกมัน?" "มันแย่กว่านั้นครับ" ไคโรสลุกขึ้นยืน เขาขยับแว่นเล็กน้อย แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สะท้อนบนเลนส์จนมองไม่เห็นแววตาที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง "รหัสพันธุกรรมนี้... มันเหมือนกับจดหมายที่ถูกเขียนทิ้งไว้ในกระแสเลือดของมนุษย์ เพื่อรอวันที่เราจะก้าวมาถึงจุดที่เราสามารถอ่านมันได้ และตอนนี้ ประตูนั่นถูกเปิดออกแล้ว" บรรยากาศในห้องแล็บหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยมวลอากาศมหาศาล อลิสจ้องมองหน้าจอ สัญญาณชีพจรของสิ่งมีชีวิตโบราณที่พวกเขากักเก็บไว้ในช่องบรรจุสุญญากาศเริ่มถี่กระชั้นขึ้น เสียงหวีดหวิวของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเริ่มรบกวนระบบสื่อสารของยาน มันไม่ใช่เสียงรบกวน แต่มันคือ "เสียงกระซิบ" ที่ฟังดูคล้ายภาษามนุษย์โบราณที่จางหายไปจากประวัติศาสตร์หลายหมื่นปี "ถ้ามนุษย์คือส่วนหนึ่งของวงจรนี้" อลิสพึมพำ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "นั่นหมายความว่า การที่เราเข้ามาที่เนบิวลาแห่งพันธสัญญา... ไม่ใช่การสำรวจ แต่มันคือการกลับมาเพื่อ 'รวบรวมชิ้นส่วน' สินะ" "ถูกต้องครับกัปตัน" ไคโรสเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนอลิสต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "และคนที่มอบภารกิจให้เรา... พวกเขารู้อยู่แล้วว่าถ้ามนุษย์เข้าใกล้รหัสนี้มากเกินไป ร่างกายเราจะเริ่ม 'เปลี่ยน' กลับไปเป็นสิ่งที่เคยเป็นก่อนที่วิวัฒนาการจะพรากเราไปจากพวกซิเลนเทีย" ทันใดนั้น แสงไฟทั้งยานก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากระบบฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจ ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องแล็บถูกปิดตายด้วยคำสั่งระดับสูงสุด (Override) เสียงโลหะปะทะกันดังก้องมาจากภายนอกห้องประตูกระจกนิรภัย อลิสคว้าปืนพกขึ้นมาจ่อไปที่ไคโรส "คุณทำอะไรลงไป? ใครเป็นคนส่งสัญญาณรหัสนี้ให้คุณกันแน่!" ไคโรสไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่มองไปที่แผงควบคุมที่ตอนนี้แสดงภาพถ่ายดาวเทียมของเนบิวลาที่กำลังขยายตัวออกราวกับดวงตากำลังลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดมิดของห้วงอวกาศ "ผมไม่ได้ส่งสัญญาณรหัสนี้ครับกัปตัน... แต่มันเพิ่งถูกส่งมาจาก 'ข้างใน' ตัวของคุณเองต่างหาก" อลิสชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไขสันหลังของเธอ มือที่ถือปืนเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเธอเหลือบมองไปที่ปลายนิ้วของตนเอง ผิวหนังของเธอเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีเงินประกายมุกเช่นเดียวกับสิ่งที่ซิเลนเทียเป็น และรอยสักที่เป็นสัญลักษณ์พันธสัญญาบนข้อมือของเธอก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าออกมาอย่างรุนแรง เสียงประตูห้องแล็บที่พังทลายลงมาเผยให้เห็นร่างของซิเลนเทียที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แต่มันไม่ได้ดูเหมือนศัตรูที่กำลังจะสังหารเธอ มันกลับคุกเข่าลงราวกับกำลังรอคอยคำบัญชาจากผู้ปกครองที่หวนคืนกลับมา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของยานก็ดังขึ้นพร้อมข้อความจากศูนย์บัญชาการโลกที่เธอกลัวที่สุด: *'กัปตันอลิส วอล์คเกอร์... ได้เวลาสละยานและยอมรับบทบาทแห่งผู้ทำลายล้างตามแผนเดิมแล้ว'* การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การสำรวจอวกาศอย่างที่ใครในลูกเรือคาดหวัง แต่มันคือการเดินทางเข้าสู่เงามืดของวิวัฒนาการที่กำลังจะพรากความเป็นมนุษย์ไปจากพวกเขาทุกคนตลอดกาล โดยที่มีไคโรสยืนอมยิ้มอยู่เบื้องหลังความโกลาหลนั้น... เหมือนคนสนิทที่เพิ่งเผยธาตุแท้ในฐานะผู้ชักใยคนสำคัญ! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเรื่องราวในครั้งนี้ และร่วมค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในรหัสพันธุกรรมไปกับเนบิวลาสตาร์ในตอนต่อไปนะครับ!