โล่พลังงานโบราณ

"หยุดนิ้วของคุณไว้ตรงนั้น ดร.ไคโรส อย่าให้ผมต้องเสียมารยาทด้วยการล็อกระบบนิรภัยของยานใส่คุณ" เสียงของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ เย็นเยียบราวกับอวกาศในเงามืด เธอไม่ได้หันไปมองไคโรสที่กำลังรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรม แต่สายตาของเธอจับจ้องไปยัง 'ซิเลนเทีย' ที่บัดนี้ไม่ได้มีรูปร่างเป็นเพียงคลื่นพลังงาน หากแต่มันเริ่มรวมตัวกันเป็นโครงสร้างเรขาคณิตที่ซับซ้อนเหนือใจกลางห้องบัญชาการ "อลิส คุณไม่เข้าใจ" ไคโรสตอบกลับโดยไม่หยุดมือ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายบนขมับของเขา "ข้อมูลที่ผมกำลังดึงออกมา มันไม่ใช่แค่แผนผังดวงดาว แต่มันคือ 'รหัสพันธุกรรม' ของจักรวาล ถ้าเราไม่เปิดใช้งานโล่พลังงานตอนนี้ แรงดึงดูดของหลุมดำที่กำลังก่อตัวรอบดาวดวงนี้จะบดขยี้เราจนไม่เหลือแม้แต่โมเลกุล" "และถ้าเราเปิดใช้งานมันโดยไม่รู้ผลกระทบ อารยธรรมที่หลับใหลอยู่ใต้พิภพนี้จะถูกลบหายไปตลอดกาล!" อลิสสวนกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณผู้นำ "ฉันสูญเสียลูกเรือมามากพอแล้วในการสำรวจที่ไร้การไตร่ตรอง ผมจะไม่ยอมให้ความอยากรู้อยากเห็นของคุณมาแลกกับชีวิตใครอีก" ภายในห้องบัญชาการกว้างขวาง อุปกรณ์นำทางสั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่มนุษย์แทบจะทนฟังไม่ได้ แสงสีครามจากร่างของซิเลนเทียเต้นเร่า มันดูเหมือนจะรับรู้ถึงความขัดแย้งของมนุษย์ทั้งสอง ซิเลนเทียไม่ได้พูด แต่ทุกครั้งที่มันขยับ แรงสั่นสะเทือนจะดึงเอาความทรงจำในอดีตของอลิสให้ฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ—ภาพใบหน้าของลูกเรือที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลังในภารกิจแรกเมื่อหลายปีก่อน "กัปตันครับ..." ไคโรสหยุดมือลง เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความใจดีบัดนี้ดูหม่นแสง "บางครั้ง การปกป้องบางอย่างก็ต้องอาศัยการเสียสละที่โหดร้ายที่สุด คุณรู้อยู่แก่ใจว่าทำไมองค์กรถึงส่งผมมา... ไม่ใช่แค่เพื่อสำรวจ แต่มันคือการ 'จัดการ' สิ่งที่อาจเป็นภัยต่อระบบดวงดาว" อลิสเลิกคิ้ว สายตาของเธอหรี่ลง "หมายความว่ายังไงที่ว่า 'จัดการ'?" ก่อนที่ไคโรสจะได้ตอบ เสียงหวีดหวิวของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งยาน ซิเลนเทียยืดตัวขึ้นสูงจนเกือบจรดเพดานห้องบัญชาการ แสงสีครามเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม มันไม่ได้เป็นศัตรูอย่างที่พวกเขาเคยหวาดกลัว แต่ดูเหมือนมันกำลัง 'ตัดสินใจ' แทนพวกเขา ทันใดนั้น แผงควบคุมทั้งหมดของยานสำรวจก็ดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกฉาบด้วยแสงจากร่างของซิเลนเทีย ซิเลนเทียพุ่งผ่านร่างของไคโรสไปอย่างนุ่มนวลราวกับสายลม ก่อนจะแทรกซึมเข้าไปในแกนกลางของยาน—ระบบป้องกันดวงดาวที่สาบสูญ "มันไม่ได้กำลังพยายามทำลายเรา" ไคโรสพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความตื่นตะลึง "มันกำลังดึงพลังงานจากยานเราเพื่อสร้างโล่... มันกำลังจะทำให้ดาวทั้งดวงกลายเป็นป้อมปราการ" อลิสคว้าปืนเลเซอร์ข้างเอวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ "ถอยออกมาไคโรส! ถ้าเราสูญเสียพลังงานในยานไป เราก็ติดอยู่ในกับดักนี้ด้วย!" แต่ทุกอย่างสายเกินไป พื้นห้องบัญชาการเริ่มบิดเบี้ยว แรงโน้มถ่วงพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน อลิสเซถลาไปพิงผนัง มองเห็นซิเลนเทียที่บัดนี้กลายเป็นดวงแสงอาบไล้ไปทั่วโครงสร้างโลหะของยาน มันกำลังปลดปล่อยรหัสลับที่แท้จริงออกมา โล่พลังงานโบราณที่เล่าขานกันในตำนานเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นวงแหวนสีเงินล้อมรอบดาวเคราะห์ดวงนี้ไว้ พลังงานมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ในจังหวะที่โล่พลังงานทำงานเต็มกำลัง เสียงสัญญาณเตือนจากระบบตรวจจับของยานก็ดังขึ้นอย่างโหยหวน *“ตรวจพบสัญญาณชีวิตจากภายนอก... รหัสตอบรับจาก 'องค์กร' ถูกเปิดใช้งานแล้ว”* อลิสเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอที่ค่อยๆ สว่างขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ดวงดาวหรือยานของฝ่ายศัตรู แต่เป็นภาพของลูกเรือคนหนึ่งที่เธอเชื่อว่าเสียชีวิตไปนานแล้วในภารกิจแรก เขากำลังยืนอยู่บนสะพานเดินเรือของยานอีกลำที่จอดรออยู่ในเงามืดของวงแหวน และเขากำลังมองมาที่เธอผ่านหน้าจอด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบเกินกว่าจะเรียกว่ามนุษย์ "เซอร์ไพรส์หรือเปล่า กัปตันวอล์คเกอร์?" เสียงนั้นดังขึ้นผ่านคลื่นวิทยุ ก่อนที่หน้าจอจะตัดภาพไปที่พิกัดลับซึ่งเผยให้เห็นกองทัพยานรบนับพันที่กำลังพุ่งทะลุมิติเข้ามาสู่ระบบนี้ การเดินทางของพวกเราเพิ่งจะเริ่มเข้าสู่ช่วงเวลาที่ตัดสินความเป็นตายของจักรวาลแล้วนะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมสำรวจไปกับเนบิวลาสตาร์ในตอนนี้นะครับ