ความขัดแย้งในยาน

"กัปตันอลิสครับ... ถ้าเราไม่ลงมือตอนนี้ ทุกชีวิตบนดาวเซเลสเทียจะกลายเป็นเพียงผุยผงในประวัติศาสตร์ที่บริษัทขีดเขียนขึ้นมาใหม่ คุณยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นจริงๆ หรือครับ?" เสียงของดร.ไคโรสดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องบัญชาการของยาน 'วอยเอเจอร์ ไพรม์' แสงไฟสีนวลที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับดูเย็นเยียบเมื่อสะท้อนเข้ากับแววตาที่แข็งกร้าวของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ เธอไม่ได้หันกลับไปมองคู่สนทนา หากแต่จ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพดาวเคราะห์สีมรกตเบื้องล่าง พื้นผิวที่เคยงดงามด้วยระบบนิเวศน์เรืองแสง กำลังถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆพิษจากการสกัดแร่ธาตุเข้มข้นตามคำสั่งของบริษัทแม่ อลิสกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาฉายชัด... กลิ่นไหม้ของแผงวงจร เสียงกรีดร้องที่ถูกตัดขาดในอวกาศอันเวิ้งว้าง เพียงเพราะคำสั่งที่ผิดพลาดจากส่วนกลางในครั้งนั้นยังคงหลอกหลอนเธอไม่ต่างจากเงาตามตัว "หน้าที่ของพวกเราคือการเก็บตัวอย่างทรัพยากร ไม่ใช่การกู้ภัยดร.ไคโรส" อลิสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความร้าวราน "คุณก็รู้ว่าสัญญาที่เซ็นไว้กับบริษัทคืออะไร การขัดคำสั่งหมายถึงจุดจบของอาชีพ และอาจหมายถึงความปลอดภัยของพวกเราทุกคนที่อยู่บนยานลำนี้" "แต่ที่นี่ไม่ใช่แค่ทรัพยากร!" ไคโรสก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวเล็กน้อยท่ามกลางอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ซิเลนเทีย... สิ่งมีชีวิตที่คุณกำลังมองว่าเป็นเพียง 'คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า' นั้น พวกเขาคือจิตวิญญาณของดาวดวงนี้ พวกเขากำลังสื่อสารกับผม พวกเขาเจ็บปวด กัปตัน!" อลิสหันขวับมาเผชิญหน้า สายตาของเธอราวกับมีดคมที่พร้อมจะกรีดลึก "แล้วชีวิตของลูกเรือผมล่ะ? ถ้าเราขัดคำสั่ง ใครจะเป็นคนรับผิดชอบหากบริษัทสั่งตัดวงจรออกซิเจนหรือปิดระบบนำทางให้เราลอยเคว้งอยู่ในห้วงอวกาศจนตาย? คุณหรือจะเป็นคนแบกรับศพคนเหล่านั้นไปส่งให้ครอบครัวพวกเขา?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบัญชาการอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องยนต์ขับเคลื่อนที่เตือนให้รู้ว่ายานยังคงปฏิบัติภารกิจอยู่ ไคโรสสูดลมหายใจลึก เขามองกัปตันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวัง "คุณไม่ได้กลัวว่าลูกเรือจะตายหรอกครับอลิส... คุณแค่กลัวที่จะต้องเผชิญกับความผิดพลาดในอดีตอีกครั้งต่างหาก" ไคโรสพูดพลางขยับตัวเข้าใกล้แผงควบคุมหลัก "ผมแอบส่งสัญญาณรหัสลับไปให้กลุ่มต่อต้านบนดาวแล้ว พวกเขาจะรอให้เราเปิดเกราะกำบังอากาศยานออก เพื่อให้พวกเขาข้ามพรมแดนเข้ามาหยุดการขุดเจาะ" "คุณทำอะไรลงไป!" อลิสพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อของดร.