กุญแจสำคัญสู่จักรวาล

"ถ้าคุณขยับมือไปทางซ้ายอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว พลังงานที่ถูกกักเก็บไว้ในผลึกนี้จะฉีกร่างเราให้กลายเป็นอะตอมที่ล่องลอยไปในห้วงสุญญากาศทันที ดร.ไคโรส" กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่นิ้วมือของชายหนุ่มที่กำลังสั่นระริกอยู่หน้าแผงควบคุมโบราณ ภายในห้องโถงใจกลางยานสำรวจที่จอดนิ่งสนิทอยู่บนผิวดาวเคราะห์ระดับห้า ที่นี่คือวิหารแห่งเนบิวลา สถานที่ที่ถูกลบออกจากแผนที่ดาราศาสตร์ของมนุษยชาติมานานหลายศตวรรษ ดร.ไคโรสชะงัก ลมหายใจของเขาหอบถี่ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก "ผมรู้ครับกัปตัน... แต่รหัสที่พวกเขาส่งมาผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า มันไม่ใช่ภาษาตัวเลข แต่มันคือโครงสร้างทางพันธุกรรม หากผมไม่ใส่รหัสนี้เข้าไป สมดุลของพลังงานในผลึกจะพุ่งเกินขีดจำกัด และนั่นหมายถึงจุดจบของภารกิจเรา" "หรือหมายถึงจุดจบของพวกคุณ?" เสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากลำคอ แต่มันดังก้องขึ้นในโสตประสาทของทุกคนในห้อง พร้อมกับคลื่นสีน้ำเงินอ่อนที่เต้นเร้าอยู่กลางอากาศ ร่างของซิเลนเทียปรากฏขึ้นทีละน้อย เหมือนภาพฉายโฮโลแกรมที่สัญญาณขาดหาย สิ่งมีชีวิตจากอารยธรรมโบราณผู้นี้ไม่ได้มีความเป็นมนุษย์อยู่เลยแม้แต่น้อย ร่างกายกึ่งโปร่งแสงนั้นเต็มไปด้วยรอยสักที่เป็นวงจรแสงสว่างวาบตามจังหวะการเต้นของจักรวาล อลิสเลื่อนมือไปแตะซองปืนข้างเอวโดยสัญชาตญาณ แม้เธอจะรู้ดีว่าอาวุธของมนุษย์ไร้ความหมายต่อหน้าสิ่งมีชีวิตระดับนี้ "ซิเลนเทีย เจ้าบอกว่าต้องการปกป้องสมดุล แต่สิ่งที่เจ้าทำอยู่คือการหลอกล่อพวกเรามาเป็นเบี้ยในกระดานของเจ้าใช่ไหม" ซิเลนเทียหันมามองอลิส ดวงตาที่ไม่มีม่านตาของมันเต็มไปด้วยความสงบจนน่าขนลุก "สมดุลคือการไหลเวียน กัปตันอลิส... ลูกเรือที่เจ้าสูญเสียไปในภารกิจแรก ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดของเจ้า แต่มันคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้รหัสนี้ยังคงถูกปิดผนึกไว้ในที่ที่ปลอดภัย แต่วันนี้... เมื่อเจ้ามาถึงที่นี่ ประตูกำลังจะเปิดออก" คำพูดนั้นทำให้อลิสตัวแข็งทื่อ ปมในใจที่เธอพยายามกดทับไว้กว่าสิบปีถูกขุดขึ้นมาด้วยความอำมหิต ความทรงจำถึงเสียงกรีดร้องของลูกเรือในยานลำก่อนที่ถูกแรงดึงดูดมหาศาลฉีกกระชากกลับมาเด่นชัดอีกครั้ง เธอหายใจติดขัดแต่ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นไว้ได้ "ดร.ไคโรส ทำไมคุณถึงทำท่าทางเหมือนรู้จักวิธีการแก้รหัสนี้มานานแล้ว?" อลิสถามโดยไม่หันไปมองคู่คิดของเธอ ไคโรสเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจกดแผงควบคุมรหัสสุดท้าย มือของเขาสั่นแรงขึ้น แต่แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือความมุ่งมั่นบางอย่างที่อลิสไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสำรวจกัปตัน... ผมมาที่นี่เพื่อเป็นพยานการกลับมาของสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรจะรู้จัก" ทันใดนั้น ห้องโถงทั้งห้องก็เริ่มสั่นสะเทือน ผลึกก้อนมหึมาที่ตั้งอยู่ใจกลางวิหารเริ่มเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาจนแสบตา กลิ่นของโอโซนที่รุนแรงทำให้บรรยากาศภายในวิหารบิดเบี้ยว แรงโน้มถ่วงเริ่มผันผวนจนทำให้ร่างกายของอลิสและไคโรสลอยขึ้นจากพื้น "นั่นอะไร..." อลิสพึมพำเมื่อเห็นรอยแยกของมิติปรากฏขึ้นหลังผลึก มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือภาพของจักรวาลนับพันที่ซ้อนทับกันอยู่ "กุญแจสำคัญสู่จักรวาลไม่ใช่พลังงาน แต่มันคือคำถามที่ยังไม่มีใครได้รับคำตอบ" ซิเลนเทียเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือที่โปร่งแสงออกมาหาอลิส "กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ เจ้าพร้อมจะยอมรับความจริงที่ว่า มนุษย์เป็นเพียงส่วนเกินที่พยายามจะแทรกซึมเข้าไปในวิวัฒนาการของดวงดาวหรือไม่?" ทันใดนั้น อลิสเห็นร่างของลูกเรือที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเดินออกมาจากรอยแยกมิตินั้น ร่างของพวกเขาเลือนรางเหมือนภาพสะท้อนในน้ำ หนึ่งในนั้นคือรองกัปตันที่เธอฝังศพไว้กับมือเมื่อสิบปีก่อน เขาหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า แล้วพูดด้วยเสียงที่หลุดออกมาจากช่องว่างระหว่างมิติ "กัปตันครับ... อย่าปล่อยให้พวกเขาปิดรหัสนี้ เพราะข้างในนั้นไม่ใช่พลังงาน แต่คือตัวเราเองที่ถูกกักขังไว้ในวงจรนี้มาตลอด" ในเสี้ยววินาทีนั้น อลิสต้องเลือกระหว่างการทำลายผลึกเพื่อรักษาชีวิตตามคำสั่งขององค์กร หรือการเปิดประตูมิติให้กว้างขึ้นเพื่อทวงคืนความจริงที่อาจทำลายทุกอย่างที่เธอเชื่อมั่น มือของเธอเอื้อมไปที่ปืนหรือไปที่แผงควบคุมการปลดล็อก... เสียงไซเรนเตือนภัยของยานดังก้องไปทั่ววิหาร เมื่อหน้าจอหลักปรากฏสัญญาณเตือนว่ามีกองยานรบปริมาณมหาศาลกำลังวาร์ปเข้ามาปิดล้อมดาวเคราะห์ดวงนี้ และบุคคลที่ก้าวลงมาจากยานลำหน้าสุด... คือคนที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนสั่งภารกิจที่ฆ่าลูกเรือของเธอไปเมื่อสิบปีก่อน เนบิวลาสตาร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