สงครามกลางอวกาศ

"หักเลี้ยวซ้ายยี่สิบองศา! เบี่ยงพลังงานทั้งหมดไปที่เกราะแม่เหล็กไฟฟ้า อย่าให้พวกมันล็อกเป้าหมายเราได้!" เสียงคำรามของกัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ดังก้องผ่านสะพานเดินเรือที่สั่นสะเทือนราวกับกระดูกสันหลังของสัตว์ป่าที่กำลังถูกหักคอ ยานเอเธอร์เรียสไม่ได้พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างสง่างามเหมือนที่เคย แต่เธอกำลังบิดตัวหลบหลีกคมกระสุนพลาสม่าที่แผดเผาความมืดมิดของอวกาศเบื้องหน้าให้กลายเป็นสีขาวโพลน "กัปตันครับ! ยาน 'ไอรอนไททัน' ของสหพันธ์ฯ ส่งสัญญาณแทรกซึมเข้ามา พวกเขาบอกให้เราดับเครื่องยนต์และยอมจำนน ไม่เช่นนั้นจะยิงตอร์ปิโดโฟตอนใส่เราทันที!" เสียงของเจ้าหน้าที่สื่อสารสั่นเครือ มือของเขาพรมลงบนแผงควบคุมด้วยความลนลาน อลิสกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบของเธอจ้องมองไปยังจุดสีแดงบนจอเรดาร์—นั่นคือเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ มนุษย์ด้วยกัน ที่กำลังไล่ล่าพวกเขาเหมือนสุนัขล่าเนื้อ "ไคโรส... คุณคิดว่าพวกเขาต้องการ 'กุญแจ' นั่นจริงๆ หรือแค่ต้องการทำลายหลักฐานที่พวกเราค้นพบ?" ดร.ไคโรสยืนนิ่งอยู่มุมห้อง แสงสีฟ้าจากจอโฮโลกราฟิกกระทบใบหน้าซูบตอบของเขา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นบัดนี้กลับหม่นแสงลงคล้ายคนที่มีความลับหนักอึ้งอยู่ในใจ "อลิส... มนุษย์เราไม่ได้กลัวสิ่งที่พวกเราไม่เข้าใจ แต่เรากลัวสิ่งที่คนอื่นอาจจะใช้ประโยชน์จากมันได้มากกว่า องค์กรของผม... พวกเขาไม่ได้ต้องการความรู้ พวกเขาต้องการ 'อำนาจ' ที่จะบงการเนบิวลาแห่งพันธสัญญา" "อำนาจที่แลกมาด้วยชีวิตลูกเรือของฉันเมื่อสามปีก่อนงั้นหรือ?" อลิสถามเสียงต่ำ ดวงตาของเธอไม่ได้มองไคโรส แต่มองไปที่ศัตรูเบื้องหน้าด้วยความเกลียดชังที่ฝังลึก "ยิงตอบโต้ครับ!" อลิสออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด แม้ความเจ็บปวดจะบีบหัวใจเมื่อรู้ว่าในยานลำนั้นมีเพื่อนเก่าที่เคยร่วมดื่มกาแฟด้วยกันเมื่อเดือนก่อน ลำแสงเลเซอร์สีน้ำเงินพุ่งออกจากปีกของเอเธอร์เรียสเข้าปะทะกับเกราะของไอรอนไททัน เกิดเป็นกลุ่มก้อนพลังงานระเบิดออกในสุญญากาศ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ยานทั้งสองลำร่ายรำท่ามกลางสนามโน้มถ่วงของเนบิวลาที่แปรปรวน ราวกับนักเต้นรำที่ไร้ความปรานี เอเธอร์เรียสพลิกตัวหลบตอร์ปิโดที่เฉียดผ่านตัวถังจนเกิดเสียงโลหะลั่นเปรี้ยงปร้าง แรงเหวี่ยงส่งผลให้อลิสเซถลาไปพิงกับคอนโซลควบคุม ทันใดนั้น คลื่นสัญญาณรบกวนที่แปลกประหลาดก็ถาโถมเข้ามาในระบบการสื่อสาร ไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นจังหวะที่ซับซ้อนราวกับดนตรีโบราณ—ซิเลนเทีย *‘พวกเจ้ากำลังสังหารกันเองเพื่อแย่งชิงเปลือกหอยที่ไร้แก่นสาร’* เสียงนั้นไม่ได้ดังผ่านลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในสมองของทุกคนบนสะพานเดินเรือ ทุกคนหยุดชะงัก ไคโรสทรุดเข่าลงกุมขมับ "เธอ... เธอแทรกแซงระบบเครือข่ายของทั้งสองยานแล้ว" "เงียบไป! เราไม่ได้ต้องการคำสอนจากสิ่งมีชีวิตที่มองพวกเราเป็นแค่แมลง!" อลิสตะโกนใส่ความว่างเปล่า ก่อนจะหันไปสั่งการ "ไคโรส! ใช้กุญแจดาวเคราะห์นั่น เปิดวาร์ปพิกัดดวงดาวที่เราเคยคุยกัน เดี๋ยวนี้!" "แต่ถ้าเราทำตอนนี้ สนามพลังแม่เหล็กของเนบิวลาจะฉีกกระชากเราเป็นชิ้นๆ นะครับอลิส!" "ดีกว่ายอมตายด้วยน้ำมือของคนที่เคยเรียกว่าเพื่อน!" อลิสพุ่งตัวไปที่หน้าจอหลัก เธอพิมพ์รหัสผ่านชั้นลับสุดยอดที่เธอเก็บไว้ในใจมาตลอดภารกิจ แสงสีทองเริ่มรวบรวมตัวกันที่แกนกลางของยานเอเธอร์เรียส แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ยานไอรอนไททันที่ไล่หลังมาถึงกับเสียการควบคุม พวกเขาพยายามจะยิงตอร์ปิโดนัดสุดท้ายเข้ามาเพื่อหยุดการวาร์ป วินาทีที่ตอร์ปิโดพุ่งตรงมายังจุดอ่อนของยานเอเธอร์เรียส อลิสตัดสินใจหักพวงมาลัยบังคับทิศทางอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่ถอยหนี แต่กลับพุ่งเข้าหาใจกลางของเนบิวลาที่กำลังปั่นป่วน—จุดที่ไม่มีใครในกาแล็กซีกล้าผ่าน ในจังหวะที่แรงปะทะกำลังจะถึงตัว ยานเอเธอร์เรียสก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนไฟทุกดวงดับลงเหลือเพียงความมืดมิด ไคโรสพยายามคว้ามือของอลิสไว้ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น หน้าจอสื่อสารที่ควรจะว่างเปล่ากลับปรากฏภาพใบหน้าหนึ่งขึ้นมา... ใบหน้าที่ไม่ควรจะปรากฏอยู่บนยานไอรอนไททัน หรือยานลำไหนก็ตามในจักรวาลนี้ มันคือใบหน้าของกัปตันเรือที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน... คนที่อลิสเห็นกับตาว่าศพถูกดูดออกไปในห้วงอวกาศเมื่อครั้งเกิดโศกนาฏกรรมครั้งแรก "อลิส... เจ้าเลือกทางผิดแล้ว" เสียงที่คุ้นเคยนั้นเอ่ยผ่านความเงียบงัน พร้อมกับประตูห้องควบคุมที่ถูกเปิดออกโดยใครบางคนที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางไอเย็นเยียบของอวกาศที่รั่วไหลเข้ามา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจไปกับเนบิวลาสตาร์ในตอนนี้นะครับ