ไคโรสในทันที แต่เขากลับไม่มีท่าทีขัดขืน เขาเพียงแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมทำสิ่งที่กัปตันที่ยอดเยี่ยมควรจะทำครับ... ปกป้องสิ่งที่ควรค่าแก่การรักษา" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนภัยระดับสีแดงก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งยาน แสงไฟในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏข้อความจากระบบเซ็นเซอร์ว่ามีวัตถุแปลกปลอมกำลังพุ่งตรงมายังยานด้วยความเร็วเหนือแสง ซึ่งไม่ใช่เทคโนโลยีของบริษัทแน่นอน แต่เป็นคลื่นพลังงานที่คุ้นเคย... คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของซิเลนเทียที่แปรเปลี่ยนเป็นอาวุธ หน้าจอหลักเผยให้เห็นเงาร่างโปร่งแสงขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นกลางอวกาศเบื้องหน้ายาน พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อล้างบางสิ่งที่พวกเขาถือว่าเป็น 'ปรสิต' ที่กำลังกัดกินบ้านของพวกเขา อลิสมองภาพนั้นด้วยความตระหนก เธอรู้ดีว่าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง ยานทั้งลำจะถูกทำลายในไม่กี่นาที แต่ทันใดนั้น สัญญาณสื่อสารจากบริษัทก็แทรกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการดังผ่านลำโพง "กัปตันวอล์คเกอร์ หากคุณไม่กดยิงขีปนาวุธทำลายล้างเพื่อหยุดยั้งการแทรกแซงในอีก 30 วินาที... เราจะถือว่าคุณคือศัตรูของบริษัท และระบบทำลายตัวเองของยานจะถูกเปิดใช้งานทันที" อลิสยืนตัวแข็งทื่อ มือหนึ่งยังคงกำคอเสื้อไคโรส ส่วนอีกมือวางอยู่บนปุ่มคำสั่งอาวุธที่สามารถตัดสินชะตาของทั้งดวงดาวและลูกเรือของเธอได้ในคราเดียว "กัปตันครับ..." เสียงกระซิบของไคโรสแผ่วเบา แต่สั่นประสาท "ถ้าคุณเลือกกดปุ่มนั้น คุณจะเป็นคนทำลายประวัติศาสตร์ด้วยมือของคุณเองจริงๆ... แต่ถ้าคุณไม่กด ยานลำนี้จะกลายเป็นโลงศพเหล็กกล้าสำหรับพวกเราทุกคน... คุณจะเลือกอะไรครับ?" อลิสหายใจหอบถี่ สายตามองสลับระหว่างหน้าจอที่แสดงการมาเยือนของซิเลนเทีย กับแผงควบคุมที่บริษัทถือครองชีวิตของเธอไว้ เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เธอปล่อยมือจากคอเสื้อของไคโรส แล้วหมุนตัวกลับไปหาแผงควบคุมหลักพร้อมกับนิ้วที่สั่นเทาที่กำลังจะแตะลงบนรหัสยกเลิกการควบคุมจากระยะไกล ทว่า... ก่อนที่นิ้วของเธอจะถึงแผงควบคุม หน้าจอก็ดับวูบลงทั้งหมด และเสียงที่ดังขึ้นในห้องไม่ได้มาจากลำโพงของยาน หากแต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเธอโดยตรง "ข้อตกลงได้สิ้นสุดลงแล้ว อลิส วอล์คเกอร์... ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้ในสิ่งที่เจ้าไม่ได้ก่อ" ร่างเงาในหน้าจอโฮโลแกรมที่มืดสนิทค่อยๆ เคลื่อนไหว ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังพยายามจะ 'หลุด' ออกมาจากหน้าจอสู่โลกความเป็นจริง และชายที่เดินก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้เก็บอุปกรณ์ข้างหลังกัปตันอลิส ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปในภารกิจแรกเมื่อห้าปีก่อน... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างไปกับเนบิวลาสตาร์นะครับ